~ வாகீஷ் ரூபன் சாந்திருபன்
(லண்டன் பல்கலைக்கழகம்)
நுவானைச் சந்தியுங்கள்…
நுவான் (Nuwan) என்பவர் உண்மையான தனிநபர் அல்ல. இலங்கையைச் சேர்ந்த பல மாணவர்களின் அனுபவங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட ஒரு கற்பனைக் கதாபாத்திரம்.
அவர் பொறியியல் பட்டப்படிப்பின் இறுதியாண்டில் படித்துக் கொண்டிருக்கிறார். சிறந்த கல்விப் பெறுபேறுகளைக் கொண்டவர். தனது வகுப்புத் தோழர்களைவிட அதிகமான செயற்திட்டங்களை நிறைவு செய்துள்ளார். அதைவிட முக்கியமாக, அவருடைய இலட்சியம் மிகவும் தெளிவானது. தனது சொந்த நாட்டிலேயே ஒரு நிறுவனத்தை ஆரம்பிக்க வேண்டும் என்பதே அவரது விருப்பம்.
ஆனால் தற்போது அவர் ஒரு சிற்றுண்டிச்சாலையில் (Café) பகுதி நேரமாகப் பணியாற்றுகிறார். இலங்கையின் தகவல் தொழில்நுட்ப நிறுவனங்கள் எதுவுமே அவருடைய வேலைவாய்ப்பு விண்ணப்பங்களை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. அவற்றில் சிலவற்றை யாராவது படித்துப் பார்த்தார்களா என்பதுகூட அவருக்குத் தெரியாது.
வேலைவாய்ப்பு ஆலோசனை இணையத்தளமான Resume Builder, 2024ஆம் ஆண்டு அமெரிக்காவின் 948 வர்த்தக நிறுவனத் தலைவர்களிடம் நடத்திய ஆய்வில், அவர்களுடைய நிறுவனங்களில் 51 சதவீதமானவை ஏற்கெனவே பணியாளர் தெரிவுக்குச் செயற்கை நுண்ணறிவைப் (AI) பயன்படுத்துவதாகத் தெரியவந்தது.
இந்த ஆய்வு அமெரிக்க நிறுவனங்களைப் பற்றியதே தவிர இலங்கை நிறுவனங்களைப் பற்றியது அல்ல. இருப்பினும், தானியங்கித் தெரிவு முறைகள் (Automated Screening), வேலைவாய்ப்பு விளம்பரத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள தகுதிகளுடன் பொருந்தாத எந்தவொரு விண்ணப்பத்தையும் நிராகரித்துவிடக்கூடும்.
நுவானின் பெற்றோர், அவர் வெளிநாட்டுக்குச் சென்று முதுகலைப் பட்டப்படிப்பைத் தொடர வேண்டும் என்றும், அதன்பின்னர் அவர் இலங்கைக்குத் திரும்பாமல் அங்கேயே தங்கிவிட வேண்டும் என்றும் விரும்புகின்றனர். இதனை அவர்கள் வெளிப்படையாகக் கூறாவிட்டாலும் அவர்களுடைய விருப்பம் அதுதான்.
கடந்த வாரம் பிரித்தானியாவுக்குச் சென்ற அவருடைய நண்பர் ஒருவர், அங்கு சொந்தமாக ஒரு புதிய நிறுவனத்தை ஆரம்பித்திருப்பதாகச் செய்தி அனுப்பியிருந்தார்.
கடந்த சில ஆண்டுகளில் இலங்கையில் கல்வி கற்ற எவருக்கும் நுவானின் நிலைமையை நன்கு புரிந்துகொள்ள முடியும்.
இது வெறுமனே ஒரு தனிநபரின் கதையல்ல. இது ஒரு தேசியப் போக்கின் பிரதிபலிப்புமாகும்.
இலங்கை வெளிநாட்டு வேலைவாய்ப்புப் பணியகம் மற்றும் இலங்கை மத்திய வங்கியின் புள்ளிவிபரங்களை அடிப்படையாகக் கொண்டு, பேராதனைப் பல்கலைக்கழகப் பொருளியலாளர் பிரசன்ன பெரேரா தொகுத்துள்ள தகவல்களின்படி, 2024ஆம் ஆண்டு 312,836 இலங்கையர்கள் தொழில்வாய்ப்புக்காக நாட்டைவிட்டு வெளியேறியுள்ளனர். இலங்கையின் வரலாற்றில் பதிவான மிக அதிகமான எண்ணிக்கை இதுவாகும்.
2025ஆம் ஆண்டின் முதல் ஒன்பது மாதங்களில் வெளிநாடுகளுக்குச் சென்றவர்களில் நான்கில் மூன்று பங்குக்கும் அதிகமானோர் திறன் மிக்க தொழிலாளர்களாக வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளனர். 2022ஆம் ஆண்டு இந்த விகிதம் மூன்றில் இரண்டு பங்காக இருந்தது.
