“இவற்றைக் குறித்து பெருந்திரள் ஊடகங்களில் எந்தச் சேதிகளையும் காணவில்லை. தமிழ் அரசியற் தரப்புகளிடத்திலும் இவற்றைப் பற்றிய அக்கறைகள் இல்லை. தமிழ் அரசியல் பத்தியாளர்களும் இவற்றைப் பற்றி மூச்சு விடாமல், கனத்த அமைதியைப் பேணுகின்றனர். ஆக ஒரு திட்டமிட்ட புறக்கணிப்பு வெளிப்படையாகவே நடக்கிறது. இதொன்றும் ஆச்சரியமானதல்ல. சாதிய மனோநிலை உள்ளவரை இப்படித்தான் நடக்கும். 1960 களில் நிலைமை எப்படி இருந்ததோ அப்படித்தான் இந்த உளநிலை உள்ளது. அன்று தமிழரசுக் கட்சியும் அதனை ஆதரித்த தரப்புகளும் ஊடகங்களும் இந்தப் போராட்டங்களையும் இந்தப் பிரச்சினையையும் எப்படிப் பார்த்தனவோ அப்படித்தான் இன்றும் ஏனைய கட்சிகளாலும் தரப்புகளாலும் பார்க்கப்படுகிறது. ஆக புற நிலையில் சில மாற்றங்கள் மேற்படி போராட்டங்களால் நிகழ்ந்திருந்தாலும் அகநிலையில் பெரிய அளவில் மாற்றமோ முன்னேற்றமோ நிகழவில்லை.”

மேலும்

“2006ஆம் ஆண்டு கொழும்பில் சுட்டுக்கொல்லப்பட்ட தமிழ் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் நடராஜா ரவிராஜின் படுகொலை இடம்பெற்று 20 ஆண்டுகள் நிறைவடைந்ததை முன்னிட்டு, செவ்வாய்க்கிழமை சாவகச்சேரியில் அவரது குடும்பத்தினர், அரசியல்வாதிகள் மற்றும் செயற்பாட்டாளர்கள் ஒன்றுகூடி நினைவேந்தல் நிகழ்வை நடத்தினர். இந்தப் படுகொலை தொடர்பில் இதுவரை எவரும் குற்றவாளியாகத் தீர்ப்பளிக்கப்படவில்லை.”

மேலும்

“நெல்சன் மண்டேலா நிறவெறி ஆட்சிக்கு முடிவுகட்டி ஜனநாயகத்தை நிலைநாட்டிய பின்னர் நடைபெற்ற தேர்தல்களில், ஆளும் ஆப்பிரிக்க தேசிய காங்கிரஸ் (ANC) மிகக் குறைந்த வாக்குகளைப் பெற்றுள்ளது.

தென்னாபிரிக்காவில் விடுதலை இயக்கங்களின் ஆதிக்கம் செலுத்திய அரசியல் சகாப்தம் முடிவுக்கு வந்துகொண்டிருக்கிறது. நிறவெறி ஆட்சி முடிவடைந்த பின்னர் விடுதலை இயக்கங்கள் அரசியலில் செலுத்திய ஆதிக்கமும் முடிவுக்கு வருகிறது.”

மேலும்

“2024 மற்றும் 2026ஆம் ஆண்டுகளில் நடைபெற்ற அமெரிக்கத் தேர்தல்களை ஒன்றாக நோக்கும்போது, தனது பொருளாதார அச்சங்கள், அரசியல் பிளவுகள் மற்றும் உலகளாவிய அபிலாஷைகளைச் சமநிலைப்படுத்துவதற்குப் போராடிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு நாட்டையே அவை வெளிப்படுத்துகின்றன.

இந்தியாவைப் பொறுத்தவரையில், இந்த அரசியல் ஏற்ற இறக்கங்களைக் கொண்டாடுவதோ அல்லது கவலைப்படுவதோ அதன் பணியல்ல. அவற்றைப் புரிந்துகொண்டு அதற்கேற்ப தயாராவதே முக்கியமானதாகும்.”

மேலும்

“இந்த இனப்படுகொலை நமது நாட்டின் மீது ஏற்படுத்திய தாக்கத்தைப் பற்றி இன்றுவரை நாம் கற்றுக்கொள்ளவில்லை என்றால் – அதாவது இன அடிப்படையில் நிரந்தரமான பிளவு ஒன்றை நாட்டில் உருவாக்கியதைப் புரிந்துகொள்ளவில்லை என்றால் – எத்தனை விசாரணைகளை நடத்தினாலும் நாம் என்றென்றும் அறியாமையிலேயே இருக்க வேண்டியதுதான். நாம் ஒருபோதும் பாடம் கற்றுக்கொள்வதில்லை போலும்.”

மேலும்

“தன் சொந்த வாழ்விற்கும் ஆரோக்கியத்திற்கும் ஜனநாயகத்தை பயன்படுத்தும் ஒரு சுய-திருத்த அமைப்பே இந்த “மன்னிக்காத தன்மை” ஆகும். தேசிய மக்கள் சக்தி  அரசாங்கம் இந்த உண்மையை உணர்ந்து கொள்ள வேண்டும். ஒரு  மோசமான சட்டம் தற்காலிகமாக இயற்றப்பட்டாலும், அதை நீக்குவது மிகவும் கடினம். அது அமைப்பையே விழுங்கிவிடும். 
பயங்கரவாத தடைச் சட்டத்தின் கொடூரமான வரலாற்றிலிருந்தும், கடந்த கால அனுபவங்களிலிருந்தும் தேசிய மக்கள் சக்தி  பாடங்களைக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.

