நம் எம்பிமாருக்கு மிகக் குறைந்த ஊதியமே!

நம் எம்பிமாருக்கு மிகக் குறைந்த ஊதியமே!

(தி எக்ஸ்ஸாமினர்)

  இந்த ஆண்டு நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களுக்கான ஓய்வூதியத்தை அரசாங்கம் இரத்துச் செய்துள்ளது. இதனால் முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் சிலர் தமது அன்றாட வாழ்க்கைச் செலவுகளைச் சமாளிக்க முடியாமல் திண்டாடுகின்றனர். புதிய அரசியல்வாதிகளை அரசியலுக்கு ஈர்ப்பதில் இந்த முடிவு எத்தகைய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும் என்பது குறித்து அரசியல் கட்சித் தலைவர்கள் சிந்தித்து வருகின்றனர். குறிப்பாக, ஏற்கனவே நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களுக்கான சம்பளம் குறைவாக உள்ள ஒரு நாட்டில் இந்த விவகாரம் முக்கியத்துவம் பெறுகிறது. அதேவேளை, மக்கள் விடுதலை முன்னணி (ஜே.வி.பி.) தலைமையிலான ஆளும் கட்சி, இதிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்ட நடைமுறையைக் கொண்டுள்ளது.

நாடாளுமன்றத்திலிருந்து முதன்முதலில் ஓய்வூதியம் பெற்றவர் சி.டபிள்யூ.டபிள்யூ. கன்னங்கரா ஆவார். நாடாளுமன்றத்திலிருந்து ஓய்வுபெற்ற பின்னர், தனது வாழ்நாள் முழுவதும் குறைந்த ஊதியத்தில் பொதுச் சேவையில் ஈடுபட்டதால் சேமிப்பு எதுவும் இல்லையெனக் குறிப்பிட்டு, தனக்கு நிதியுதவி வழங்குமாறு சபாநாயகருக்குக் கடிதம் எழுதினார்.

அப்போதைய பிரதமர் சிறிமாவோ பண்டாரநாயக்க, அவருக்கு 10,000 ரூபாய் பணக்கொடையாக வழங்குவதற்கான நாடாளுமன்றப் பிரேரணையைக் கொண்டுவந்தார். பின்னர், ஆண்டுக்கு 500 ரூபாய் ஓய்வூதியம் வழங்கவும் நாடாளுமன்றம் தீர்மானித்தது.

அந்தப் பிரேரணைக்கு ஆதரவாகப் பேசிய நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் எஸ்.எம். இராசமானிக்கம் கூறியதாவது:

“கன்னங்கரா அவர்கள் தனது வாழ்நாளின் பெரும்பகுதியை இந்த நாட்டு மக்களின் நலனுக்கும் நல்வாழ்வுக்கும் அர்ப்பணித்த அரசியல் தலைவர்களில் ஒருவர் என்று நான் கூற விரும்புகிறேன்.”

எனினும், பல தசாப்தங்களாக நாடாளுமன்றத்தில் பணியாற்றி, வேறு தொழில் வாய்ப்புகளைத் துறந்தவர்களுக்குக்கூட வழங்கப்பட்ட ஓய்வூதியம் குறிப்பிடத்தக்க அளவுக்கு அதிகமானதாக இருக்கவில்லை.

அறுபது ஆண்டுகளுக்குப் பின்னரும், அரகலய போராட்டத்துக்குப் பின்னரும் ஆட்சிக்கு வந்த புதிய தேசிய மக்கள் சக்தி (NPP) அரசாங்கம், ஓய்வுபெற்ற அனைத்து நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களுக்கும் அவர்களின் விதவைகளுக்கும் வழங்கப்பட்டு வந்த ஓய்வூதியத்தைப் பின்னோக்கிச் செல்லும் வகையில் இரத்துச் செய்துள்ளது.

பாதிப்பை எதிர்கொள்ளும் முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள்:

ஓய்வூதியம் திடீரென நிறுத்தப்பட்டதன் பாதிப்பு இப்போது வெளிப்படையாகத் தெரியத் தொடங்கியுள்ளது. முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் சிலர் மருந்துகளை வாங்கக்கூட முடியாமல் தவிக்கின்றனர். வேறு சிலரால் வங்கிக் கடன்களைக்கூடத் திருப்பிச் செலுத்த முடியவில்லை.

13 ஆண்டுகள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினராகப் பணியாற்றிய முன்னாள் ஐக்கிய தேசியக் கட்சி உறுப்பினர் டி.எம். பண்டாரநாயக்க கூறுகிறார்:

“பிச்சை எடுக்கிறேன் என்று சொல்லாமல் பிச்சை எடுக்கும் நிலைக்கு வந்துவிட்டேன்.”