வெளிநாடுகளில் பணியாற்றும் இலங்கையர்கள் தமது குடும்பங்களுக்கு அனுப்பும் பணமான வெளிநாட்டுப் பணவனுப்பல்கள் (Remittances), 2025ஆம் ஆண்டு 8.07 பில்லியன் அமெரிக்க டொலர்களை எட்டியுள்ளன. இது இதுவரை பதிவான அதிகபட்சத் தொகையாகும்.
உலகின் மிகத் திறமையான மனிதவளத்தின் பெரும்பகுதி சில குறிப்பிட்ட புத்தாக்க மையங்களில் (Innovation Hubs) குவிந்திருப்பதை ஹார்வர்ட் வர்த்தகப் பள்ளியின் பொருளியலாளர் வில்லியம் கெர் (William Kerr) தனது ஆய்வுகளில் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார். அமெரிக்காவின் சிலிக்கன் பள்ளத்தாக்கு (Silicon Valley), லண்டன் போன்றவை இதற்கான உதாரணங்களாகும்.
வளரும் நாடுகளின் அரசாங்கங்கள் பொதுவாக இந்தப் பிரச்சினைக்குத் தீர்வாக மூன்று வகையான நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்கின்றன.
- வரிச் சலுகைகளை வழங்குதல்.
- அரச துறையில் சம்பளத்தை அதிகரித்தல்.
- கட்டாயப் பணிச் சேவைத் திட்டங்களை (Bonding Schemes) அறிமுகப்படுத்துதல்.
குறிப்பாக, அரசாங்கத்தின் நிதியுதவியில் கல்வி கற்ற பட்டதாரிகள், வெளிநாடு செல்வதற்கு முன்னர் குறிப்பிட்ட சில ஆண்டுகள் நாட்டிலேயே பணியாற்ற வேண்டும் என்று சட்டரீதியாகக் கட்டாயப்படுத்தப்படுகின்றனர்.
இந்த மூன்று நடவடிக்கைகளுமே வெளிநாட்டுப் புலம்பெயர்வை ஒரு சம்பளப் பிரச்சினையாகவே அணுகுகின்றன. அதாவது, மக்களுக்கு போதியளவு பணம் கொடுத்தாலோ அல்லது வெளிநாடு செல்வதைச் செலவுமிக்கதாக மாற்றினாலோ அவர்கள் நாட்டிலேயே தங்கிவிடுவார்கள் என்பதே இந்த அணுகுமுறையின் அடிப்படையாகும்.
ஆனால், இந்தக் கட்டுரையின் வாதம் என்னவென்றால், அரசாங்கங்கள் தவறான பிரச்சினைக்குத் தீர்வு காண முயற்சிக்கின்றன என்பதாகும்.
ஒரு ஏழை நாடு, செல்வந்த நாடுகளுடன் திறமையான மனிதவளத்துக்கான போட்டியில் வெற்றிபெற முடியாது. கலிபோர்னியாவில் ஒரு மென்பொருள் பொறியியலாளர் பெறும் சம்பளத்துக்கு இணையான தொகையை வழங்குவது இலங்கை போன்ற நாட்டுக்கு நடைமுறைச் சாத்தியமற்றது.
ஆனால், ஒரு வளரும் பொருளாதாரம் வேறொன்றை வழங்க முடியும். அதுதான் சுயமாகச் செயற்படும் அதிகாரம் (Agency). அதாவது, தனது தொழில் வாழ்க்கையின் ஆரம்பத்திலேயே முக்கியமான முடிவுகளைத் தானே எடுக்கும் அதிகாரமும், அந்த முடிவுகளின் விளைவுகளுக்குச் சொந்தக்காரராகும் வாய்ப்பும் ஆகும்.
அத்தகைய வாய்ப்பை வழங்கக்கூடிய சிறந்த அமைப்பு புதிய தொழில் முயற்சிகளாகும் (Start-ups).
தமது திறமையான இளம் பட்டதாரிகளை நாட்டில் தக்கவைக்க விரும்பும் அரசாங்கங்கள், லண்டனுடன் சம்பளப் போட்டியில் ஈடுபடுவதை நிறுத்திவிட்டு, இளைஞர்கள் தமது சொந்த நாட்டிலேயே நிறுவனங்களை ஆரம்பிப்பதற்குத் தடையாக இருக்கும் காரணிகளை அகற்ற வேண்டும்.
பதவி உயர்வுக்கான ஏணியும் உரிமைக்கான பங்கும்:
நுவான் போன்ற ஒருவருக்கு நாட்டில் கிடைக்கக்கூடிய ஒரு சிறந்த வேலை உண்மையில் எத்தகைய வாய்ப்புகளை வழங்குகிறது என்பதைச் சிந்தித்துப் பார்ப்போம்.
