~ அருளினியன் மகாலிங்கம்
1999 மே 29ஆம் திகதி, நண்பகலுக்குச் சற்றுப் பின்னர், முத்துலிங்கம் கணேஷ்குமார் ஒரு மோட்டார் சைக்கிளை வாங்குவது தொடர்பாகப் பேரம் பேசிக்கொண்டிருந்தார். மோட்டார் சைக்கிள்கள் மீது அவருக்கு இருந்த ஆர்வம் துப்பாக்கிகள் மீதிருந்த ஆர்வத்துக்குச் சற்றும் குறைந்ததல்ல.
மட்டக்களப்பு திருகோணமலை வீதியில் அமைந்திருந்த புகழ்பெற்ற ஐவன்ஸ் (Ivan’s) வாகனப் பழுதுபார்க்கும் நிலையத்தின் முன்புறத்தில் அவர் நின்றுகொண்டிருந்தார். மட்டக்களப்பில் எஞ்சியிருந்த சிறுபான்மையான பறங்கியர் சமூகத்தைச் சேர்ந்த ஒருவரால் அந்த நிலையம் நடத்தப்பட்டு வந்தது. ஏறாவூரைச் சேர்ந்த வர்த்தகரான முகம்மது அலி தாஹிருடன் அவர் பேசிக்கொண்டிருந்தார். சில அடி தூரத்தில் அவரது மெய்ப்பாதுகாவலர் நின்றிருந்தார். அவருக்கு அருகில் அவரது உதவித் தளபதியும் இருந்தார். அருகில் நிறுத்தப்பட்டிருந்த ஒரு பிக்கப் வாகனத்துக்குள் மேலும் நான்கு ஆயுதம் தாங்கியவர்கள் வீதியைக் கண்காணித்துக் கொண்டிருந்தனர்.
பாடசாலை மாணவன் என்று எவரும் கருதக்கூடிய தோற்றமுடைய, மெலிந்த உருவம் கொண்ட இளைஞன் ஒருவன் மிதிவண்டியில் அந்த வளாகத்துக்குள் வந்தான். மிதிவண்டியை நிறுத்திவிட்டு, கணேஷ்குமாரை நோக்கிச் சென்று அவரை இறுகக் கட்டியணைத்தான். என்ன நடக்கிறது என்பதை அங்கிருந்தவர்கள் புரிந்துகொள்வதற்குள், அவனது உடலில் கட்டப்பட்டிருந்த வெடிபொருட்கள் வெடித்துச் சிதறின.
இலங்கையின் கிழக்குப் பகுதியில் ‘ராஸீக்’ என்ற இயக்கப் பெயரால் நன்கு அறியப்பட்ட கணேஷ்குமார், சில நொடிகளுக்குள் உயிரிழந்தார். அவருடன் அவரது மெய்ப்பாதுகாவலர், வர்த்தகர் மற்றும் தற்கொலைக் குண்டுதாரியும் கொல்லப்பட்டனர். அவரது உதவித் தளபதி படுகாயமடைந்து சில மணிநேரங்களின் பின்னர் உயிரிழந்தார். மேலும் ஒன்பது பேர் காயமடைந்தனர். அவர்களில் பலர் ராஸீக்கின் சொந்தப் போராளிகள். பத்து மோட்டார் சைக்கிள்கள் அழிக்கப்பட்டன. வாகனத் திருத்தகமும் முற்றாகச் சேதமடைந்தது.
தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் இயக்கம் (LTTE), தமக்குப் போட்டியாக இருந்த மற்றொரு தமிழ் ஆயுதக் குழுவின் தலைவரைக் கொல்வதற்காகத் தற்கொலைக் குண்டுதாரியைப் பயன்படுத்திய முதலாவது சம்பவம் இதுவாகும்.
அப்போது ராஸீக்கிற்கு வயது 34. அவரது ஆயுதப் போராட்ட வாழ்க்கை 16 ஆண்டுகள் நீடித்திருந்தது. பாடசாலை மாணவனாகவும் விளையாட்டு வீரராகவும் இருந்த அவர், கிழக்கில் மிகவும் அச்சத்தை ஏற்படுத்திய ஆயுதக் குழுக்களில் ஒன்றின் தளபதியாக உயர்ந்திருந்தார். அந்தக் குழு இலங்கை இராணுவத்துடன் இணைந்து விடுதலைப் புலிகளுக்கு எதிராகப் போரிட்டது. அதேவேளை, சட்டத்துக்குப் புறம்பான படுகொலைகள், ஆட்கடத்தல்கள் மற்றும் கப்பம் பெறுதல் போன்ற குற்றச்சாட்டுகளுக்கும் உள்ளானது.
காரைதீவு:
ராஸீக் 1964 நவம்பர் 21ஆம் திகதி, அம்பாறை மாவட்டத்தின் கரையோரத் தமிழ்க் கிராமமான காரைதீவில் பிறந்தார். அறிஞர் சுவாமி விபுலானந்தர் பிறந்த ஊர் என்ற பெருமையும் காரைதீவுக்கு உண்டு.
ஆசிரியர்களைக் கொண்ட குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர் அவர். அவரது தந்தை அருகிலுள்ள அக்கரைப்பற்றைச் சேர்ந்தவர். தாயார் காரைதீவைச் சேர்ந்தவர். திருமணத்துக்குப் பின்னர் குடும்பம் தாயாரின் ஊரான காரைதீவிலேயே குடியேறியது.
அந்தக் காலத்தில் காரைதீவு, ஈழ மக்கள் புரட்சிகர விடுதலை முன்னணியின் (EPRLF) செல்வாக்குப் பிரதேசமாக இருந்தது. விடுதலைப் புலிகளுக்கு அங்கு ஏறக்குறைய எந்தவிதமான செல்வாக்கும் இருக்கவில்லை.
கிராமத்தில் ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப். இயக்கம் வலுவாக இருந்ததற்கு முக்கிய காரணமாக விளங்கியவர் பி. கிருபாகரன். காரைதீவைச் சேர்ந்த அவர், இயக்கத்தில் படிப்படியாக உயர்ந்து, பின்னர் 1987ஆம் ஆண்டு இந்திய – இலங்கை ஒப்பந்தத்தின் கீழ் உருவாக்கப்பட்ட வடக்கு – கிழக்கு மாகாண சபையின் நிதியமைச்சரானார். அவரது செல்வாக்கு காரணமாக அம்பாறை மாவட்டத்தில் ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப். இயக்கத்தின் முக்கியமான தளங்களில் ஒன்றாகக் காரைதீவு விளங்கியது.