நாடாளுமன்றத்துக்குத் தெரிவுசெய்யப்படுவதற்கு முன்னர் அவர் சிறிய அளவிலான கட்டுமானப் பணிகளை மேற்கொண்டு வருமானம் ஈட்டிவந்தார். ஆனால், நாடாளுமன்ற உறுப்பினரான பின்னர் அந்த வருமான வாய்ப்பைக் கைவிட்டார்.

2004ஆம் ஆண்டு அவரது நாடாளுமன்ற அரசியல் வாழ்க்கை முடிவுக்கு வந்தபோது, அவருக்குக் கிடைத்த ஓய்வூதியம் வெறும் 75,000 ரூபாயாக இருந்தது.

கடந்த பெப்ரவரி மாதம் ஓய்வூதியம் இரத்துச் செய்யப்பட்டபோது, 71 வயதான பண்டாரநாயக்கவுக்கு நாடாளுமன்றத்திலிருந்து எந்தவித முன்னறிவிப்பும் வழங்கப்படவில்லை.

அதன் பின்னர், தனது மாதாந்த மருந்துச் செலவைக்கூடச் சமாளிக்க முடியாமல் அவர் திணறி வருகிறார். அவருக்கு மட்டுமே மாதந்தோறும் 12,500 ரூபாய் மருந்துச் செலவாகிறது. இதில் அவரது மனைவியின் மருத்துவச் செலவுகள் சேர்க்கப்படவில்லை.

அரசாங்கம் இந்தத் திடீர் கொள்கை மாற்றத்தை நியாயப்படுத்தும்போது, நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் அனைவரும் திருடர்கள் என்று கூறியதாக அவர் தெரிவிக்கிறார்.

“திருடியவர்கள் சிலர் இருந்தார்கள். ஆனால், நாங்கள் பொதுச் சேவைக்காகவே அரசியலில் ஈடுபட்டோம். மக்களுக்குச் சேவையாற்றினோம். எங்களுக்கு ஓய்வூதியம் கிடைக்கும் என்று கூறப்பட்டிருந்தது.”

“நான் ஒரு சாதாரண குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவன். ஆரம்பத்திலேயே ஓய்வூதியம் கிடைக்காது என்று தெரிந்திருந்தால், ஓய்வுபெறும் காலத்துக்காக எனது குடும்பம் அதற்கேற்பத் தயாராகியிருக்கும். இப்போது எனக்கு வயதாகிவிட்டது. வேறு வழியில்லை” என்கிறார் அவர்.

இத்தகைய நிலைமையை எதிர்கொள்ளும் முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் பலர் இருப்பதாக முன்னாள் சபாநாயகரும் ஐக்கிய தேசியக் கட்சியின் முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினருமான கரு ஜயசூரிய தெரிவிக்கிறார்.

முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களுக்கான அமைப்பொன்றின் தலைவராக இருக்கும் அவர், இந்த ஆண்டு முழுவதும் முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களிடமிருந்து நிதியுதவி கோரும் பல கோரிக்கைகளைப் பெற்றுள்ளார். குறிப்பாக, மூக்குக் கண்ணாடி வாங்குவது உள்ளிட்ட மருத்துவச் செலவுகளுக்காக அவர்கள் உதவி கோருகின்றனர்.

நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களின் ஓய்வூதியத்தை இரத்துச் செய்யும் நோக்கத்தை அரசாங்கம் முதலில் அறிவித்தபோது, முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் சங்கத்தின் தலைவரான கரு ஜயசூரிய, ஜனாதிபதி அநுரகுமார திசாநாயக்கவைச் சந்தித்தார்.

அப்போது, ஓய்வூதியத்தை இரத்துச் செய்வதற்கான மக்கள் ஆணையை ஜே.வி.பி.-தேசிய மக்கள் சக்தி பெற்றுள்ளதாக ஜனாதிபதி அவரிடம் தெரிவித்தார்.

ஜே.வி.பி. பொதுச் செயலாளர் ரில்வின் சில்வாவும், சபை முதல்வர் பிமல் ரத்நாயக்கவும் இதே காரணத்தையே தன்னிடம் முன்வைத்ததாக ஜயசூரிய கூறுகிறார்.