பல பழைமையான தனியார் நிறுவனங்களிலும், பெரும்பாலான அரச நிறுவனங்களிலும், பதவி உயர்வுகள் ஒருவருடைய திறமை அல்லது செயற்றிறனைவிட அவர் எத்தனை ஆண்டுகள் அங்கு பணியாற்றியுள்ளார் என்பதையே அடிப்படையாகக் கொண்டிருக்கின்றன.
இதனால், 23 வயதுடைய ஒரு திறமையான இளைஞர், தனது யோசனைகளைச் செயற்படுத்தும் அதிகாரம் கொண்டவராக மாறுவதற்கு முன்னர் பல ஆண்டுகள் காத்திருக்க வேண்டிய நிலை ஏற்படுகிறது.
பொருளியலில் இத்தகைய நிலைமைகள் வெளியே தள்ளும் காரணிகள் (Push Factors) என அழைக்கப்படுகின்றன. அதாவது, ஒருவரைத் தனது நாட்டைவிட்டு வெளியேறத் தூண்டும் உள்நாட்டுச் சூழ்நிலைகளாகும்.
2026 ஏப்ரல் மாதத்தில், கொள்கைக் கற்கைகளுக்கான நிறுவனம் (Institute of Policy Studies) வெளியிட்ட தகவல்களை மேற்கோள்காட்டிய பிரசன்ன பெரேரா, இலங்கையின் தொழில்முறை வல்லுநர்கள் நாட்டைவிட்டு வெளியேறுவதற்கான முக்கிய காரணங்களாக அரசியல்மயமாக்கப்பட்ட நியமனங்களையும் அதிகாரத்துவ நிர்வாகத் தாமதங்களையும் (Bureaucratic Inefficiency) குறிப்பிட்டிருந்தார்.
இந்தப் பிரச்சினையை வெறுமனே சம்பளப் பிரச்சினையாகக் கருதி அணுகுவதால் தவறான கொள்கைகள் உருவாக்கப்பட்டுள்ளதாகவும் அவர் எச்சரித்திருந்தார்.
ஏனைய நாடுகளில் மேற்கொள்ளப்பட்ட ஆய்வுகளும் இதே கருத்தை உறுதிப்படுத்துகின்றன.
2021ஆம் ஆண்டு மெரினா லத்துகா (Marina Latukha) மற்றும் அவரது ஆய்வுக் குழுவினர், ரஷ்யாவின் முன்னணி பல்கலைக்கழகங்களில் பட்டம் பெற்ற 557 பேரிடம் ஆய்வொன்றை நடத்தினர்.
இது இலங்கையிலிருந்து வேறுபட்ட நாடாக இருந்தாலும், எதிர்கொள்ளும் பிரச்சினை ஓரளவுக்கு ஒத்ததாகும்.
அந்த ஆய்வில், ஒரு குறிப்பிட்ட தொழில்துறையில் நிலவும் சூழ்நிலைகள் மற்றும் தனிப்பட்ட காரணிகள், குறிப்பாகத் தமது திறமைகளை முழுமையாக வெளிப்படுத்துவதற்கான வாய்ப்புகள் போன்றவை, நாட்டைவிட்டு வெளியேற வேண்டும் என்ற பட்டதாரிகளின் விருப்பத்தில் முக்கிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்துவதாகக் கண்டறியப்பட்டது.
நாட்டின் பொதுவான பிரச்சினைகளைவிட இந்தக் காரணிகளின் தாக்கம் அதிகமாக இருந்தது.
புதிய தொழில் முயற்சிகள் (Start-ups) இத்தகைய வாய்ப்புகளை வழங்குவதற்காகவே இயல்பாக உருவாக்கப்படுகின்றன.
முதலாவதாக, அவை நிறுவனத்தின் உரிமைப் பங்குகளை (Equity) வழங்குகின்றன. அதாவது, நிறுவனத்தில் பணியாற்றுபவர்களுக்கும் நிறுவனத்தின் ஒரு பகுதி உரிமையைப் பெறும் வாய்ப்பு கிடைக்கிறது. நிறுவனம் வெற்றிபெற்றால், அதன் ஊழியர்களும் அந்த வெற்றியின் பயனைப் பெறுவார்கள்.
இரண்டாவதாக, இத்தகைய நிறுவனங்களின் நிர்வாகக் கட்டமைப்பு மிகவும் எளிமையானதும் குறைந்த அடுக்குகளைக் கொண்டதுமாக இருக்கும்.
ஐந்து பேர் மட்டுமே பணியாற்றும் ஒரு நிறுவனத்தில், இடைநிலை முகாமையாளர்கள் பலர் இருக்கமாட்டார்கள். எனவே, ஒரு பிரச்சினைக்கு மிக அருகில் இருப்பவரே அதற்கான முடிவை எடுக்கும் வாய்ப்பைப் பெறுகிறார்.
அமெரிக்க எழுத்தாளர் டேனியல் பிங்க் (Daniel Pink) தனது Drive என்ற நூலில் இதற்கான உளவியல் விளக்கத்தை முன்வைக்கிறார்.