1990 ஜூன் மாதம், சென்னை நகரில் விடுதலைப் புலிகளின் குழுவொன்று அவரைக் கொலை செய்தது. அந்தத் தாக்குதலில் ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப். தலைவர் க. பத்மநாபா உள்ளிட்ட மேலும் பலரும் கொல்லப்பட்டனர்.
அந்தத் தாக்குதலை ‘டேவிட்’ என்ற இயக்கப் பெயரைக் கொண்ட விடுதலைப் புலிப் போராளி ஒருவர் வழிநடத்தினார். அவரது உண்மையான பெயர் கிறிஸ்தோபர் அன்ரனி மரியதாஸ். யாழ்ப்பாணம் பொலிகண்டியைச் சேர்ந்தவர் அவர். ராஜீவ் காந்தி படுகொலையைத் தொடர்ந்து இந்தியாவில் விடுதலைப் புலிகளுக்கு எதிரான நடவடிக்கைகள் தீவிரமடைந்த நிலையில், இந்தியாவிலிருந்த இயக்க உறுப்பினர்களை மீண்டும் இலங்கைக்குக் கொண்டுவரும் பணியில் ஈடுபட்டிருந்தபோது, 1991 ஜூன் 9ஆம் திகதி கடலில் வைத்து அவர் கொல்லப்பட்டார்.
இளமைக் காலத்தில் ராஸீக், தீவிர அரசியல் செயற்பாட்டாளராக அல்லாமல் விளையாட்டு வீரராகவே அதிகம் அறியப்பட்டார். தடகள விளையாட்டுகளில் ஈடுபட்டதுடன் கராத்தேயும் பயின்றார்.
பாடசாலையில் கல்வி கற்றுக்கொண்டிருந்தபோது, ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப். இயக்கத்தின் மாணவர் அமைப்பான ஈழ மாணவர் பொதுமன்றத்தில் இணைந்தார்.
பின்னர் 1983 ஜூலை மாதம் தமிழர்களுக்கு எதிராக இடம்பெற்ற இனப்படுகொலை வன்முறைகள் நிகழ்ந்தன. அவை ஒரு தலைமுறை இளைஞர்களை ஆயுத இயக்கங்களின் பக்கம் தள்ளின. காரைதீவில் பெரும்பாலான இளைஞர்கள் கிருபாகரனைப் பின்பற்றி ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப். இயக்கத்தில் இணைந்தனர். ராஸீக்கும் அவர்களுடன் இணைந்துகொண்டார்.
போருக்குள் நுழைந்தவர்:
1984ஆம் ஆண்டின் ஆரம்பத்தில், இந்தியாவின் உத்தரப் பிரதேச மாநிலத்தில் இராணுவப் பயிற்சி பெறுவதற்காக அனுப்பப்பட்ட 120 ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப். போராளிகளில் ராஸீக்கும் ஒருவராக இருந்தார்.
அடுத்த இரண்டு ஆண்டுகளை அவர் கிழக்கில் இயக்கப் பணிகளில் கழித்தார். பின்னர் பதவி உயர்வு பெற்று முல்லைத்தீவுக்கு அனுப்பப்பட்டார்.
அப்போது தமிழ் ஆயுதப் போராட்டம் எவ்வாறு தனக்குள்ளேயே மோதிக்கொள்ளத் தொடங்கியது என்பதை அவர் நேரடியாகக் கண்டதாக முன்னாள் ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப். உறுப்பினர்கள் தெரிவிக்கின்றனர்.
1986ஆம் ஆண்டு விடுதலைப் புலிகள், தமிழீழ விடுதலைக் கழகத்தை (TELO) இராணுவ ரீதியாகத் தோற்கடித்தனர். அதே ஆண்டின் பிற்பகுதியில் ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப். மீதும் துப்பாக்கிகளைத் திருப்பினர்.
அந்தக் காலத்தில் ராஸீக்கை அறிந்தவர்கள் கூறுகையில், மற்றொரு தமிழ் இயக்கத்தால் தனது தோழர்கள் கொல்லப்படுவதைக் கண்ட அனுபவம், அவரது வாழ்நாள் முழுவதும் விடுதலைப் புலிகளுக்கு எதிரான பகைமை உணர்வை ஏற்படுத்தியது.
1987ஆம் ஆண்டு இந்திய – இலங்கை ஒப்பந்தத்தின் மூலம் இந்தியப் படைகள் இலங்கைக்கு வந்தன. விரைவிலேயே இந்தியப் படைகளுக்கும் விடுதலைப் புலிகளுக்கும் இடையில் போர் வெடித்தது.
ராஸீக் இந்தியப் படைகளுடன் உத்தியோகபூர்வமற்ற வகையில் இணைந்து செயற்பட்டார். அதேவேளை, ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப். அரசியல்வாதியான அண்ணாமலை வரதராஜப் பெருமாளுடன் நெருக்கமான உறவை ஏற்படுத்திக்கொண்டார். 1988ஆம் ஆண்டின் இறுதியில் உருவாக்கப்பட்ட வடக்கு – கிழக்கு மாகாண சபையின் முதலமைச்சராக வரதராஜப் பெருமாள் பதவியேற்றிருந்தார்.
ராஸீக், பின்னர் சிவில் தொண்டர் படையின் பிராந்தியத் தளபதியாக உயர்ந்தார். இந்த அமைப்பு தமிழ்த் தேசிய இராணுவம் என்றும் அழைக்கப்பட்டது.
அந்தக் காலத்தில் யாழ்ப்பாணத்தில் கல்வி கற்றுக்கொண்டிருந்த அம்பாறையைச் சேர்ந்த ஒருவர், ராஸீக் ஜீப் வாகனத்தில் பயணித்துச் சென்றதை நினைவுகூர்கிறார். அவரது நெற்றியில் சிவப்பு நிறத் துணி கட்டப்பட்டிருந்தது.