“அந்தக் காரணத்தை நான் விவாதிக்கவில்லை. ஆனால், நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களின் சம்பளம் மற்றும் ஓய்வூதியம் தொடர்பாக ஜனாதிபதி ஆணைக்குழு தயாரித்த அறிக்கையை அரசாங்கம் பகிரங்கப்படுத்த வேண்டும். அனைத்து நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களின் ஓய்வூதியத்தையும் இரத்துச் செய்யுமாறு அந்தக் குழு பரிந்துரைத்ததா அல்லது எதிர்காலத்தில் ஓய்வுபெறவுள்ள உறுப்பினர்களுக்கு மட்டுமே அவ்வாறு பரிந்துரைத்ததா என்ற கேள்வி உள்ளது” என்கிறார் அவர்.

நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களின் ஓய்வூதியம் தொடர்பான விவாதம், அவர்கள் ஆரம்பத்திலிருந்தே எவ்வாறு ஊதியம் பெறுகின்றனர் என்ற பரந்த விவாதத்துக்கும் வழிவகுத்துள்ளது.

கட்சிக்கே முன்னுரிமை:

ஜே.வி.பி. தலைமையிலான ஆளும் தேசிய மக்கள் சக்தி, ஏனைய பிரதான அரசியல் கட்சிகளிலிருந்து சற்று மாறுபட்ட நடைமுறையைப் பின்பற்றுகிறது.

தேர்தல்களின்போது அது மையப்படுத்தப்பட்ட பிரசார நடவடிக்கைகளை முன்னெடுக்கிறது. கட்சியின் நிதி நிர்வாகம் மத்திய மட்டத்தில் மேற்கொள்ளப்படுவதுடன், வேட்பாளர்களுக்கான பணமும் கட்சியினால் பகிர்ந்தளிக்கப்படுகிறது. வேட்பாளர்கள் தாங்களாகவே நிதி திரட்டுவதற்கு அனுமதிக்கப்படுவதில்லை.

இந்த அணுகுமுறையில் சில நன்மைகளும் உள்ளன. குறிப்பாக, அதிகளவிலான பெண்கள் நாடாளுமன்றத்துக்குள் நுழைவதற்கு இது வாய்ப்பளித்துள்ளது.

ஆனால், இந்த மையப்படுத்தப்பட்ட நடைமுறையின் மற்றொரு அம்சம் என்னவென்றால், நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் தங்களது சம்பளத்தின் ஒரு பகுதியைக் கட்சிக்குத் திருப்பிச் செலுத்த வேண்டும்.

இடதுசாரிக் கட்சிகள் தமது உறுப்பினர்கள் வருமானத்தின் ஒரு பகுதியைக் கட்சிக்கு வழங்குமாறு கோருவது வழக்கமான நடைமுறையாகும்.

உதாரணமாக, இந்திய கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தனது உறுப்பினர்கள் வருமானத்தில் 4 சதவீதத்தை கட்சிக்கு நன்கொடையாக வழங்க வேண்டும் எனக் கோருகிறது. இலங்கை கம்யூனிஸ்ட் கட்சியும் உறுப்பினர்களிடமிருந்து மாதாந்தம் ஒரு குறிப்பிட்ட தொகையை அறவிட்டது.

ஜே.வி.பி.யில், நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் தங்களது முழுச் சம்பளத்தையும் கட்சிக்குத் திருப்பி வழங்கும் நடைமுறை இருந்ததாக, 2013ஆம் ஆண்டு கட்சியிலிருந்து விலகிய முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் பெமசிறி மனகே தெரிவிக்கிறார்.

1997ஆம் ஆண்டு நடைபெற்ற உள்ளூராட்சித் தேர்தல்களில் ஜே.வி.பி. நூறு ஆசனங்களைப் பெற்ற பின்னர் இந்தக் கொள்கை நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டதாக அவர் கூறுகிறார்.

உள்ளூராட்சி மன்றங்கள், மாகாண சபைகள் மற்றும் நாடாளுமன்றம் ஆகியவற்றில் ஜே.வி.பி.யைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்திய அவர், மொத்தமாக சுமார் 80 இலட்சம் ரூபாயைக் கட்சிக்கு வழங்கியதாகக் கூறுகிறார்.

“இந்தக் கொள்கை எங்களுக்குப் பிடிக்கவில்லை. ஆனால், நாங்கள் ஒரு கூட்டுச் செயற்பாட்டின் அங்கமாக இருந்ததால் அதனை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டியிருந்தது. அப்போது சம்பளத்தில் ஒரு பகுதியைக்கூட அவர்கள் எங்களுக்குத் திருப்பித் தரவில்லை.”

அனைத்து நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களின் ஓய்வூதியத்தையும் இரத்துச் செய்ததன் மூலம் ஜே.வி.பி. தலைமையிலான அரசாங்கம் கொடூரமாக நடந்துகொள்வதாகவும் அவர் குற்றஞ்சாட்டுகிறார்.