ஒருவருக்குப் பணம் தொடர்பான அடிப்படைத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யக்கூடிய அளவுக்குச் சம்பளம் கிடைத்துவிட்டால், அவரை மேலும் உந்தித் தள்ளுவது மூன்று காரணிகளாகும் என்கிறார்.
- சுயாதீனம் (Autonomy): தனது பணியை எவ்வாறு மேற்கொள்வது என்பதைத் தானே தீர்மானிக்கும் அதிகாரம்.
- திறன் மேம்பாடு (Mastery): முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒரு விடயத்தில் தொடர்ந்து தனது திறமையை வளர்த்துக்கொள்வது.
- நோக்கம் (Purpose): தன்னைவிடப் பெரிய இலக்கொன்றை நோக்கிப் பணியாற்றுவது.
எனினும், இங்கு ஒரு முக்கியமான நிபந்தனை இருக்கிறது.
ஒரு சிற்றுண்டிச்சாலையில் பணியாற்றும் பட்டதாரி ஒருவருக்கு, அடிப்படைத் தேவைகளைக்கூட நிறைவேற்றுவதற்கான போதிய வருமானம் இன்னும் கிடைக்கவில்லை என்பதே உண்மை.
வாழ்வதற்குத் தேவையான சம்பளத்தைக்கூட வழங்க முடியாத ஒரு புதிய நிறுவனம், ஏற்கெனவே பொருளாதார வசதியுள்ளவர்களால் மட்டுமே ஆபத்தை ஏற்றுக்கொண்டு ஆரம்பிக்கக்கூடிய ஒரு ஆடம்பர முயற்சியாகிவிடும்.
எனவே, இளைஞர்களைத் தொழில் தொடங்குவதற்கு ஊக்குவிப்பது மட்டுமே தீர்வாகாது. புதிய நிறுவனங்களை ஆரம்பிப்பதும், அவற்றில் பணியாற்றுவதும் பொருளாதார ரீதியாகச் சாத்தியமானதாக இருக்க வேண்டும்.
வளர்ந்து வரும் களத்தில் பெரிய மீனாக இருப்பது:
நாட்டிலேயே தங்குவதற்கான வாய்ப்பு என்பது, அங்கு இன்னும் எவ்வளவோ விடயங்களைக் கட்டியெழுப்ப வேண்டியுள்ளது என்பதில்தான் தங்கியுள்ளது.
செல்வந்த நாடுகளில் பெரும்பாலான அடிப்படை உட்கட்டமைப்பு வசதிகள் ஏற்கெனவே உருவாக்கப்பட்டுள்ளன. எனவே, அங்குள்ள திறமையான பட்டதாரிகள் பெரும்பாலும் ஏற்கெனவே உள்ள அமைப்புகளை மேலும் மேம்படுத்தும் பணிகளிலேயே ஈடுபடுகின்றனர்.
உதாரணமாக, விளம்பரங்களுக்கான கணினி வழிமுறைகளை மேலும் துல்லியமாக்குவது அல்லது இணையவழிக் கொள்வனவுகளுக்கான பக்கங்களை வேகமாகச் செயற்பட வைப்பது போன்ற பணிகள்.
ஆனால் இலங்கையில் இன்னும் தீர்க்கப்படாத பல அடிப்படைப் பிரச்சினைகள் உள்ளன.
- வங்கிக் கணக்குகள் இல்லாத மக்களுக்கான டிஜிட்டல் கொடுப்பனவு வசதிகள்.
- சிங்களம் மற்றும் தமிழ் மொழிகளில் முறையாகச் செயற்படக்கூடிய மென்பொருட்கள்.
- பருவமழையின் அபாயங்களைக் கருத்தில் கொண்டு நிர்ணயிக்கப்படும் விவசாயப் பயிர்க் காப்புறுதித் திட்டங்கள்.
இவை அனைத்தும் புதிய தொழில்நுட்பத் தீர்வுகளுக்கான வாய்ப்புகளாகும்.
இதற்கு ஓர் உதாரணமாக, 2015ஆம் ஆண்டு ஆரம்பிக்கப்பட்ட இலங்கையின் சொந்த வாடகை வாகன மற்றும் விநியோகச் சேவைச் செயலியான PickMe நிறுவனத்தைக் குறிப்பிடலாம்.
செய்தி இணையத்தளமான Rest of World வெளியிட்ட தகவலின்படி, 2024ஆம் ஆண்டின் ஆரம்பத்தில் PickMe நிறுவனத்துடன் 100,000க்கும் அதிகமான சாரதிகள் செயற்பட்டனர்.
கொழும்புக்கு அப்பால் திருகோணமலை, பொலன்னறுவை போன்ற மாவட்டங்களிலும் அதன் சேவைகள் விரிவடைந்திருந்தன. அதேவேளை, அதன் சர்வதேசப் போட்டியாளரான Uber ஐந்து மாவட்டங்களில் மட்டுமே இயங்கியதாக அந்தச் செய்தி குறிப்பிடுகிறது.