இறுதியாக, அரசாங்கம் இந்த புதிய சட்ட மூலங்களில்  திருத்தங்களைச் செய்து, பொலிசாரின்  அடக்குமுறையிலிருந்து குடிமக்களின் உரிமைகளையும் சுதந்திரத்தையும் பாதுகாக்கும் புதிய விதிகளைச் சேர்க்க வேண்டும்.”

மேலும்

“1960 களின் சமூகநீதிப் போராட்டங்கள் சாதியக் கொடுமைகளின் பகிரங்க வடிவங்களை ஒழித்துக்கட்டின என்றாலும், தமிழ்ச் சமூகம் தனக்கான முழுமையான விடுதலையை அடைய இன்னும் பல படிகளைக் கடக்க வேண்டியிருக்கிறது. வெளியிலிருந்து வரும் அடக்குமுறைகளுக்கு எதிராக உரிமைக் குரல் எழுப்பும் அதே வேளையில், சமூகத்திற்குள் உறைந்துகிடக்கும் சாதியக் கட்டுப்பாடுகளையும் உள் முரண்பாடுகளையும் தைரியமாக எதிர்கொண்டு வேரறுப்பதே உண்மையான ஜனநாயக சமத்துவத்திற்கு வழிவகுக்கும். கடந்தகால எழுச்சிகளின் நினைவுகளைக் கொண்டாடுவதுடன் நின்றுவிடாமல், விளிம்புநிலை மக்களின் பொருளாதார மேம்பாடு மற்றும் சமூக சுயமரியாதையை முதன்மைப்படுத்தும் ஒரு புதிய அரசியல் கலாசாரத்தைக் கட்டியெழுப்புவதே அந்த வரலாற்றுப் போராட்டங்களுக்கும் அவற்றை வழிநடத்திய தலைவர்களுக்கும்  நாம் செலுத்தும் உண்மையான  அஞ்சலியாகும்.”

மேலும்

“போர்க்காலத்தில் யாழ்ப்பாணத்தை விட்டு வெளியேறிய அவர், நோர்வேயின் வடபகுதியில் மீன்பிடித் தொழிலில் ஈடுபட்டார். பின்னர் ஒஸ்லோவில் பல ஆண்டுகள் சமையல்காரராகப் பணியாற்றினார். தனது 60ஆவது வயதை நெருங்கியபோது, மீண்டும் இரவு நேரப் பாடசாலைக்குச் சென்று கல்வி கற்று, சமையல் தொழிலுக்கான தகுதிச் சான்றிதழைப் பெற்றுக்கொண்டார். அந்தச் சான்றிதழ் வழங்கப்பட்ட நிகழ்வில், ஒஸ்லோ நகர மண்டபத்தில் முன்வரிசையில் அமர்ந்து அவரது மகள் அதனைப் பெருமிதத்துடன் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

அந்த மகள் இன்று நோர்வேயின் போக்குவரத்து அமைச்சராகப் பதவி வகிக்கும் கம்ஸி குணரத்தினம் (Kamzy Gunaratnam).

இன்று அவர் தனது தந்தையைப் பற்றிய நெகிழ்ச்சியான பதிவொன்றை எழுதியுள்ளார்.

“அப்பாதான் எனது மிகப்பெரிய முன்மாதிரி.””

மேலும்

“உயிரியல் பன்முகத்தன்மையைப் பாதுகாப்பதும் கிராமப்புற மக்களின் வாழ்வாதாரங்களைப் பாதுகாப்பதும் ஒன்றுக்கொன்று முரணான இலக்குகளாகக் கருதப்படக்கூடாது. இவை ஒன்றுக்கொன்று துணைபுரியும் நோக்கங்களாக அணுகப்பட வேண்டும்.

இந்தியாவும் இதேபோன்ற சவால்களை எதிர்கொள்கிறது. வாழிட முகாமைத்துவம், பயிர்களைப் பாதுகாத்தல் மற்றும் மனிதர்களுக்கும் வனவிலங்குகளுக்கும் இடையிலான மோதல்களைக் குறைப்பதற்கான நடவடிக்கைகள் தொடர்பில் இரு நாடுகளும் தமது அனுபவங்களைப் பரிமாறிக்கொள்வதன் மூலம் பயனடைய முடியும்.”

மேலும்

“வண்ணத்துப்பூச்சிகள் பெருமளவில் தென்படுவது, அண்மையில் சூறாவளி அல்லது வேறு ஏதேனும் இயற்கைப் பேரிடர் ஏற்படப்போவதற்கான அறிகுறியாக இருக்கலாம் என்ற ஊகங்களும் எழுந்துள்ளன.

எனினும், வண்ணத்துப்பூச்சிகளின் இத்தகைய பாரிய இடம்பெயர்வு ஒரு பெரிய இயற்கைப் பேரிடர் ஏற்படப்போவதை முன்கூட்டியே அறிவிக்கின்றது என்பதற்கு உறுதிப்படுத்தப்பட்ட அறிவியல் ஆதாரங்கள் எதுவும் இல்லை என்று நிபுணர்கள் தெரிவிக்கின்றனர்.”

மேலும்