மற்றொரு முன்னாள் நாடாளுமன்ற உறுப்பினரும் முன்னாள் ஜே.வி.பி. உறுப்பினருமான ஒருவர், ஓய்வூதியம் நிறுத்தப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, குளுக்கோமா (Glaucoma) எனப்படும் கண் அழுத்த நோயினால் ஏற்பட்டு வரும் பார்வைக் குறைபாட்டுக்குச் சிகிச்சை பெற முடியாமல் தவிப்பதாகத் தெரிவித்துள்ளார்.

“இது மிகவும் வேதனையான நிலைமை” என்கிறார் அவர்.

எனினும், தேசிய மக்கள் சக்தியின் முதல் தடவையாக நாடாளுமன்றத்துக்குத் தெரிவுசெய்யப்பட்ட உறுப்பினரான செல்லத்தம்பி திலகநாதன், கட்சிக்கு முன்னுரிமை வழங்கும் இந்த நடைமுறையில் தாங்கள் மகிழ்ச்சியடைவதாகக் கூறுகிறார்.

தேர்தல் பிரசாரச் செலவுகளையும் கட்சியே ஏற்றுக்கொண்டதால், தங்களுக்கு இந்த ஏற்பாடு ஏற்றதாக இருப்பதாக அவர் தெரிவிக்கிறார்.

“நாங்கள் ஒரு குடும்பத்தைப் போன்றவர்கள்.”

தேர்தலுக்குப் பின்னர், தேசிய மக்கள் சக்தியின் அனைத்து நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களும் தங்களது நாடாளுமன்றச் சம்பளத்தைப் பெற்றுக்கொள்வதற்காக மக்கள் வங்கியில் (BOC) கணக்கொன்றைத் திறக்குமாறு கட்சியினால் அறிவுறுத்தப்பட்டதாக அரசாங்கத் தரப்பு நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் மூவர் தி எக்ஸ்ஸாமினர் பத்திரிகைக்குத் தெரிவித்தனர்.

திலகநாதன் தனது வங்கிக் கணக்கிலிருந்து அட்டையைப் பயன்படுத்திச் சம்பளத்தைப் பெற்றுக்கொள்வதாகக் கூறுகிறார்.

“எங்களுடைய தனிப்பட்ட செயற்பாட்டுச் செலவுகளை ஈடுசெய்த பின்னர் மேலதிகமாகப் பணம் எஞ்சியிருந்தால், கட்சியின் அமைப்பு ரீதியான பொதுச் செலவுகள் குறித்து எங்களுக்குத் தெரிவிக்கப்படும். அந்தச் செலவுகளுக்குப் பங்களிக்குமாறு கட்சி எங்களிடம் கோரும்” என அவர் விளக்குகிறார்.

நாடாளுமன்றத்துக்குள் நுழைவதற்கு முன்னர் திலகநாதன் கால்நடை வைத்தியராகப் பணியாற்றியவர். அவரது சேமிப்பும் கால்நடை மருந்தகமும் நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக அதிகரித்துள்ள செலவுகளைச் சமாளிக்க உதவுகின்றன.

தற்போது தனது தனிப்பட்ட கால்நடை மருத்துவப் பணிகளைப் பெருமளவில் நிறுத்திவிட்டாலும், ஏழை விவசாயிகளின் கால்நடைகளுக்கு இலவசமாகச் சிகிச்சை அளித்து வருகிறார். அவரது மனைவி ஆசிரியையாகப் பணியாற்றுவதுடன், பாடசாலைக்குச் செல்லும் அவர்களது மூன்று பிள்ளைகளின் செலவுகளுக்கும் உதவுகிறார்.

எனினும், புதிய பதவியின் நிதிச் சுமையை அவர் தற்போது உணரத் தொடங்கியுள்ளார்.

குறிப்பாக, வன்னிப் பகுதியில் தனது தொகுதி மக்களைச் சந்திப்பதற்காகப் பயணம் செய்யும்போது, எரிபொருள் நிரப்பு நிலையத்தில் செலவிடும் பணம் அவருக்குப் பெரும் சுமையாக உள்ளது.

நாடாளுமன்ற உறுப்பினராகப் பொறுப்பேற்றபோது அவரது மாதாந்தச் செலவு சுமார் 1,50,000 ரூபாயாக இருந்தது. அதில் பாதியளவு எரிபொருளுக்காகச் செலவிடப்பட்டது. ஆனால், தற்போது மாதாந்தச் செலவு 4 இலட்சம் ரூபாயாக அதிகரித்துள்ளது.

