Red Tape – சிகப்பு நாடா!(நினைவிடை தோய்தல் தொடர் -முழுக்கு – 01)
“எந்த வேலையையும், எந்தச் செயலையும், அலுவலக ஒழுங்கு முறையோடும், வழக்கமான வழிகளில் காலத்தை பற்றிக் கவலைப்படாது (பொறுப்பைத் தட்டிக் கழிக்கும் வகையில்) மெதுவாகச் செய்யும் எண்ணங்கொண்டவர்களை ‘ரெட் ரேப்பிஸ்டுகள்’ என்று அழைப்பார்கள்.”
‘போராட்டம்’:ஒரு சினிமா விமர்சனம்- (சிதைந்த சமூகத்தின் அரசியலை ஒரு வில்லனுக்குள் சுருக்கும் சினிமா)
“போர் முடிந்துவிடலாம், ஆனால் போரின் முடிவு என்பது சமூகத்தின் முடிவு அல்ல. ஒரு சமூகம் துப்பாக்கிச் சத்தத்திலிருந்து மீண்டு வந்த பிறகுதான், அதன் உடலில் எத்தனை காயங்கள் இருக்கின்றன என்பதும், அதன் மனதில் எத்தனை இருட்டறைகள் உருவாகியிருக்கின்றன என்பதும் தெரியத் தொடங்கும். போருக்குப் பின்னரான சமூகங்கள் எதிர்கொள்ளும் மிகப்பெரிய ஆபத்து எப்போதும் இன்னொரு போர் அல்ல. போருக்குப் பிறகு உருவாகும் வெற்றிடத்தை யார் நிரப்புகிறார்கள் என்பதே.‘போராட்டம்’ திரைப்படம் அந்த வெற்றிடத்துக்குள் நுழைய முயல்கின்றது.”
கொடியில் அரிவாள், கொள்கையில் ஜே.ஆர்.! (மூன்றாவது கண்: XXXII.)
“”ஜே.வி.பி. தனது பெலவத்தை அலுவலகத்தில் ரோஹணா விஜயவீராவின் உருவப்படம் ஏதேனும் இருந்தால், அதை அகற்றி ஜே.ஆர். ஜே.யின் உருவப்படத்தை வைக்கவேண்டும், என்பது ஒரு மிகையான, வன்மமான பார்வையாக இருக்காது. ஏனெனில் அதன் தற்போதைய கொள்கைகள், அதன் நிறுவனரின் கொள்கைகளைவிட ஜே.ஆர்.ஜே.யின் முதலாளித்துவ சிந்தாந்தத்துடன் மிகவும் நெருக்கமாக பொருந்துகின்றன….
ஜே.வி.பி. எப்போதாவது முதலாளித்துவக் கொள்கைகளை ஏற்கும் என்றோ, அதிலும் குறிப்பாக ஒரு மதப்பிரச்சாரத்தின் தீவிரத்துடன் அவற்றை பின்பற்றி பிரெட்டன் வூட்ஸ் இரட்டையர்களிடம் சரணடையும் என்றோ யார் நினைத்திருப்பார்கள்….?”
‘கனகர் கிராமம்’ (அரசியல் சமூக வரலாற்று நாவல்)- ஓர் அறிமுகம்
“கோபாலகிருஷ்ணன் அவர்கள் மட்டக்களப்பு தமிழகத்தின் பேராளுமைகளில் ஒருவர். கலை, இலக்கியம், அரசியல் மற்றும் சமூக விஞ்ஞானம் சார்ந்த அவரது பங்களிப்புகள் மட்டக்களப்புத் தமிழகத்தின் சமூக அசைவியக்கத்துக்கு பலம் சேர்ப்பன. செங்கதிர் சஞ்சிகை,சிறுகைதைகள், குறுங்காவியங்கள், உருவகக்கதைகள்,தொன்ம வரலாறுகள் மற்றும் அரசியல் விமர்சனக் கட்டுரைகள் என்று பல்வேறு நூல்களின் ஆசிரியர். இத்தனையையும் தாண்டி சுமார் ஐம்பதாண்டு காலமாக நேரடி அரசியல் களப்பணியாளனாக ஓயாது இயங்கிவருபவர்.”