இருவரும் ஒரே ஊரைச் சேர்ந்தவர்கள் என்பதால் ஒருவரையொருவர் அறிந்திருந்தனர். அந்த நபரை அடையாளம் கண்ட ராஸீக், அவரைப் பார்த்துக் கையசைத்தார்.
காடு:
இந்திய அமைதிகாக்கும் படை 1990 மார்ச் மாதத்தில் இலங்கையிலிருந்து வெளியேறியது. கடைசியாக மார்ச் 24ஆம் திகதி திருகோணமலையிலிருந்து இந்தியப் படைகள் வெளியேறின.
இந்தியாவின் பாதுகாப்பையே நம்பியிருந்த ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப். இயக்கத்தைப் பொறுத்தவரை, இந்தியப் படைகளின் வெளியேற்றம் ஏறக்குறைய மரண தண்டனைக்குச் சமமாக இருந்தது.
அதேவேளை, விடுதலைப் புலிகள் மேலும் பலமடைந்திருந்தனர்.
இந்திய இராணுவத்தை இலங்கையிலிருந்து வெளியேற்றுவதில் உறுதியாக இருந்த ஜனாதிபதி ரணசிங்க பிரேமதாச, விடுதலைப் புலிகளுடன் வியப்பூட்டும் வகையிலான ஓர் இரகசிய உடன்பாட்டை ஏற்படுத்தியிருந்தார். தனது அரசுக்கு எதிராகவே போரிட்டுக் கொண்டிருந்த ஆயுதம் தாங்கிய பிரிவினைவாத இயக்கமான விடுதலைப் புலிகளுக்கு அவர் இரகசியமாக ஆயுதங்களையும் வழங்கியிருந்தார்.
தமது எதிரி பலமடைந்து கொண்டிருந்த அதேவேளையில், ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப். தனது பாதுகாப்பாளரை இழந்தது.
யாழ்ப்பாணத்தில் விடுதலைப் புலிகளை மக்கள் சிலர் ‘கொம்பேறி மூக்கன்’ என்ற பாம்புடன் ஒப்பிட்டுப் பேசுவதுண்டு. தமிழ் நாட்டுப்புற நம்பிக்கைகளில் இந்தப் பாம்புக்கு ஒரு கொடிய பெயர் உண்டு.
ஒருவரைக் கடித்த பின்னர், அது மரத்தில் ஏறி அமர்ந்து, கடிபட்டவரின் இறுதிச் சடங்கின்போது எழும் சிதையின் புகையைப் பார்த்துக் காத்திருக்குமாம். கடிபட்டவர் இறந்துவிட்டார் என்பதை உறுதிப்படுத்திக்கொள்வதற்காகவே அவ்வாறு காத்திருப்பதாகக் கூறப்படும்.
விடுதலைப் புலிகளிடமும் இதே மன்னிக்காத குணம் இருப்பதாக யாழ்ப்பாண மக்கள் கருதினர். எதிரியைத் தோற்கடிப்பதுடன் அவர்கள் நிறுத்திக் கொள்வதில்லை. தாம் மேற்கொண்ட நடவடிக்கை முழுமையாக நிறைவேறிவிட்டது என்பதை உறுதிப்படுத்தும் வரை தொடர்ந்து செயற்படுவார்கள்.
இந்தியப் படைகள் வெளியேறிய பின்னரான மாதங்கள், அக்காலத்தில் வாழ்ந்த மக்களுக்கு அவ்வாறுதான் தோன்றின.
முன்னாள் ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப். உறுப்பினர்களும் முன்னாள் விடுதலைப் புலிப் போராளிகளும் யாழ்ப்பாண கூறுகையில்: இந்தியப் படைகள் வெளியேறிய பின்னர், வடக்கு – கிழக்கில் இருந்த போட்டித் தமிழ் ஆயுதக் குழுக்களுக்கு எதிராக விடுதலைப் புலிகள் மிக வேகமாக நடவடிக்கைகளை முன்னெடுத்தனர். ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப். இயக்கத்துடனான தொடர்பு அல்லது வெளியேறிச் சென்ற இந்தியப் படைகளுடனான தொடர்பு என மிகச் சிறிய தொடர்புகூட ஒருவரை இலக்காக்குவதற்குப் போதுமானதாக இருந்தது.
இந்த வேட்டை போராளிகளையும் அரசியல் தலைவர்களையும் மட்டும் இலக்காக்கவில்லை.
துனுக்காயில் இருந்த பிரபலமான முகாம் உட்பட, தடுத்து வைத்தல் மற்றும் கொலை செய்வதற்கான பல இடங்களை விடுதலைப் புலிகள் நடத்தி வந்தனர். வலிகாமம் வடக்கில் ஒதுக்கப்பட்ட பல கிராமங்களைச் சேர்ந்த முன்னாள் குடியிருப்பாளர்கள், சில கிராமங்களில் கிட்டத்தட்ட ஒவ்வொரு வீட்டிலிருந்தும் குறைந்தது ஓர் ஆணாவது கொல்லப்பட்டதாகத் தெரிவித்தனர்.
2004ஆம் ஆண்டு விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்திலிருந்து பிரிந்து சென்ற கிழக்குத் தளபதி கருணா அம்மான், 2024ஆம் ஆண்டு யாழ்ப்பாண மொனிட்டருக்கு வழங்கிய நேர்காணலில், இந்தியப் படைகள் வெளியேறியதைத் தொடர்ந்து வந்த மாதங்களில் கிழக்கில் மட்டும் போட்டித் தமிழ் அமைப்புகளைச் சேர்ந்த சுமார் 8,000 உறுப்பினர்களை விடுதலைப் புலிகள் கொன்றதாகத் தெரிவித்தார்.
ராஸீக்கும் அவரது ஆட்களும் தென்கிழக்குப் பகுதியில், தற்போதைய குமண தேசியப் பூங்காவுக்கு அருகிலுள்ள பாணமை – ஒக்கந்தை வனப்பகுதிக்குள் தப்பிச் சென்று மறைந்துகொண்டனர்.