“இறுதிச் சடங்குகள், நோயாளிகள் மற்றும் திருமண நிகழ்வுகளுக்காகவும் நாம் உதவ வேண்டியுள்ளது. அது எமது கலாசாரத்தின் ஒரு பகுதியாகும்” என்கிறார் அவர்.

போக்குவரத்து மற்றும் ஏனைய கொடுப்பனவுகள் உட்பட, அவரது மாதாந்த நாடாளுமன்றச் சம்பளம் சுமார் 4,25,000 ரூபாயாகும்.

நாடாளுமன்ற அமர்வுகளுக்காகக் கொழும்புக்கு வரும்போது செலவைக் குறைப்பதற்காக அவர் பேருந்தில் பயணம் செய்கிறார்.

2024ஆம் ஆண்டு தேர்தலில் தேசிய மக்கள் சக்தியிலிருந்து 131 முதல் தடவையாக நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் தெரிவுசெய்யப்பட்டனர். திலகநாதனைப் போலவே அவர்களும் தற்போது அரசியல் கலாசாரத்துக்கும், அதனுடன் தொடர்புடைய அதிக செலவுகளுக்கும் பழகிக்கொள்ள வேண்டிய நிலையில் உள்ளனர்.

ஐக்கிய மக்கள் சக்தியின் (SJB) கபீர் ஹாசிம் போன்ற அனுபவம் வாய்ந்த நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள், கடந்த இரண்டு தசாப்தங்களாக இந்த அரசியல் கலாசாரமே நிலவி வருவதாகக் கூறுகின்றனர்.

நாடாளுமன்றத்துக்கு வெளியேயான பணிகள்:

2001ஆம் ஆண்டிலிருந்து நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களின் பணியின் தன்மை மாறிவிட்டதாக கபீர் ஹாசிம் கூறுகிறார்.

அரசியல்வாதிகள் மீது மக்கள் வைக்கும் எதிர்பார்ப்புகள் அதிகரித்துள்ளன. அதற்குக் காரணம், மக்கள் தமது தேவைகளுக்காக அரசியல்வாதிகளில் அதிகளவில் தங்கியிருக்கும் நிலை உருவாகியுள்ளமையாகும்.

“உங்கள் மாவட்டத்தில் பல்வேறு நலன்புரி மற்றும் அபிவிருத்தித் திட்டங்கள் நடைமுறைப்படுத்தப்படுகின்றன. அவற்றை நீங்கள் கண்காணிக்காவிட்டால், மக்கள் உங்களுக்குச் செவிசாய்க்க மாட்டார்கள்.”

இதனால் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் தங்களது பணிக்காக அதிக நேரத்தையும் பணத்தையும் செலவிட வேண்டியுள்ளது.

கபீர் ஹாசிமின் அன்றாடப் பணிகள் மிகவும் நெருக்கடியானவை. மந்தமாகச் செயற்படும் அரசாங்க நிறுவனங்களைத் தொடர்ந்து தொடர்புகொள்வது, வைத்தியசாலைகள் போன்ற பொதுச் சேவைகள் முறையாக இயங்குகின்றனவா என்பதைப் பரிசோதிப்பது, பொலிஸாரின் செயற்பாடுகளைக் கண்காணிப்பது எனப் பல பணிகளை அவர் மேற்கொள்ள வேண்டியுள்ளது.

“இந்தப் பணிகளைப் பின்தொடர்வதற்கே அதிக நேரம் தேவைப்படுகிறது. இது மிகவும் சிரமமானது. வேறு வருமானம் இருந்தாலோ அல்லது குடும்பத்திலிருந்து நிலையான வருமானம் கிடைத்தாலோ இதனைச் சமாளிக்க முடியும். இல்லையெனில், எந்தவொரு இளைஞரையும் நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக வருமாறு நான் பரிந்துரைக்க மாட்டேன்” என்கிறார் ஹாசிம்.

இது ஐக்கிய மக்கள் சக்தி போன்ற கட்சிகளில் ஒரு பரந்த கட்டமைப்புப் பிரச்சினையை உருவாக்கியுள்ளது.

சாதாரண மக்கள் இனிமேல் அரசியலுக்குள் நுழைய முடியாத நிலை ஏற்பட்டுள்ளதாக அக்கட்சியின் பொதுச் செயலாளர் ரஞ்சித் மத்தும பண்டார தெரிவிக்கிறார்.

அரசியலில் தொடர்ந்து நிலைத்திருப்பதற்கு ஒருவருக்குச் சொந்தமான தனியார் வருமானமும் நிதி ஆதாரங்களும் அவசியம் என அவர் கருதுகிறார்.