வளர்ந்து வரும் ஒரு சந்தையில் ஒரு நிறுவனம் எவ்வாறு முன்னிலை வகிக்க முடியும் என்பதற்கு இது ஓர் உதாரணமாகும்.
இது வெளிநாடு செல்வதால் இழக்கப்படும் வாய்ப்புகளின் மதிப்பையும் மாற்றுகிறது.
பொருளியலில் இதனை வாய்ப்புச் செலவு (Opportunity Cost) என அழைக்கின்றனர். அதாவது, ஒரு முடிவை எடுக்கும்போது நாம் கைவிடுகின்ற சிறந்த மாற்று வாய்ப்பின் மதிப்பாகும்.
ஒரு இலட்சியமிக்க பொறியியலாளரைப் பொறுத்தவரையில், வெளிநாடு செல்வது என்பது குடும்பத்தையும் தாய்நாட்டையும் விட்டுப் பிரிவது மட்டுமல்ல.
மற்றவர்கள் உருவாக்கிய ஒரு தீர்வை மேலும் மெருகூட்டுவதற்காக ஆயிரக்கணக்கானோரில் ஒருவராக இருப்பதற்குப் பதிலாக, ஒரு புதிய பிரச்சினைக்குத் தீர்வைக் கண்டுபிடிக்கும் முதல் நபர்களில் ஒருவராக இருப்பதற்கான வாய்ப்பையும் அவர் இழக்கிறார்.
வரலாறும் வெளிநாடு சென்றவர்கள் நிரந்தரமாக நாட்டுக்கு ஏற்பட்ட இழப்பாக இருக்க வேண்டியதில்லை என்பதை எடுத்துக்காட்டுகிறது.
இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பின்னரான பல தசாப்தங்களில் தைவானும் தென்கொரியாவும் பெருமளவிலான மாணவர்களை வெளிநாடுகளுக்கு அனுப்பின. இருப்பினும், பின்னர் அவை உலகின் மிக வேகமாக வளர்ச்சியடைந்த பொருளாதாரங்களில் சிலவாக மாறின.
வெளிநாடுகளுக்குச் சென்று பின்னர் சிலிக்கன் பள்ளத்தாக்கிலிருந்து தைவான், இஸ்ரேல், இந்தியா, சீனா போன்ற நாடுகளுக்குத் திரும்பிய பொறியியலாளர்களைச் சமூகவியலாளர் அன்னாலீ சாக்சேனியன் (AnnaLee Saxenian), புதிய அர்கோனாட்டுகள் (New Argonauts) என்று அழைத்தார்.
பண்டைய கிரேக்கக் கதைகளில் தங்கக் கம்பளியைத் தேடி கடற்பயணம் மேற்கொண்ட வீரர்களின் பெயரே அர்கோனாட்டுகள் என்பதாகும்.
இந்தப் பொறியியலாளர்களில் பலர் பாதுகாப்பான பெருநிறுவன வேலைகளைத் தேடி நாடு திரும்பவில்லை. மாறாக, சொந்தமாக நிறுவனங்களை ஆரம்பிப்பதற்காகவே திரும்பினர்.
இதன்மூலம், திறமையானவர்கள் வெளிநாடு செல்வதால் ஏற்படும் மூளை வெளியேற்றம் (Brain Drain), மூளைச் சுழற்சியாக (Brain Circulation) மாற்றமடைய முடியும் என்பதை அவர்கள் நிரூபித்தனர்.
இந்தியாவுக்கும் சீனாவுக்கும் திரும்பிய 153 தொழில் முயற்சியாளர்களிடம் காஃப்மன் அறக்கட்டளை (Kauffman Foundation) நடத்திய ஆய்வில், இந்தியர்களில் 72 சதவீதமானவர்களும் சீனர்களில் 81 சதவீதமானவர்களும் தமது சொந்த நாடுகளில் நிறுவனங்களை ஆரம்பிப்பதற்கான வாய்ப்புகள் சிறப்பாக இருப்பதாகக் கருதியுள்ளனர்.
அதேவேளை, விசா தொடர்பான பிரச்சினைகள் தாம் நாடு திரும்புவதற்கான முடிவில் மிக முக்கியமான பங்கு வகித்ததாகக் கூறியவர்கள் பத்தில் ஒருவருக்கும் குறைவானவர்களே.
வெளிநாடு சென்றவர்கள் ஒருபோதும் நாடு திரும்பாவிட்டாலும்கூட, தமது தாய்நாட்டுக்கு உதவ முடியும்.
2025ஆம் ஆண்டு Science என்ற அறிவியல் சஞ்சிகையில் வெளியான ஆய்வுகளின் மீளாய்வொன்று, வெளிநாடுகளில் பணியாற்றுவதற்கான வாய்ப்பு, தாய்நாட்டிலேயே திறமையானவர்களின் எண்ணிக்கையை அதிகரிக்கக்கூடும் எனக் கண்டறிந்துள்ளது.