தற்போது வெளிநாட்டில் வசிக்கும் முன்னாள் போராளி ஒருவர் கூறுகையில், அவர்கள் நீண்ட காலம் காட்டில் கிடைத்த காட்டு இலைகளையும் ஓடை நீரையும் நம்பியே உயிர் வாழ்ந்தனர். பசி அவர்களது மிகப்பெரிய பிரச்சினையாக மாறியிருந்தது.
ராஸீக்கை அறிந்தவர்கள் கூறுகையில், அந்தக் காட்டுவாழ்க்கை அவரை முற்றாக மாற்றியது.
“அவர் தனது உடலின் ஒவ்வொரு உயிரணுவிலும் விடுதலைப் புலிகளை வெறுக்கத் தொடங்கினார்” என அவரை நன்கு அறிந்த காரைதீவைச் சேர்ந்த ஒருவர் தெரிவித்தார்.
விடுதலைப் புலிகளுக்கும் பிரேமதாச அரசாங்கத்துக்கும் இடையிலான குறுகிய காலப் புரிந்துணர்வு 1990 ஜூன் மாதத்தில் முறிவடைந்த பின்னர், ராஸீக்கும் எஞ்சியிருந்த அவரது போராளிகளும் காட்டிலிருந்து வெளியேறி, சிங்களக் குடியேற்றப் பகுதியொன்றை அடைந்து பாதுகாப்புப் படையினரிடம் சரணடைந்ததாக முன்னாள் ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப். உறுப்பினர்கள் தெரிவிக்கின்றனர்.
அதன் பின்னர், பாதுகாப்புத் துறையின் உயர்மட்டப் பிரமுகர்களுடன் ராஸீக் ஓர் உத்தியோகபூர்வமற்ற உடன்பாட்டை ஏற்படுத்திக்கொண்டதாக முன்னாள் போராளிகள் கூறுகின்றனர்.
அவர்களில் வலிமைமிக்க பாதுகாப்பு இராஜாங்க அமைச்சர் ரஞ்சன் விஜேரத்னவும், மூத்த இராணுவத் தளபதியான மேஜர் ஜெனரல் டென்சில் கொப்பேகடுவவும் அடங்கியிருந்தனர்.
பாதுகாப்புப் படைகள் ராஸீக்கையும் அவரது ஆட்களையும் பாதுகாத்து, அவர்கள் செயற்படுவதற்கு அனுமதிக்கும். அதற்குப் பதிலாக, விடுதலைப் புலிகளுக்கு எதிராகப் போரிடுவதற்காக அந்தப் பிராந்தியம் மற்றும் தமிழ் ஆயுத இயக்கங்களின் வலையமைப்பு தொடர்பான தங்களது அறிவையும் அனுபவத்தையும் ராஸீக்கின் ஆட்கள் பயன்படுத்த வேண்டும் என்பதே அந்த ஏற்பாடு.
சில ஆண்டுகளுக்குள், மட்டக்களப்பில் பாதுகாப்புப் படைகளின் மிக முக்கியமான தமிழ் கூட்டாளிகளில் ஒருவராக ராஸீக் மாறியிருந்தார்.
தனக்கென ஓர் ஆயுதக் குழு..
ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப். இயக்கத்தின் சிவில் அரசியல் தலைமைத்துவம், அதன் ஆயுதப் பிரிவை மீண்டும் கட்டியெழுப்புவதில் அதிக ஆர்வம் காட்டவில்லை. எனவே, ராஸீக் தனக்கென ஓர் ஆயுதப் படையை உருவாக்கினார்.
1996ஆம் ஆண்டளவில் அந்தப் படை அவரது பெயராலேயே அழைக்கப்பட்டது: ‘ராஸீக் குழு’.
இந்தக் குழு, இலங்கை தேசிய பாதுகாப்புப் படையின் ஒன்பதாவது படைப்பிரிவாக தேசிய துணைப் படையில் இணைக்கப்பட்டது.
போராளிகளுக்கான சம்பளம், பயிற்சி மற்றும் மேற்பார்வை ஆகியவற்றை இராணுவம் வழங்கியது. அதேவேளை, அன்றாட நடவடிக்கைகளை ராஸீக் நிர்வகித்தார்.
1999ஆம் ஆண்டில் வெளியான பெரும்பாலான அறிக்கைகளின்படி, அந்தக் குழுவில் சுமார் 250 பேர் இருந்தனர்.
அந்தப் போராளிகள் மின்னேரியாவிலுள்ள இராணுவத்தின் காலாட்படைப் பயிற்சிப் பாடசாலையில் இரண்டு மாதங்கள் பயிற்சி பெற்றனர்.
ராஸீக் அதிகாரிகளுக்கான பயிற்சிப் பாடநெறியைப் பூர்த்தி செய்து இரண்டாம் லெப்டினன்ட் பதவிக்கு நியமிக்கப்பட்டார். ஆனால், தனது அனுபவத்துக்கு குறைந்தபட்சம் கப்டன் பதவியாவது வழங்கப்பட வேண்டும் எனக் கூறி அந்தப் பதவியை ஏற்க மறுத்தார்.
அவர் உயிரிழந்த பின்னரே லெப்டினன்ட் பதவிக்கு உயர்த்தப்பட்டார்.
மட்டக்களப்பு வாவியை நோக்கியவாறு, லேக் வீதியில் அமைந்திருந்த பெரிய பங்களாவே ராஸீக் குழுவின் தலைமையகமாக இருந்தது.
அந்த வீடு முன்னாள் தமிழ்ப் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர் சாம் தம்பிமுத்துவுக்குச் சொந்தமானதாக இருந்தது. 1990ஆம் ஆண்டு கொழும்பிலுள்ள கனேடிய உயர்ஸ்தானிகராலயத்துக்கு வெளியே வைத்து, அவரது மனைவி கலாவுடன் சேர்த்து அவர் சுட்டுக்கொல்லப்பட்டார்.
அந்தப் படுகொலையைச் செய்தவர், விடுதலைப் புலிகளின் புலனாய்வுப் பிரிவைச் சேர்ந்த நீலன் என்றழைக்கப்பட்ட காந்தன்.