“அத்தகைய வருமானம் இல்லாதபோது, சிலர் திருடத் தொடங்குகின்றனர்” என்கிறார் அவர்.

தேர்தலுக்கான வேட்பாளர்களை நியமிக்கும்போது அவர்களது செல்வத்தைத் தாங்கள் கருத்தில் கொள்வதில்லை எனக் கூறும் மத்தும பண்டார, தேர்தல் பிரசாரத்துக்கு பணம் அவசியம் என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறார்.

ஐக்கிய மக்கள் சக்தி உட்படப் பெரும்பாலான கட்சிகளின் வேட்பாளர்கள் தங்களது தேர்தல் பிரசாரச் செலவுகளைத் தனிப்பட்ட முறையில் ஏற்றுக்கொள்கின்றனர். கட்சிகள் ஒவ்வொரு வேட்பாளருக்கும் மிகக் குறைந்த அளவிலான நிதியையே வழங்குகின்றன.

அரசியல்வாதிகள் எப்போதும் ஏனைய வருமான வழிகளையும் கொண்டிருந்துள்ளனர்.

36 ஆண்டுகளாகச் சட்டமன்றத்தில் அங்கம் வகித்துவரும் கபீர் ஹாசிம், அரசியலில் நுழைந்ததால் ஏற்பட்ட நிதிச் சுமையைத் தனது குடும்பத்துக்குச் சொந்தமான வர்த்தக நிறுவனங்களின் வருமானம் சமாளிக்க உதவியதாகக் கூறுகிறார்.

ஐக்கிய நாடுகள் சபை மற்றும் உலக வங்கி ஆகியவற்றில் பணியாற்றுவதற்காக அவ்வப்போது விடுமுறையும் எடுத்துக்கொண்டார்.

“என்னிடம் பணம் இருந்ததால் எனது அலுவலகத்தைச் சிறப்பாக அமைக்க முடிந்தது. நான் இல்லாத நேரத்திலும் மக்களுக்குச் சேவையாற்றக்கூடிய வகையில் அது இயங்கியது. மக்களுக்குச் சேவையாற்றுவதற்காகப் பணியாளர்களையும் வைத்திருந்தேன். ஆனால், தற்போது பெரும்பாலான நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களுக்கு அத்தகைய ஏற்பாட்டைச் செய்வது கடினமாக உள்ளது.”

நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களுக்கான ஓய்வூதியம் இரத்துச் செய்யப்பட்டுள்ள நிலையில், பொருளாதார வசதி குறைந்த அரசியல் ஆர்வலர்கள் நாடாளுமன்றத் தேர்தலில் போட்டியிடுவதற்கு மேலும் தயக்கம் காட்டுவார்கள் என முன்னாள் சபாநாயகர் கரு ஜயசூரிய கவலை தெரிவிக்கிறார்.

பிராந்திய நாடுகளின் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களுடன் ஒப்பீடு..

சிங்கப்பூர் போன்ற நாடுகளில், நாடாளுமன்றத்துக்கு உள்ளேயும் வெளியேயும் உறுப்பினர்கள் ஆற்ற வேண்டிய முக்கியமான பொறுப்புகளைக் கருத்தில் கொண்டு அவர்களுக்கு கணிசமான கொடுப்பனவுகள் வழங்கப்படுகின்றன.

இலங்கையில் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களின் மொத்த ஊதியத் தொகுப்பில் பெரும்பகுதி கொடுப்பனவுகளாகவே உள்ளது. அவர்களுக்கான அடிப்படைச் சம்பளம் வெறும் 56,000 ரூபாய் மட்டுமே.

ஆனால், இந்தக் கொடுப்பனவுகள்கூட தங்களது செலவுகளை ஈடுசெய்யப் போதுமானதாக இல்லை என நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் தெரிவிக்கின்றனர்.

இதன் காரணமாக, நாடாளுமன்ற விவாதங்களில் கலந்துகொள்வதற்கும், நாடாளுமன்றத்தின் கண்காணிப்புக் குழுக்களில் தீவிரமாகப் பங்களிப்பதற்கும் அவர்கள் சிரமப்படுகின்றனர்.

மீண்டும் தேர்தலில் வெற்றிபெற வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு, தத்தமது தொகுதி மக்களுக்கான கடமைகளை நிறைவேற்ற அவர்களைத் தூண்டுகிறது.

ஆனால், சட்டங்களை உருவாக்குதல், அவற்றை ஆராய்தல் மற்றும் அரசாங்கத்தின் செயற்பாடுகளைக் கண்காணித்தல் போன்ற நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களின் பரந்த பொறுப்புகள் போதிய கவனத்தைப் பெறுவதில்லை.