புலிகளின் போராட்டம் பெற்றுத் தந்தது என்ன???(சொல்லித்தான் ஆக வேண்டும்-சொல் – 58)
“பிரபாகரன்+பிரேமதாசா+அமெரிக்கா மூன்றினதும் நலன்கள் ஒரு புள்ளியில் இணைந்ததால் பிரபாகரன் அமெரிக்காவின் ‘கைப்பொம்மை’யாகவும் பிரேமதாசவின் ‘கைத்தடி’யாகவும் மாறினார். அதன் மூலம் அமெரிக்காவிடமிருந்தும் பிரேமதாசாவிடமிருந்தும் ஏராளமான பணமும் ஆயுதங்களும் இந்திய அமைதிகாக்கும் படையினருடன் போர் தொடுப்பதற்காகப் பிரபாகரனுக்குக் கிடைத்தன. சுருங்கச் சொன்னால் பிரபாகரன் தன்னுடைய சுய தேவைக்காகத் தமிழ் மக்கள் விடுதலைப்புலிகள் இயக்கத்தை ஒரு ‘கூலிப்படை’யாக (Mercenary ) மாற்றினார்.
இந்தியாவை இலங்கைத் தமிழர்களின் நேச சக்தியாகக் கருதி இந்திய-இலங்கை சமாதான ஒப்பந்தத்தை உறுதியுடன் ஆதரித்தமைக்காகவே அமிர்தலிங்கம் புலிகளால் கொல்லப்பட்டார். அமிர்தலிங்கத்தின் கொலை மரணம் பிரேமதாசா+பிரபாகரனின் ஒரு கூட்டுச்சதியாகும்.”
நாமல்: மொட்டு கட்சியின் எதிர்காலம் (?)-(மூன்றாவது கண்:XXXI)
“நாமல் ராஜபக்ச தென்னிலங்கை அரசியல் வரலாற்றில் கடந்த 75 ஆண்டுகள் அரசியல் ஆணிவேரைக்கொண்ட ஒரு குடும்பத்தை சேர்ந்தவர். இலங்கை படையினருக்கும், தமிழீழ விடுதலைப்புலி களுக்கும் இடையிலான உள்நாட்டு போரில் ராஜபக்சாக்களின் அரசியல் தலைமைத்துவம் போர்வெற்றி வரை நீண்டகாலம் களத்தில் நின்று போராடிய ஒன்று. “பயங்கரவாதத்தில்” இருந்து சிங்கள தேசத்தை மீட்டவர்களாக தென்னிலங்கை சிங்கள மக்களும், பௌத்த பீடங்களும் கருதுகின்றனர். இந்த மனநிலையின் வெளிப்பாடே என்.பி.பி. அரசாங்கம் ஆட்சிக்கு வந்து இரண்டு மாதங்களில் நுகேகொட கூட்டத்தில் கூடிய மக்கள் கூட்டமும், இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு பின்னர் அநுராதபுரத்தில் கூடிய மக்கள் கூட்டமும் எமக்கு சொல்கிறது.”
வைகறை: கனவாகிப்போன ஈழப்போராட்டத்தின் மெய்ப்போராளி
“நான் உணர்ந்த மாதிரியே வைகறை தன்னை எளிமையானவராகவே வைத்திருந்தார். வாழ்க்கையின் லௌகீகத் தேவைகளில் தன் வாழ்க்கையின் அடிப்படைகளை அடகு வைக்காமல், தனக்குப் பிடித்த இலட்சிய வழிகளில் பயணித்தார். இளமைக்காலத்திலேயே லட்சிய வழியில் பயணிக்கும் ஒருவருடைய சமூக அடையாளம் துலக்கமாக இருக்கும். பதிலாக அவருடைய வாழ்க்கையோ நெருக்கடிகளால் சூழப்பட்டு விடும். இலட்சிய வாழ்க்கைக்கு எப்போதும் எதிரானது, லௌகீக வாழ்க்கை. என்பதால்தான் இலட்சிய வாழ்க்கையைத் தேர்வு செய்கின்றவர்களிற் பலருடைய வாழ்க்கையும் நெருக்கடிகள் நிறைந்ததாக இருப்பதுண்டு. நான் அறிந்த வரையில் தோழர் வைகறையுடைய வாழ்க்கையும் அப்படித்தான். அவருடைய பணிகளால் பொதுப்பரப்பில் அவர் அறியப்பட்ட அளவுக்கு அவருடைய வாழ்க்கை ஒன்றும் மேம்பட்டதாக, வசதி, வாய்ப்புகளோடு இருந்ததாக இல்லை.”