சாம் தம்பிமுத்துவின் வீட்டிலிருந்து செயற்பட்ட ரஸீக் குழு, மட்டக்களப்பு நகரில் ஆதிக்கம் செலுத்திய தமிழ் ஆயுதக் குழுவாக மாறியது. விடுதலைப் புலிகளின் உளவுப் பிரிவினருக்கும் ‘பிஸ்டல் குழுக்கள்’ என அழைக்கப்பட்டவர்களுக்கும் எதிராக இராணுவத்துடன் இணைந்து அது செயற்பட்டது.
விடுதலைப் புலிகளின் கட்டுப்பாட்டுப் பகுதிகளுக்குள் பல வெற்றிகரமான பதுங்கித் தாக்குதல்களையும் அதன் போராளிகள் மேற்கொண்டனர்.
தனது ஆட்கள் காவல் பணியில் இருக்கும்போது, மட்டக்களப்பில் விடுதலைப் புலிகளால் தமது ‘வாலைக்கூட ஆட்ட முடியாது’ என்று ராஸீக் பெருமையாகக் கூறுவதுண்டு.
முன்னாள் போராளிகள் கூறுகையில், பல தமிழ் ஆயுத இயக்கத் தலைவர்கள் விடுதலைப் புலிகளிடமிருந்து தப்பித்துச் செல்வதற்கு முயன்றுகொண்டிருந்த காலத்தில், ராஸீக் அவர்களை எதிர்கொண்டு நின்றதன் மூலம் தனித்துவமாக விளங்கினார்.
“ஏனைய தலைவர்கள் தப்பிப் பிழைப்பதற்காக ஓடிக்கொண்டிருந்தபோது, அவர் விடுதலைப் புலிகளை நேருக்கு நேர் எதிர்கொள்ளவும் ஆபத்தை நேரடியாகச் சந்திக்கவும் தயாராக இருந்தார்” என முன்னாள் ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப். போராளி ஒருவர் தெரிவித்தார்.
குற்றச்சாட்டுகளும் பதிவுகளும்:
1996 முதல் 1999 வரையான நான்கு ஆண்டுகளுக்குரிய அமெரிக்க இராஜாங்கத் திணைக்களத்தின் தொடர்ச்சியான மனித உரிமைகள் அறிக்கைகளில், ராஸீக் குழுவும் தமிழீழ மக்கள் விடுதலைக் கழகத்தின் (PLOTE) ஆயுதப் பிரிவும் அரசாங்கத்துக்கு ஆதரவான தமிழ் ஆயுதக் குழுக்களாகப் பெயரிடப்பட்டிருந்தன.
பாதுகாப்புப் படைகளின் கீழ் உத்தியோகபூர்வமாகச் செயற்பட்ட போதிலும், அவை சட்டத்துக்குப் புறம்பான படுகொலைகளில் ஈடுபட்டதாக அந்த அறிக்கைகள் குற்றஞ்சாட்டின.
1996ஆம் ஆண்டுக்கான அறிக்கையில், “இந்தக் குழுக்கள் செயற்பட்ட இரகசியமான தன்மை காரணமாக, பாதிக்கப்பட்டவர்களின் எண்ணிக்கையைத் தீர்மானிக்க முடியவில்லை” என்று குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது.
அந்தக் காலத்தில் ஊடகவியலாளர்களும் மனித உரிமைக் கண்காணிப்பாளர்களும் அந்தக் குழுவுக்கு எதிராக மேலும் பல குற்றச்சாட்டுகளை முன்வைத்தனர்.
விவசாயிகள் மற்றும் வர்த்தகர்களிடமிருந்து ‘வரி’ என்ற பெயரில் கப்பம் பெறுதல், உள்ளூர் மர வியாபாரம் மற்றும் மணல் வியாபாரத்தின் சில பகுதிகளைக் கட்டுப்படுத்துதல், இளைஞர்களைக் கடத்தி ஆயுதப் படையில் சேர்த்தல், விடுதலைப் புலிகளுக்கு ஆதரவானவர்கள் எனச் சந்தேகிக்கப்பட்டவர்களைச் சித்திரவதை செய்தல் போன்ற குற்றச்சாட்டுகள் தொடர்ச்சியாக முன்வைக்கப்பட்டன.
அவரது ஆட்கள் ஒருவரை மோட்டார் சைக்கிளின் பின்னால் கட்டி இழுத்துச் சென்றதாகவும் பரவலாகக் கூறப்பட்ட ஒரு சம்பவம் உண்டு.
காரைதீவில் ராஸீக் குறித்த நினைவுகள் பெரும்பாலும் சாதகமானவையாகவே உள்ளன. எனினும், இருண்ட பக்கங்களும் இல்லாமல் இல்லை.
தற்போது ஆசிரியராகப் பணியாற்றும் ஒருவர், தமிழ்த் தேசிய இராணுவம் கிராமத்திலிருந்து இளைஞர்களைப் பலவந்தமாக ஆட்சேர்ப்பு செய்த காலத்தில், தான் இளைஞனாக இருந்தபோது சுற்றிவளைக்கப்பட்டதை நினைவுகூர்ந்தார்.
கட்டாய ஆட்சேர்ப்புக்காக அவர் உள்ளூர் விளையாட்டு மைதானத்துக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டார். அங்கு பொறுப்பதிகாரியாக இருந்தவர் தனது பாடசாலையில் தன்னை விட மூத்த மாணவராக இருந்த ராஸீக் என்பதை அறிந்து அவர் நிம்மதியடைந்தார்.
தனது பரீட்சைகளை முடிப்பதற்கு அனுமதிக்குமாறு அவர் ராஸீக்கிடம் மன்றாடினார். ராஸீக்கும் அதற்கு இணங்கித் அவரை விடுவித்தார்.
ராஸீக் சாதாரண மக்களுக்கு எதிராக ஒருபோதும் தனது வன்முறையைத் திருப்பியதில்லை என்று கிராமத்தைச் சேர்ந்த வேறு சிலர் வலியுறுத்துகின்றனர்.
“அவரது முக்கிய இலக்கு விடுதலைப் புலிகள்தான். காரைதீவில் விடுதலைப் புலிகளுடன் தொடர்புடையவர்கள் என அறியப்பட்டவர்களின் குடும்பங்களுக்குக்கூட அவர் தீங்கு விளைவிக்கவில்லை. அவர் விரும்பியிருந்தால் அதை மிக இலகுவாகச் செய்திருக்க முடியும்” என்று கிராமவாசி ஒருவர் தெரிவித்தார்.