தொலைபேசிக் கட்டணம், பயணச் செலவு உள்ளிட்ட பல்வேறு கொடுப்பனவுகளே நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களின் மொத்த ஊதியத்தில் பெரும்பகுதியாக உள்ளன. (மூலம்: parliament.lk)

2023ஆம் ஆண்டு இணையப் பாதுகாப்புச் சட்டத்துக்கு ஆதரவாக வாக்களித்த 45 நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் அந்தச் சட்டமூலத்தை வாசித்திருக்கவே இல்லை என இலங்கைக்கான ஐக்கிய நாடுகள் சபையின் பிரதிநிதி மார்க்-அன்ட்ரே பிரான்ஷே (Marc-André Franche) அண்மையில் நடைபெற்ற நிகழ்வொன்றில் தெரிவித்தார்.

அந்தச் சட்டம் தொடர்பாக நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களுடன் கலந்துரையாடியபோதே இதனைத் தாம் கண்டறிந்ததாக அவர் கூறினார்.

இறுதியில் அரசாங்கத்துக்கு இணையவழிப் பேச்சுரிமையைக் கட்டுப்படுத்தும் அதிகாரம் உள்ளிட்ட பரந்த அதிகாரங்களை வழங்கிய சட்டமே இந்த இணையப் பாதுகாப்புச் சட்டமாகும்.

நாடாளுமன்றத்தில் மிகவும் சுறுசுறுப்பாகச் செயற்படும் உறுப்பினர்களில் ஒருவரான இலங்கைத் தமிழரசுக் கட்சியின் (ITAK) நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் சாணக்கியன் இராசமாணிக்கம், சட்டமூலங்கள் சட்டமாக்கப்படுவதற்கு முன்னர் துறைசார் மேற்பார்வைக் குழுக்களில் அவற்றை ஆராய்வது தனது பணிகளில் ஒன்றாகும் என்கிறார்.

இலங்கையில் சட்டம் நிறைவேற்றப்பட்ட பின்னர் அதன் அரசியலமைப்புத் தன்மையை நீதிமன்றங்கள் மறுபரிசீலனை செய்து அதனைச் செல்லாததாக்கும் அதிகாரம் இல்லாத நிலையில், இந்தச் செயற்பாடு மிகவும் முக்கியமானது.

ஆனால், இலங்கையின் நாடாளுமன்ற அரசியல் கலாசாரத்தில் இத்தகைய சட்டமூல ஆய்வுகள் நடைமுறையில் அரிதாகவே இடம்பெறுகின்றன.

“சிறந்த முறையில் செயற்பட்டால், துறைசார் மேற்பார்வைக் குழு சட்டமூலத்தின் மீது பல கேள்விகளை எழுப்ப வேண்டும். திருத்தங்களைப் பரிந்துரைத்து, அதனை மீண்டும் அமைச்சரவைக்கு அனுப்பி மாற்றங்களைச் செய்ய வேண்டும். ஆனால், தற்போது துறைசார் மேற்பார்வைக் குழுக்கள் பெரும்பாலும் வெறுமனே ஒப்புதல் வழங்கும் அமைப்புகளாகவே உள்ளன” என்கிறார் இராசமாணிக்கம்.

துறைசார் மேற்பார்வைக் குழுக்களுக்கு வெளியேயும் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் சட்டமூலங்களை ஆராய வேண்டும். அப்போதுதான் அவை குறித்து நாடாளுமன்றத்தில் ஆழமான விவாதங்களை நடத்தவும், சட்டமூலத்தின் குழுநிலை விவாதத்தின்போது திருத்தங்களை முன்வைக்கவும் முடியும்.

ஆனால், இதற்கு மாறாக, சட்டமியற்றும் பணிகளுடன் நேரடித் தொடர்பில்லாத ஏனைய பணிகளுக்கு அரசியல்வாதிகள் முன்னுரிமை கொடுக்க வேண்டிய கட்டாயத்துக்குத் தள்ளப்படுகின்றனர்.

அல்லது இராசமாணிக்கம் கூறுவதைப் போல, “தாங்கள் செய்ய வேண்டியதல்லாத காரியங்களைச் செய்ய வேண்டிய கட்டாயத்துக்கு உள்ளாகின்றனர்.”

தி எக்ஸ்ஸாமினர் பத்திரிகை பேசிய நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள், நாடாளுமன்றம் வழங்கும் அடிப்படைச் சம்பளம் குறைவாக இருப்பதால், நாடாளுமன்ற நிறுவனத்தின் மீதான தமது பொறுப்புகளைவிடத் தொகுதி மக்களுக்கான பொறுப்புகளுக்கே அதிக முக்கியத்துவம் கொடுக்க வேண்டிய நிலை ஏற்படுவதாகக் கூறினர்.