வெளிநாடு சென்ற ஒவ்வொரு பிலிப்பைன்ஸ் தாதியருக்குப் பதிலாகவும் புதிதாக ஒன்பது தாதியர்கள் பயிற்சியை நிறைவு செய்து உரிமம் பெற்றுள்ளனர்.
அதேபோன்று, அமெரிக்க வேலைவாய்ப்புகளை இலக்காகக் கொண்டு கணினி விஞ்ஞானப் பயிற்சியைப் பெற்றிருந்தும், விசா கிடைக்காத காரணத்தால் அமெரிக்காவுக்குச் செல்ல முடியாதவர்களின் பங்களிப்பும் இந்தியாவின் தகவல் தொழில்நுட்பத் துறையின் வளர்ச்சிக்கு உதவியிருந்தது.
எனவே, வெளிநாடு செல்வது எதிரி அல்ல.
திரும்பி வருவதற்கோ அல்லது நாட்டிலிருந்தே பங்களிப்புச் செய்வதற்கோ எந்தவொரு வாய்ப்பும் இல்லாத பொருளாதாரச் சூழலே உண்மையான பிரச்சினையாகும்.
அரசாங்கங்கள் உண்மையில் என்ன செய்ய வேண்டும்?
முதலாவதாக, பிரச்சினையை மேலும் மோசமாக்கும் நடவடிக்கைகளை அரசாங்கங்கள் நிறுத்த வேண்டும்.
பழைமையான தொழில்துறைகளுக்கு மானியங்களை வழங்குவது, இளைஞர்களை நாட்டைவிட்டு வெளியேறத் தூண்டும் அதே கடினமான நிர்வாகக் கட்டமைப்புகளையும், மூப்பின் அடிப்படையிலான பதவி உயர்வு முறைகளையும் தொடர்ந்து பாதுகாப்பதாகும்.
கட்டாயப் பணிச் சேவைத் திட்டங்கள் (Bonding Schemes), இளைஞர்கள் நாட்டில் தங்குவதை ஒரு தெரிவாக அல்லாமல் தண்டனையாக உணரச் செய்கின்றன. இதன்மூலம் வெளிநாடு செல்வது தாமதப்படுத்தப்படலாம். ஆனால், அவர்களை நாட்டிலேயே தங்கவைக்க முடியாது.
Science ஆய்வின் ஆசிரியர்களில் ஒருவரும் யேல் பல்கலைக்கழகப் பொருளியலாளருமான முஷ்பிக் மொபாரக் (Mushfiq Mobarak) இதனைத் தெளிவாகக் கூறுகிறார்:
“வெளியேறுவதற்கான தடைகளை ஏற்படுத்துவது ஒருபோதும் நல்ல கொள்கையாக இருக்க முடியாது.”
இரண்டாவதாக, புதிய தொழில் முயற்சிகளை ஆரம்பிப்பதற்கான தடைகளை அரசாங்கங்கள் அகற்ற வேண்டும். குறிப்பாக, நிதி வசதிகளை ஏற்படுத்திக் கொடுப்பது மிக முக்கியமானதாகும்.
2021ஆம் ஆண்டு KPMG Sri Lanka தொகுத்த தொழில்துறைப் புள்ளிவிபரங்களின்படி, இலங்கையின் புதிய தொழில் முயற்சிகளில் சுமார் பாதியளவானவை அவற்றை ஆரம்பித்தவர்களின் சொந்த நிதியிலேயே இயங்குகின்றன.
சுமார் எட்டில் ஒரு நிறுவனத்துக்கு மட்டுமே தேவதை முதலீட்டாளர்கள் (Angel Investors) எனப்படும், ஆரம்பகட்ட நிறுவனங்களுக்கு நிதியுதவி வழங்கும் செல்வந்த தனிநபர்களின் ஆதரவு கிடைத்துள்ளது.
துணிகர முதலீட்டு நிறுவனங்களின் (Venture Capital) நிதியுதவியைப் பெறும் நிறுவனங்களின் எண்ணிக்கை இதைவிடவும் குறைவாகும்.
இந்தியாவுக்கும் சீனாவுக்கும் திரும்பிய தொழில் முயற்சியாளர்களிடமும் இதே நிலைமை காணப்பட்டது.
காஃப்மன் அறக்கட்டளையின் ஆய்வில் பங்கேற்ற இந்திய நிறுவனங்களில் 86 சதவீதமானவை, அவற்றின் நிறுவனர்களின் தனிப்பட்ட சேமிப்பிலிருந்தே நிதியைப் பெற்றிருந்தன.
எனவே, அரசாங்கங்கள் பின்வரும் நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள வேண்டும்:
- ஒரு நிறுவனத்தைப் பதிவு செய்வதற்கான நடைமுறைகளை விரைவாகவும் குறைந்த செலவிலும் முடிக்கக்கூடியதாக மாற்றுதல்.
- துணிகர முதலீடுகளுக்கு (Venture Capital) தடையாக இருக்கும் சட்டங்களையும் விதிமுறைகளையும் சீர்திருத்துதல்.
- வங்கிக் கடன்களுக்காக அடமானம் வைப்பதற்குச் சொத்துகள் இல்லாத இளைஞர்களுக்கு கடன் வசதிகளை ஏற்படுத்திக் கொடுத்தல்.
இங்கு அடமானம் (Collateral) என்பது, ஒருவர் பெற்ற கடனைத் திருப்பிச் செலுத்தத் தவறினால் வங்கி கைப்பற்றக்கூடிய சொத்தாகும். உதாரணமாக, குடும்பத்துக்குச் சொந்தமான வீடு.
இத்தகைய நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்வதற்கு நாட்டுப்பற்று குறித்த உரைகளோ, அரசியல் மேடைப் பேச்சுகளோ தேவையில்லை.
தேவையானது நடைமுறைக்கு ஏற்ற கட்டமைப்பு வசதிகளும் சீர்திருத்தங்களுமேயாகும்.
மூன்றாவதாக, இதற்கு எதிர்மாறான மற்றொரு தவறையும் அரசாங்கங்கள் செய்யக்கூடாது.
விம் நௌடே (Wim Naudé), மெலிசா சீகல் (Melissa Siegel), கத்ரின் மார்சண்ட் (Katrin Marchand) ஆகிய ஆய்வாளர்கள், வெளிநாடுகளிலிருந்து திரும்பும் குடியேறிகள் இயல்பாகவே மிகச் சிறந்த தொழில் முயற்சியாளர்களாக இருப்பார்கள் என்பதற்குப் போதிய ஆதாரங்கள் இல்லை எனக் குறிப்பிடுகின்றனர்.
அத்தகைய நம்பிக்கையின் அடிப்படையில் உருவாக்கப்படும் கொள்கைகள் நன்மையைவிடத் தீமையையே ஏற்படுத்தக்கூடும் என்றும் அவர்கள் எச்சரிக்கின்றனர்.
புதிய நிறுவனங்களை ஆரம்பிக்குமாறு இளைஞர்களிடம் கூறிவிட்டு, அதற்குத் தடையாக இருக்கும் பிரச்சினைகளைத் தீர்க்காமல் விட்டுவிடுவது, அந்த ஆபத்துகள் அனைத்தையும் தனிநபர்கள் மீதே சுமத்துவதாகும்.
புதிய தொழில் முயற்சிகளின் வரம்புகள்:
இந்த வாதத்துக்கும் சில முக்கியமான வரம்புகள் உள்ளன.
பெரும்பாலான புதிய தொழில் முயற்சிகள் தோல்வியடைகின்றன. எந்தவொரு பொருளாதாரத்திலும் அவை மொத்தத் தொழிலாளர்களில் ஒரு சிறிய பகுதியினருக்கு மட்டுமே வேலைவாய்ப்பை வழங்குகின்றன.
எனவே, இந்த வாதம் உயர் திறன்களைக் கொண்ட, உலகளாவிய ரீதியில் வேலைவாய்ப்புகளைத் தேடிச் செல்லக்கூடிய பட்டதாரிகள் என்ற குறுகிய பிரிவினருக்கே பொருந்தும்.
தாதியர்கள், வீட்டுப் பணியாளர்கள், கைத்தொழில் மற்றும் தொழில்நுட்பத் தொழிலாளர்கள் போன்றோர் வெளிநாடு செல்வதற்கான காரணங்கள் பெரும்பாலும் உடனடியான வருமானத் தேவைகளுடன் தொடர்புடையவை.
நாடு திரும்பும் தொழில் முயற்சியாளர்களின் பங்களிப்பு குறித்த கருத்திலும் விவாதங்கள் உள்ளன.
மார்ட்டின் கென்னி (Martin Kenney) மற்றும் அவரது ஆய்வுக் குழுவினர், தைவான், இந்தியா, சீனா ஆகிய நாடுகளில் தகவல் தொழில்நுட்பத் தொழில்துறைகள் ஆரம்பத்தில் உருவானபோது, வெளிநாடுகளிலிருந்து திரும்பியவர்கள் முக்கியமான பங்கை வகிக்கவில்லை என்று வாதிடுகின்றனர்.
அந்த நாடுகளில் உள்ளூர் தொழில் முயற்சியாளர்களும் கொள்கை வகுப்பாளர்களும் ஏற்கெனவே அதற்கான அடித்தளத்தை உருவாக்கியிருந்தனர். எனினும், அடுத்தகட்ட வளர்ச்சியில் வெளிநாடுகளிலிருந்து திரும்பியவர்கள் குறிப்பிடத்தக்க பங்களிப்பைச் செய்தனர்.
மேலும், புதிய தொழில் முயற்சிகள் வெற்றிகரமாக இயங்குவதற்கு நிலையான பொருளாதாரச் சூழல் அவசியமாகும்.
2022ஆம் ஆண்டு இலங்கை ரூபாவின் பெறுமதி அமெரிக்க டொலருக்கு எதிராக 44.8 சதவீதம் வீழ்ச்சியடைந்ததாக இலங்கை மத்திய வங்கி தெரிவித்துள்ளது.
இத்தகைய பாரிய நாணயப் பெறுமதி மாற்றங்களுக்கு மத்தியில் எந்தவொரு தொழில் முயற்சியாளராலும் நம்பிக்கையுடன் எதிர்காலத் திட்டங்களை வகுக்க முடியாது.
புதிய தொழில் முயற்சிகள் சிறந்த பொருளாதார முகாமைத்துவத்துக்கு மாற்றாக இருக்க முடியாது.
ஆனால், ஏற்கெனவே தோல்வியடைந்த கொள்கைகளையே தொடர்ந்து நம்பியிருப்பதற்கும் அவை ஒரு காரணமாக இருக்க முடியாது.
மிகவும் சுவாரஸ்யமானதொரு வாய்ப்பு:
திறமையானவர்கள் நாட்டைவிட்டு வெளியேறுவது தொடர்பான பாரம்பரிய அணுகுமுறை தோல்வியடைவதற்குக் காரணம், உண்மையில் இழக்கப்படுவது என்ன என்பதை அது தவறாகப் புரிந்துகொண்டிருப்பதுதான்.
ஒரு நாடு இழப்பது வெறுமனே அதன் மனித உழைப்பை மட்டுமல்ல. அது இழப்பது இளைஞர்களின் இலட்சியத்தையும் ஆகும்.
செயற்படுவதற்கான வாய்ப்பு எங்கு கிடைக்கிறதோ, அங்கு அவர்களுடைய இலட்சியமும் செல்லும்.
வரிச் சலுகைகளும் கட்டாயப் பணிச் சேவைத் திட்டங்களும் பிரச்சினையின் வெளிப்புற அறிகுறிகளையே அணுகுகின்றன.
உண்மையான பிரச்சினை என்னவென்றால், திறமையான இளைஞர்கள் செய்ய விரும்பும் விடயங்களுக்கும், அவர்களுடைய சொந்த நாட்டின் நிறுவனக் கட்டமைப்புகள் தற்போது அவர்களைச் செய்ய அனுமதிக்கும் விடயங்களுக்கும் இடையில் காணப்படும் முரண்பாடாகும்.
நுவான் நாட்டிலேயே தங்குவதற்கு அவருக்குத் தேவையானது, ஆரம்பச் சம்பளத்தில் சிறிய அதிகரிப்பு அல்ல.
மாறாக, 23 வயதுடைய ஒரு இளைஞர், சிறந்த யோசனையுடனும் அரசியல் அல்லது தனிப்பட்ட செல்வாக்குகள் எதுவுமின்றியும் ஒரே வாரத்தில் ஒரு நிறுவனத்தைப் பதிவு செய்யக்கூடிய நாடு அவருக்குத் தேவை.
தனது பெற்றோரின் வீட்டை அடமானம் வைக்காமல் ஒரு சிறிய தொகை முதலீட்டைப் பெறக்கூடிய வாய்ப்பு அவருக்குத் தேவை.
தனது இளமைப் பருவத்தின் இருபதுகளைக் காத்திருப்பதிலும் பதவி உயர்வுக்காகப் போராடுவதிலும் செலவிடாமல், ஏதாவது ஒன்றைக் கட்டியெழுப்புவதில் செலவிடக்கூடிய சூழல் அவருக்குத் தேவை.
அடுத்த பத்தாண்டுகளில் வெற்றிபெறப்போகும் நாடுகள், அதிக ஆரம்பச் சம்பளத்தை வழங்கும் நாடுகளாக இருக்கப்போவதில்லை.
மாறாக, தாய்நாட்டில் தங்கியிருப்பது ஒரு தியாகமாக இல்லாமல், அதிக சுவாரஸ்யமும் வாய்ப்புகளும் நிறைந்த ஒரு தெரிவாக மாறும் நாடுகளே வெற்றிபெறும்.
அதிக சம்பளம் எப்போதும் வேறொரு நாட்டில் கிடைக்கலாம்.
ஆனால், எதையாவது புதிதாகக் கட்டியெழுப்புவதற்கான வாய்ப்பைத் தமது சொந்த நாட்டிலேயே உருவாக்க முடியும்.
(வாகீஷ் ரூபன் சாந்திருபன், த கொன்ஃபுளுவன்ஸ் இணையத்தளத்தில் தொழில்நுட்பம் மற்றும் செயற்கை நுண்ணறிவுத் துறை ஆசிரியராகவும் எழுத்தாளராகவும் பணியாற்றுவதுடன், லண்டன் பல்கலைக்கழகத்தில் கல்வி பயின்று வருகிறார்.)