தனிப்பட்ட வாழ்க்கை:
ராஸீக் உயிரிழந்த பின்னர், விடுதலைப் புலிகள் அவரது குடும்ப உறுப்பினர்களைக் கொன்றதால் அவர் அந்த இயக்கத்துக்கு எதிராகத் திரும்பினார் என்ற கதை பரவியது.
ஆனால், அவரது குடும்பத்தை அறிந்தவர்கள் அந்தக் கதை உண்மையல்ல என்கின்றனர். அவரது நெருங்கிய குடும்ப உறுப்பினர்கள் எவரும் விடுதலைப் புலிகளால் கொல்லப்படவில்லை.
அரசாங்க ஊழியர்களாகப் பணியாற்றும் அவரது மூன்று சகோதரர்களும் இன்னமும் காரைதீவிலேயே வசிக்கின்றனர். அவரது சகோதரியும் அங்கேயே வாழ்கிறார்.
எனினும், அவரது சொந்தத் திருமண வாழ்க்கை தொடர்பான கதை இருண்டதாக இருக்கிறது.
குடும்பத்தை நன்கு அறிந்தவர்கள் தெரிவிப்பதன்படி, அக்கரைப்பற்றைச் சேர்ந்த இளம் பெண் ஒருவரைக் கடத்திச் சென்று, அவரைக் கட்டாயப்படுத்தித் திருமணம் செய்துகொண்டார் ராஸீக்.
அந்தத் தம்பதியினருக்குப் பிள்ளைகள் இருக்கவில்லை.
ராஸீக்கின் பெயர் அச்சத்தை ஏற்படுத்தும் வகையில் வளர்ந்தபோது, அவரது சகோதரிக்குத் திருமணம் செய்து வைக்க விரும்பிய குடும்பத்தினர், அதற்குத் தயாரான ஒருவரைக் கண்டுபிடிக்க முடியாமல் சிரமப்பட்டனர்.
இறுதியில், தனது மனைவியின் சகோதரரைத் தனது சகோதரியைத் திருமணம் செய்யுமாறு அவர் கட்டாயப்படுத்தியதாக அதே வட்டாரங்கள் தெரிவிக்கின்றன. அந்தத் தம்பதியினருக்கும் பிள்ளைகள் இருக்கவில்லை.
அந்தத் திருமண நிகழ்வே அவர் கடைசியாகத் தனது சொந்த ஊருக்குச் சென்ற சந்தர்ப்பமாக இருந்தது.
அதன் பின்னர் அவர் காரைதீவுக்குத் திரும்பியது தனது இறுதிச் சடங்குக்காகவே.
அயலவர்கள் கூறுகையில், அவரது குடும்பத்தினர் கிராமத்தில் ஒதுக்கிவைக்கப்படவோ அல்லது விசேடமாக நடத்தப்படவோ இல்லை.
“நாங்கள் அவர்களுடன் சாதாரணமாகவே பழகினோம். விசேடமாக நன்றாகவும் நடத்தவில்லை; மோசமாகவும் நடத்தவில்லை. சாதாரணமாகவே நடத்தினோம்” என்று கிராமவாசி ஒருவர் தெரிவித்தார்.
சிலர் ராஸீக்கை ‘துணை இராணுவக் குழுத் தலைவர்’ என்று அழைப்பதையே நிராகரிக்கின்றனர்.
ராஸீக்கும் அவரது ஆட்களும் நேரடியாக இராணுவத்துடன் இணைந்து பணியாற்றியதுடன், அரசாங்கத்திடமிருந்து சம்பளமும் பெற்றனர் என்பதே அவர்களின் வாதம்.
“அவர் இராணுவத்தில் இணைந்து, அதனுடன் இணைந்து போரிட்டார். அவர் வெறுமனே ஒரு துணை இராணுவக் குழுவின் தலைவராக இருக்கவில்லை” என்று கிராமவாசி ஒருவர் கூறினார்.
காரைதீவில் இந்த வாதத்துக்கு முக்கியத்துவம் உண்டு.
அரசாங்க வேலை என்பது இங்கு ஒரு குடும்பம் பெறக்கூடிய மிகுந்த மதிப்புக்குரிய வருமானமாகக் கருதப்படுகிறது. ராஸீக் வேறு எவ்வாறு மதிப்பிடப்பட்டாலும், அவரால் அரசாங்கச் சம்பளத்தைப் பெற முடிந்தது என்பதை ஒருவர் சுட்டிக்காட்டினார்.
“எனது மகனுக்கு தனியார் துறையில் மாதம் ஐந்து இலட்சம் ரூபாய் சம்பளமும், அரசாங்க வேலையில் 50,000 ரூபாய் சம்பளமும் வழங்கப்பட்டால், நிச்சயமாக அரசாங்க வேலையைத்தான் தெரிவுசெய்யுமாறு நான் அவனுக்குச் சொல்வேன்” என்று அவர் சிரித்துக்கொண்டே கூறினார்.
“அதுதான் காரைதீவு.”
இறுதி இலட்சியம்:
1999ஆம் ஆண்டின் ஆரம்பத்தில், ராஸீக்கின் அரசியல் மற்றும் இராணுவ இலட்சியங்கள் மட்டக்களப்புக்கு அப்பாலும் விரிவடைந்திருந்தன.
அவரது பழைய ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப். தோழர்கள் சிலர் குறுகிய காலத்துக்கு நாடு திரும்பியிருந்தனர். அவர்களுடன் இணைந்து ஜனாதிபதி சந்திரிகா குமாரதுங்கவுடனான சந்திப்பொன்றிலும் ராஸீக் கலந்துகொண்டார்.
பெரிய அளவிலான தமிழ் படைப்பிரிவொன்றை உருவாக்குவது குறித்து அவர்கள் கலந்துரையாடினர். உண்மையில், ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப். இயக்கத்தின் ஆயுதப் பிரிவை அதைவிடப் பெரிய அளவில் மீண்டும் உருவாக்குவதே அந்தத் திட்டமாக இருந்தது.
அந்தத் திட்டம் ராஸீக்கைத் தமது முக்கிய இலக்காகக் கருதுவதற்கு விடுதலைப் புலிகளுக்கு மேலும் ஒரு காரணத்தை வழங்கியிருக்கலாம் எனப் பல தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன.
பல ஆண்டுகளாகவே அவர் மட்டக்களப்பில் விடுதலைப் புலிகளின் இலக்காக இருந்தார்.
அவர் உயிரிழப்பதற்குச் சில நாட்களுக்கு முன்னர், மட்டக்களப்புக்குச் சென்ற ஊடகவியலாளர்கள் குழுவொன்று அவரைச் சந்தித்தது.
அண்மைய நடவடிக்கைகளில் தமது ஆட்கள் சுமார் 30 விடுதலைப் புலிப் போராளிகளைக் கொன்றதாகவும், தமது தரப்பில் 21 பேர் உயிரிழந்ததாகவும் அவர் ஊடகவியலாளர்களிடம் தெரிவித்தார்.
விடுதலைப் புலிகளுக்கு எதிரான தனது போராட்டம் முழுவதிலும் அவர்களுக்குத் தாம் ஏற்படுத்திய உயிரிழப்புகளின் எண்ணிக்கை 374 எனவும் அவர் கூறினார்.
விடுதலைப் புலிகள் இறுதியில் தன்னைக் கொன்றுவிடுவார்கள் என்று அஞ்சுகிறீர்களா எனக் கேட்கப்பட்டபோது, தான் தெரிவுசெய்துகொண்ட வாழ்க்கை அதுதான் என்று ரஸீக் பதிலளித்தார்.
தற்கொலைக் குண்டுதாரி:
ராஸீக்கைக் கொல்ல வேண்டும் என்ற விருப்பம் விடுதலைப் புலிகளின் தலைமைத்துவத்துக்கு பல ஆண்டுகளாகவே இருந்தது.
கிழக்கில் பணியாற்றிய முன்னாள் விடுதலைப் புலிப் போராளிகள் தெரிவிப்பதன்படி, ராஸீக்கைக் கொல்வதற்கு தற்கொலைத் தாக்குதலே மிகச் சிறந்த வழியாக இருக்கும் என்று இயக்கத்தின் தளபதிகள் இறுதியில் முடிவுசெய்தனர்.
இந்த நடவடிக்கைக்காகப் பல கரும்புலிகள் முன்வந்தனர்.
“அவர்கள் அவரைக் கொல்ல விரும்பினார்கள். ஆனால், அவரது துணிச்சலை மதித்தார்கள்” என்று கிழக்குப் போர்முனையில் பணியாற்றிய முன்னாள் விடுதலைப் புலிப் போராளி ஒருவர் தெரிவித்தார்.
எம்மிடம் பேசிய முன்னாள் விடுதலைப் புலித் தளபதி ஒருவர், கிழக்கு மாகாணத் தளபதிகளான கேணல் ரமணன் மற்றும் கேணல் நாகேஷ் ஆகிய இருவரும் இந்த நடவடிக்கையைத் திட்டமிட்டதாகக் கூறினார். ஒட்டுமொத்த நடவடிக்கைக்கும் கருணா அம்மான் தலைமை தாங்கியிருந்தார்.
தற்கொலைக் குண்டுதாரியை ரமணன் தெரிவுசெய்தார். அவர் கல்குடா பிரதேசத்தில் விடுதலைப் புலிகளுக்கு வலுவான ஆதரவு கொண்ட கிராமமான சந்திவெளியைச் சேர்ந்த போராளி. ‘அரசப்பன்’ என்ற இயக்கப் பெயரால் அழைக்கப்பட்ட அவர், மயில்வாகனம் அருள்செல்வன் என்ற பெயரில் பிறந்தவர்.
அவரது தோற்றமே தெரிவுசெய்யப்பட்டதற்கான ஒரு முக்கிய காரணமாக இருந்தது என்று முன்னாள் தளபதி தெரிவித்தார்.
அவர் உயரம் குறைந்தவராகவும், மெலிந்த உடலமைப்பைக் கொண்டவராகவும் இருந்தார். பார்ப்பதற்கு இளம் வயதுடையவர் போலத் தோன்றியதால், இலக்கை நெருங்கும்போது சந்தேகத்தை ஏற்படுத்த மாட்டார் என்று கருதப்பட்டது.
ரஸீக்கை ஏன் துப்பாக்கியால் சுட்டுக்கொல்லவோ அல்லது பதுங்கித் தாக்குதல் நடத்தவோ முயற்சிக்கவில்லை என்று கேட்கப்பட்டபோது, அந்த முன்னாள் தளபதி நடைமுறை ரீதியான பதிலை வழங்கினார்.
“ராஸீக் ஒரு கோழையல்ல. அவர் இறப்பதற்குத் தயாராக இருந்தார். அதைவிட முக்கியமாக, எப்போதும் போரிடுவதற்கும் தயாராக இருந்தார். நாங்கள் துப்பாக்கிகளால் அவரைத் தாக்கியிருந்தால், அவர் மிகக் கடுமையாகத் திருப்பித் தாக்குவார் என்பது எங்களுக்குத் தெரியும். அதனால்தான் ராஸீக் எவ்வாறு இறப்பதற்குத் தயாராக இருந்தாரோ, அதேபோன்று இறப்பதற்குத் தயாராக இருந்த ஒருவரை மனித வெடிகுண்டாகப் பயன்படுத்தினோம்.”
முன்கூட்டியே வெளியேறிய மனிதர்:
1999 மே 30ஆம் திகதி, ராஸீக் கொல்லப்பட்ட மறுநாள், அவரது உடல் காரைதீவில் முழு இராணுவ மரியாதையுடன் அடக்கம் செய்யப்பட்டது.
அவரது சவப்பெட்டி இலங்கைக் கொடியால் போர்த்தப்பட்டிருந்தது.
ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப். இயக்கத்தின் மட்டக்களப்பு – அம்பாறை மாவட்ட அரசியல் தலைவரான துரைரத்தினம் இறுதிச் சடங்குக்குத் தலைமை தாங்கினார். மூத்த இராணுவ அதிகாரிகளும் அதில் கலந்துகொண்டனர்.
எனினும், கிராமவாசிகள் நினைவுகூர்வதன்படி, அச்சம் காரணமாகப் பலர் இறுதிச் சடங்கில் கலந்துகொள்ளவில்லை.
தாக்குதலுக்குப் பின்னர் விசாரணையாளர்கள் கண்டறிந்த தகவல்கள், ராஸீக்கின் சொந்த அணிக்குள்ளும் விடுதலைப் புலிகள் ஊடுருவியிருந்ததைச் சுட்டிக்காட்டின.
குண்டுத் தாக்குதல் இடம்பெறுவதற்குச் சற்றுமுன்னர், ராஸீக்கின் போராளி ஒருவர் தனக்கு உடல்நிலை சரியில்லை என்று கூறிவிட்டு வாகனத் திருத்தகத்திலிருந்து வெளியேறினார்.
அவர் மீண்டும் திரும்பி வரவே இல்லை.
அந்த நபர் முன்னர் விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்தில் இருந்தவர். பின்னர் அந்த இயக்கத்திலிருந்து வெளியேறி ராஸீக் குழுவில் இணைந்திருந்தார்.
அவர் இயக்கத்தை விட்டு வெளியேறியதை விடுதலைப் புலிகள் பகிரங்கமாக அறிவித்திருந்தனர்.
அவர் ‘துரோகிகளுடன்’ இணைந்துகொள்வதற்காகத் தப்பியோடியதாக ஒலிபெருக்கிகள் மூலம் அறிவிக்கப்பட்டது. அதே செய்தியைக் கொண்ட சுவரொட்டிகளும் விடுதலைப் புலிகளின் கட்டுப்பாட்டுப் பகுதிகளில் ஒட்டப்பட்டன.
இதனால், அவர் உண்மையாகவே தமது இயக்கத்திலிருந்து வெளியேறி ராஸீக் குழுவில் இணைந்துவிட்டார் என்று ராஸீக்கின் ஆட்கள் நம்பினர்.
ஆனால், அந்தச் சம்பவத்தை நன்கு அறிந்த முன்னாள் போராளிகள் கூறுகையில், அந்த நபரின் வெளியேற்றம், விடுதலைப் புலிகள் அவரைக் கண்டித்துப் பிரசாரம் செய்தமை, சுவரொட்டிகள் ஒட்டப்பட்டமை ஆகிய அனைத்தும் திட்டமிட்டு அரங்கேற்றப்பட்ட நாடகமாக இருக்கலாம் என்று பின்னர் அவர்கள் சந்தேகிக்கத் தொடங்கினர்.
அந்த நபர் விடுதலைப் புலிகளால் அனுப்பப்பட்ட உளவாளியாக இருந்திருக்கலாம் என்பதே அவர்களது பின்னரான நம்பிக்கையாக இருந்தது.
ராஸீக்கின் ஆட்கள் அவரை மீண்டும் ஒருபோதும் காணவில்லை.
அடுத்த சில நாட்களில் மேலும் சில போராளிகள் குழுவிலிருந்து வெளியேறினர்.
அந்தக் குழுவின் பதில் தலைவராக இருந்த சிவகுரு நவரத்தினராஜா, ‘காந்தி’ அல்லது ‘காந்தி’ (Kanthy/Gandhi) என்ற பெயரால் அறியப்பட்டவர். அவர் குழுவுக்குள் ஒரு சுத்திகரிப்பு நடவடிக்கையை முன்னெடுத்தார்.
ராஸீக்குக்குப் பின்னர்..
ராஸீக் குழு உண்மையான போரிடும் சக்தியாக நீண்ட காலம் நிலைத்திருக்கவில்லை.
2005 செப்டம்பர் 14ஆம் திகதி, அதே லேக் வீதி வளாகத்தில் அமைந்திருந்த வீட்டின் குளியலறைக்குள் கைக்குண்டு வீசப்பட்டதில் காந்தி கொல்லப்பட்டார். அந்த இடம் உயர்பாதுகாப்பு வலயத்துக்குள் அமைந்திருந்தது.
தாக்குதலை நடத்தியவர்கள் யார் என்பது பகிரங்கமாக ஒருபோதும் அடையாளம் காணப்படவில்லை.
அவரது மரணம் ராஸீக் குழுவின் செயற்பாடுகளுக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தது.
அதற்குள் கிழக்கில் விடுதலைப் புலிகளுக்கு எதிரான அரசாங்கத்தின் போரில் ராஸீக் குழு வகித்த இடத்தை முற்றிலும் மாறுபட்ட ஓர் ஆயுதப் பிரிவு பிடித்திருந்தது. அது கருணா அம்மானின் பிரிந்து சென்ற அணியாகும்.
அந்த அணியின் முன்னாள் உறுப்பினர் ஒருவர் இதன் முரண்பாட்டைச் சுட்டிக்காட்டினார்.
விடுதலைப் புலிகளின் கிழக்குத் தளபதியாக இருந்தபோது, கருணா அம்மான் பலமுறை ராஸீக்கைக் கொல்ல முயன்றிருந்தார். இறுதியில் 1999ஆம் ஆண்டு அவர் அதில் வெற்றியும் பெற்றார்.
ஆனால், ஐந்து ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர், கருணாவும் அவரது ஆட்களும் தாங்கள் முன்னர் பணியாற்றிய விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்துக்கு எதிராகப் போரிட்டுக்கொண்டிருந்தனர். வன்னியிலிருந்து அனுப்பப்பட்ட விடுதலைப் புலிகளின் படையணிகளால் அவர்களும் வேட்டையாடப்பட்டுக் கொண்டிருந்தனர்.
அந்த இக்கட்டான மாதங்களில், தாங்கள் கொன்ற எதிரியைப் பற்றி குறைந்தது ஒருமுறையாவது தாங்கள் நினைத்துப் பார்த்திருக்க வேண்டும் என்று அந்த முன்னாள் கருணா அணிப் போராளி தெரிவித்தார்.
“ராஸீக் இன்னும் உயிருடன் இருந்திருந்தால், வன்னிப் புலிகளை வேட்டையாடுவதற்கு நாங்கள் இருவரும் ஒன்றாகச் செயற்பட்டிருக்க முடியும்.”என்றும் அவர் கூறினார்.
(நன்றி: ஜஃப்னா மொனிட்டர்)