ஜனநாயகம் கோட்பாடல்ல நடைமுறை…! (மூன்றாவது கண்: XXX)
“சிறுபான்மை கட்சிகள் பாராளுமன்றத்திலும், ஊடகச்சந்திப்புக்களிலும் ஆங்காங்கே பட்டும் படாமலும் சில விடயங்களை குறிப்பிட்டு இருந்தாலும் தெளிவான, கட்சியின் நிலைப்பாட்டை வெளிப்படுத்தும் அறிக்கைகள் வெளி வந்ததாக இல்லை. இது சிறு பான்மை கட்சிகளின் ஒரு நழுவல்போக்கையும், மறைமுகமாக இந்த அரசியல் அமைப்பு திருத்தம் குறித்து தேசிய, பிராந்திய, சர்வதேச மட்டத்தில் விடுக்கப்பட்டுள்ள எச்சரிக்கைகளை பெரிது படுத்தாது “சுய அரசியல் பயன்பாடு” இலக்கை அடையும் வகையில் மறைத்து வைத்து செயற்படுகின்றனவா? என்ற சந்தேகத்தை ஏற்படுத்துகிறது.”
காணாமல்போனவர்கள் காணாமல் போனவர்களே; ஜனநாயகத்தில் நியாயத்தின் கதி
“1990 செப்டம்பர் 8 ஆம் திகதி வந்தாறுமூலை கிழக்குப் பல்கலைக்கழக அகதி முகாமில் உள்ள எனது அலுவலகத்தில் வைத்து, அன்றைய கிழக்கிலங்கை கட்டளைத் தளபதி ஜெனரல் கெரி டி சில்வா கூறிய ‘அவர்கள் அனைவரும் விடுதலை புலிகள், அவர்களைப் பற்றிக் கேட்காதீர்கள்’ என்ற வார்த்தைகள் இன்னமும் எனது காதுகளில் ஒலித்துக் கொண்டிருக்கின்றன.
துரதிர்ஷ்டவசமாக, நீதியரசர் பாலக்கிட்ணர் தலைமையிலான கிழக்கு மாகாணத்தில் காணாமல்போனோர் பற்றிய ஜனாதிபதி ஆணைக்குழு அறிக்கையில் இவரது பெயர் குறிப்பிடப்பட்டிருந்த போதிலும், இந்த நடவடிக்கை குறித்து வாக்குமூலமோ அல்லது சாட்சியமோ அளிப்பதற்கு இவர் ஒருபோதும் அழைக்கப்படவில்லை.”
வாழ்வோரும், இறந்தாரும், காணாமல் போனோரும்
“நவீன சூழலில், ஒரு பௌத்த நாடு என்ற ரீதியில், இலங்கையின் அரசாங்கம் கொடைத்தன்மை (தான), ஒழுக்கம் (சீல), பிறர் நலன் பேணுதல் (பரிச்சாகா), நேர்மை (அஜ்ஜவ), மென்மை (மத்தவ), சுயக்கட்டுப்பாடு (தப), கோபமின்மை (அக்கோத), வன்முறையின்மை (அஹிம்சா), பொறுமை (காந்தி) மற்றும் எதிர்ப்பின்மை/ஒத்திசைவு (அவிரோதன) ஆகிய பண்புகளைப் பின்பற்றும் கடமையைக் கொண்டுள்ளது.”