இலங்கையின் தேர்தல் முறையிலும் இந்தப் பிரச்சினைக்கான காரணம் இருக்கலாம்.

இலங்கையின் தேர்தல் முறையில் பாதுகாப்பான தேர்தல் தொகுதிகள் (Safe Seats) இல்லை. விருப்பு வாக்கு முறையின் காரணமாக, தொகுதி மட்டத்தில் அரசியல்வாதிகளிடையே போட்டி மிக அதிகமாக உள்ளது.

இதனால், தேர்தல்களுக்கு இடைப்பட்ட காலத்தில்கூட நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் வாக்காளர்களுடன் தொடர்ந்து தொடர்பில் இருக்க வேண்டியுள்ளது.

நாடாளுமன்றத்தில் நிகழ்த்தும் உரைகளைக்கூட சட்டமூலங்களை ஆழமாக ஆராய்ந்து விவாதிப்பதற்குப் பதிலாக, மக்களின் கைதட்டல்களைப் பெறும் வகையில் அமைக்க வேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது.

இது குறித்து இராசமாணிக்கம் விளக்குகையில்:

“ஒரு சட்டமூலத்தை முழுமையாக வாசித்து, அதற்கான திருத்தங்களை முன்வைப்பதற்கு என்னால் ஒரு வாரம் முழுவதையும் செலவிட முடியும். ஆனால், மட்டக்களப்பைச் சேர்ந்த மற்றொரு நாடாளுமன்ற உறுப்பினர், அந்த நேரத்தில் மக்கள் மத்தியில் பேசப்படும் உள்ளூர் பிரச்சினையொன்றை எடுத்துக்கொண்டு நாடாளுமன்றத்தில் உரையாற்றுவார்.

எனது தொகுதி மக்களின் பார்வையில், மற்றைய உறுப்பினரைப் போல நான் சிறப்பாகப் பணியாற்றவில்லை என்ற எண்ணம் ஏற்படலாம்.

எனவே, எனக்குக் கிடைக்கும் எட்டு நிமிட உரையில் இரண்டு அல்லது மூன்று நிமிடங்களை மட்டுமே சட்டமூலம் பற்றிப் பேசுவதற்குச் செலவிடுவேன். மீதமுள்ள ஐந்து நிமிடங்களை மக்களின் கைதட்டல்களைப் பெறும் வகையில் பேச வேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது.”

சிங்கப்பூர் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களுடன் ஒப்பிடுகையில் இந்த வேறுபாடு மிகவும் வெளிப்படையானது.

சிங்கப்பூரில் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களுக்கு மாதாந்தம் 40 இலட்சம் ரூபாய்க்கும் அதிகமான கொடுப்பனவு வழங்கப்படுகிறது.

அங்கு அமைச்சரவையின் இளநிலை அமைச்சர் ஒருவரின் சம்பளத்தை நிர்ணயிப்பதற்கு, அதிக ஊதியம் பெறும் ஆயிரம் சிங்கப்பூர் பிரஜைகளின் சராசரி வருமானம் ஒரு அளவுகோலாகப் பயன்படுத்தப்படுகிறது. பின்னர், அரசியலில் ஈடுபடுவதற்காக ஒருவர் மேற்கொள்ளும் தியாகத்தைக் கருத்தில் கொண்டு அதில் 40 சதவீதம் கழிக்கப்படுகிறது.

இத்தகைய ஊதிய முறை, பல்வேறு சமூகப் பின்னணிகளையும் அனுபவங்களையும் கொண்டவர்களை அரசியலுக்குள் ஈர்க்க உதவுகிறது. இதனால் நாடாளுமன்ற விவாதங்களில் பலதரப்பட்ட கண்ணோட்டங்கள் இடம்பெறுகின்றன என்று சிங்கப்பூர் பிரதமர் லோரன்ஸ் வோங் தெரிவிக்கிறார்.

சிங்கப்பூர் நாடாளுமன்றம் அண்மையில் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்களுக்கான ஊதியத்தை அதிகரித்தபோது அவர் கூறியதாவது:

“நாடாளுமன்றத்தில் இரு தரப்பினருக்கும் இடையே கடுமையான கருத்து வேறுபாடுகள் இருக்கலாம். ஆனால், விவாதங்களின் தரம் உயர்வாக உள்ளது. அதனால் சிங்கப்பூர் நாடு நன்மையடைகிறது.”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *