ஆயிரம் ஆண்டுகால பூர்வீகம் – ஒரு பைத்தியக்காரத்தனமான வெளியேற்ற உத்தரவு; நாடு கடத்தப்பட்ட ஒரு சமூகத்தின் கதை

— அருளினியன் மகாலிங்கம் —

யாழ்ப்பாண முஸ்லிம்களுக்கு எதிராக விடுதலைப் புலிகள் இழைத்த மிகக் கொடூரமான குற்றங்களில் ஒன்றான பாரிய வெளியேற்றம் இடம்பெற்றபோது எனக்கு ஒரு சில வயதுதான் இருக்கும். மூன்று தசாப்தங்களுக்குப் பின்னர், யாழ்ப்பாணத்தின் சோனகர் தெருவில், அந்த வரலாற்றின் வடுக்களை இன்னமும் சுமந்துகொண்டிருக்கும் முஸ்லிம் பெண்கள் குழுவினருடன் அமர்ந்திருந்தேன்.

இலங்கைத் தமிழர் போராட்டத்தின் பெயரால் நிகழ்த்தப்பட்ட மிகப் பெரிய துயரங்களிலும் அநீதிகளிலும் ஒன்றின் சுமையை அவர்களது உடல்களும் உள்ளங்களும் இன்னமும் தாங்கிக்கொண்டிருக்கின்றன.

அவர்களுள் 68 வயதான மஹ்ரூபாவும் ஒருவர். வயது முதிர்ந்தவராகவும் உடல் தளர்ந்தவராகவும் காணப்பட்டாலும், கற்பனைக்கும் எட்டாத துன்பங்களைத் தாண்டி வாழ்ந்த ஒரு தாயின் மனவலிமை அவரது முகத்தில் ஒளிர்ந்தது. கடந்த காலத்தை இன்றே நிகழ்வதுபோல் உணரச் செய்யும் தெளிவுடன் அவர் தனது அனுபவத்தை விவரிக்கத் தொடங்கினார்.

“வெளியேற்ற உத்தரவு வந்தபோது எனக்கு 35 வயது. ஆறு பிள்ளைகளுக்குத் தாய். எனது கடைசிக் குழந்தையான முபீனுக்கு அப்போது ஒரு மாதம்தான் ஆகியிருந்தது” என்று அவர் கூறினார்.

முபீன் பிறந்து 12 நாட்களுக்குப் பின்னர் ஒரு துயரம் நிகழ்ந்தது. அவரது பத்து வயது மகள் ஜனூரியா விமானத் தாக்குதலில் கொல்லப்பட்டார். வீட்டிலிருந்த அனைவரும், கைக்குழந்தை முபீன் உட்பட, கடுமையாகக் காயமடைந்தனர்.

“நாங்கள் புதிய சோனகர் தெருவிலுள்ள பொம்மைவெளியில் வசித்து வந்தோம். ஒருநாள் ஹெலிகொப்டரில் இருந்து ஏவப்பட்ட எறிகணையொன்று எங்கள் வீட்டைத் தாக்கியது” என்று மஹ்ரூபா நினைவுகூர்ந்தார்.

அந்த வெடிப்புத் தாக்குதல் குடும்பத்தையே சிதறடித்தது. குழந்தை முபீன் உட்பட அனைவரும் காயமடைந்தனர். வயிற்றில் காயமடைந்த ஜனூரியா ஒரு நாள் முழுவதும் உயிருடன் போராடிய பின்னர் உயிரிழந்தார்.

அப்போது வெறும் 12 வயதுடையவராக இருந்த அவரது மூத்த மகள் ஜமாலியாவும் மிக மோசமாகக் காயமடைந்தார். அவரது மூளையின் ஒரு பகுதி வெளியே தெரியும் அளவுக்கு காயம் ஏற்பட்டிருந்தது.

“நான் உயிர் பிழைப்பேன் என்று எனது சொந்தக் குடும்பத்தினர்கூட நம்பவில்லை. எனது இறுதிச் சடங்குக்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்து, அடக்கம் செய்வதற்கான ஆடைகளைக்கூட கடனாகப் பெற்றிருந்ததாகப் பின்னர் அறிந்துகொண்டேன்” என்று தற்போது 47 வயதாகவும் நான்கு பிள்ளைகளுக்குத் தாயாகவும் இருக்கும் ஜமாலியா கூறினார்.

ஆனால், ஒரு பொதுவான அதிசயம் நிகழ்ந்ததுபோல் அவர் உயிர் பிழைத்தார்.

அந்தத் தாக்குதலில் வீட்டிலிருந்த அனைவருமே காயமடைந்திருந்தனர். மஹ்ரூபாவின் தோளில் காயம் ஏற்பட்டது. நடைபாதை வியாபாரியாக இருந்த அவரது கணவர் எச்.எஸ். உஸ்மானின் காலில் ஆழமான காயம் ஏற்பட்டது. ஒரு மகனின் காலிலும், மற்றொரு மகனின் கைகளிலும் காயங்கள் ஏற்பட்டன. ஜனூரியா மட்டும் உயிரிழந்துவிட்டார்.

இந்தத் தாக்குதல் எவ்வாறு நிகழ்ந்தது என்பதை மஹ்ரூபா விளக்கினார்.

“ஹெலிகொப்டர் எங்கள் பகுதியை விடுதலைப் புலிகளின் முகாம் என்று தவறாக அடையாளம் கண்டுகொண்டது. எங்கள் அயல்வீட்டுப் பெண் ஒருவர் இரவில் மண்ணெண்ணெய் விளக்கை எடுத்துக்கொண்டு மலசலகூடத்துக்குச் சென்றார். அது ஒரு துரதிர்ஷ்டவசமான தவறாகிவிட்டது. வானிலிருந்து அந்த ஒளியைக் கண்டவர்கள், அங்கு விடுதலைப் புலிகள் இருப்பதாக நினைத்திருக்கலாம். சிறிது நேரத்திலேயே எங்கள் வீடுகள்மீது குண்டுகள் வீசப்பட்டன.”

யாழ்ப்பாண முஸ்லிம்கள் வாழ்ந்த பகுதிகள் மீது இவ்வாறான விமானத் தாக்குதல்களும் எறிகணை வீச்சுகளும் அப்போது அரிதானவையல்ல. மஹ்ரூபாவின் வீட்டைச் சுற்றியிருந்த பகுதியில் மட்டும் அடுத்தடுத்த வாரங்களில் ஒரே முஸ்லிம் குடும்பத்தைச் சேர்ந்த ஐவர் கொல்லப்பட்டதுடன், மேலும் எட்டுப் பேர் படுகாயமடைந்தனர்.

1990 ஒக்டோபரில் விடுதலைப் புலிகளின் வெளியேற்ற உத்தரவு வந்தபோது மஹ்ரூபாவின் குடும்பம் இப்படியானதொரு நிலையிலேயே இருந்தது.

உடனடியாக யாழ்ப்பாணத்தை விட்டு வெளியேற வேண்டும் என்பதே அந்த உத்தரவு.

குடும்பத்தினர் அனைவரும் காயமடைந்திருந்தனர். பிரசவத்துக்குப் பின்னர் இரத்தப்போக்கும் உடல் பலவீனமும் கொண்டிருந்தார் மஹ்ரூபா. அவரது கணவரால் ஒழுங்காக நடக்கக்கூட முடியவில்லை. சிறுமி ஜமாலியாவால் நகரக்கூட முடியவில்லை. அதற்கு முன்னர்தான் அவர்கள் தங்களது அன்பு மகளை அடக்கம் செய்திருந்தனர்.

நடுக்கத்துடன் பேசிக்கொண்டிருந்த மஹ்ரூபா, தனது குடும்பத்தின் கதையை மட்டுமல்ல, யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட சுமார் 22,000 முஸ்லிம்களின் கதையையும், 1990ஆம் ஆண்டில் வட மாகாணம் முழுவதிலுமிருந்து தமது பூர்வீக வாழிடங்களிலிருந்து விரட்டப்பட்ட சுமார் 65,000 முஸ்லிம்களின் கதையையும் என்னிடம் கூறினார்.

அவர்களும் தங்களது தமிழ் அயலவர்களைப் போலவே அதே எறிகணைத் தாக்குதல்களையும், குண்டுவீச்சுகளையும், அச்சுறுத்தல்களையும் எதிர்கொண்டவர்கள். பல தசாப்தங்களாக மட்டுமல்ல, அரை ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக யாழ்ப்பாணத்தில் வாழ்ந்த சமூகங்கள் அவர்கள். சில வரலாற்று ஆவணங்களின்படி, அவர்களது இருப்பு ஏறத்தாழ ஆயிரம் ஆண்டுகள் பழமையானது.

ஆம் — ஆயிரம் ஆண்டுகள். நீங்கள் சரியாகத்தான் வாசிக்கிறீர்கள்.

எங்களுடைய மூதாதையர்கள் அனைவரும் இங்கேயே பிறந்தவர்கள்

யாழ்ப்பாண இடம்பெயர்ந்த முஸ்லிம்களின் மீள்குடியேற்றம் மற்றும் நலன்களுக்காகத் தொடர்ந்து பணியாற்றிவரும் மக்கள் செயலகத்தின் தலைவர் மௌலவி பி.ஏ.எஸ். சுஃபியானிடம், யாழ்ப்பாணத்தில் முஸ்லிம்கள் எத்தனை ஆண்டுகளாக வாழ்ந்து வருகின்றனர் என்று நான் கேட்டேன்.

அவர் தனது இருக்கையில் சற்றே நகர்ந்துகொண்டார்.

அது மிகச் சிறிய அசைவுதான். ஆனால் அதற்குள் ஏதோ ஓர் அர்த்தம் இருப்பதை என்னால் உணர முடிந்தது.

அந்தக் கேள்வி அவருக்குள் ஏதோ ஒன்றைத் தொட்டிருந்தது என்பதைப் புரிந்துகொண்டேன். அவரிடம் பதில் இல்லாததால் அல்ல; மாறாக, ஒரு சமூகமாக நாம் மறக்க அனுமதித்துவிட்ட உண்மையின் ஆழத்தை அந்தப் பதில் கொண்டிருந்ததால்.

ஒரு கணம், எனது கேள்வி அவருக்கு அப்பாவித்தனமானதாகக்கூடத் தோன்றியிருக்கலாம்.

அவர் என்னை மென்மையான புன்னகையுடன் பார்த்தார். எனக்கு அவமானம் ஏற்படாதவாறு கவனமாகப் பேசினார்.

“சொல்லுங்கள்… யாழ்ப்பாணத் தமிழர்களாகிய நீங்கள் எத்தனை காலமாக யாழ்ப்பாணத்தில் வாழ்ந்து வருகிறீர்கள்?”

நான் பதிலளிப்பதற்கு முன்பே அவர் தொடர்ந்தார்.

“பல தலைமுறைகளாக. ஒருவேளை ஆயிரம் ஆண்டுகளாக இருக்கலாம், இல்லையா?”

நான் தலையசைத்தேன்.

அவரும் மெதுவாகத் தலையசைத்தார். பல நூற்றாண்டுகளாகக் கடத்தப்பட்டு வந்த ஒரு நினைவைத் தேடிக்கொண்டிருப்பவரைப் போல அவர் காணப்பட்டார்.

“எங்களுக்கும் அதுதான்,” என்று இறுதியில் கூறினார்.

“யாழ்ப்பாண முஸ்லிம்களாகிய நாங்கள் எங்களுடைய வம்சாவளியையும், குடும்ப மரங்களையும், வாய்மொழி வரலாறுகளையும், எங்களிடம் எஞ்சியிருக்கும் சிறிய அளவிலான எழுத்துப்பூர்வமான வரலாற்றையும் ஆராய்ந்தால், ஒவ்வொரு கிளையும் இந்த மண்ணையே வந்தடைகிறது. எங்களுக்குத் தெரிந்த ஒவ்வொரு மூதாதையரும் இங்கேயே பிறந்தவர்கள், இங்கேயே வாழ்ந்தவர்கள், இங்கேயே இறந்தவர்கள்.”

அவர் சாய்ந்து அமர்ந்துகொண்டார். அவரது குரலில் அமைதியான உறுதி வெளிப்பட்டது.

“நீங்கள் ஒரு விடயத்தைப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும். 1990ஆம் ஆண்டுவரை யாழ்ப்பாணத்தைத் தவிர எங்களுக்கு வேறு எந்த இடமும் சொந்த ஊராக இருக்கவில்லை. யாழ்ப்பாணத்துக்கு வெளியே எங்களுக்கு உறவினர்கள்கூட அதிகமாக இருக்கவில்லை. எங்களுக்கு வேறொரு ‘வெளிப்புற அடையாளம்’ இருக்கவில்லை. எங்களில் 99 சதவீதமானவர்கள் ஒரே மொழி பேசுபவர்கள். நாங்கள் தமிழை மட்டுமே பேசினோம். உங்களைப் போலவே நாங்களும் யாழ்ப்பாணத்தைச் சேர்ந்த மக்களாகவே வாழ்ந்தோம். இந்த மண்ணே எங்களது தொடக்கமும் முடிவுமாக இருந்தது.”

பேரரசுகளைக் காட்டிலும் பழமையான யாழ்ப்பாண முஸ்லிம்களின் வரலாறு..

யாழ்ப்பாண முஸ்லிம்களின் வேர்கள், காலனித்துவ ஆட்சி இலங்கையின் வரலாற்றை மாற்றியமைப்பதற்கு நீண்டகாலத்திற்கு முன்னரே இலங்கையின் வடபகுதியில் குடியேறிய ஆரம்பகால அரபு மற்றும் இந்திய முஸ்லிம் வணிகர்களிடம் காணப்படுகின்றன.

“வணிக நோக்கங்களுக்காக இங்கு வந்த அரபு வணிகர்களும் இந்திய முஸ்லிம்களும் இணைந்த ஒரு சமூகமே நாங்கள்” என்று ஒரு முதியவர் தனது பரம்பரை வழியாகக் கடத்தப்பட்ட நினைவின் உறுதியுடன் என்னிடம் கூறினார்.

பல நூற்றாண்டுகளாக இந்தச் சமூகங்கள் இங்கு குடியேறியதுடன் மட்டும் நின்றுவிடவில்லை. உள்ளூர் சமூகத்துடன் கலந்து, தனித்துவமான முஸ்லிம் அடையாளத்தை உருவாக்கிக்கொண்டன. அதேவேளை தமிழ் மொழியுடனும் கலாசாரத்துடனும் ஆழமாகப் பிணைந்திருந்தன.

இலங்கையின் வடபகுதியில் ஆரம்பகால இஸ்லாமிய வழிபாட்டுத் தலங்களில் ஒன்று நயினாதீவில் (நாகதீபம்) அமைந்திருந்ததாக உள்ளூர் மரபுவழிக் கதைகள் கூறுகின்றன.

பௌத்த மரபில் புனிதமானதாகவும், பழமையான நாகபூஷணி அம்மன் ஆலயம் அமைந்துள்ளதால் இந்துக்களுக்கும் புனிதமானதாகவும் கருதப்படும் இந்தத் தீவில் அமைந்துள்ள அந்தக் கட்டடம், இன்று மொஹிதீன் ஜும்மா பள்ளிவாசலாகத் திகழ்கிறது.

இலங்கையின் மிகப் பழமையான பள்ளிவாசல்களில் ஒன்றின் இருப்பிடமாக இது இருக்கலாம் என்று நம்பப்படுகிறது. பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னர் இங்கு வந்த முஸ்லிம் வணிகர்கள் கட்டிய எளிமையான தொழுகைக் கூடமாகவே ஆரம்பத்தில் இது இருந்திருக்கலாம் என்று வரலாற்றாசிரியர்கள் கருதுகின்றனர். 18ஆம் நூற்றாண்டில் இந்தப் பள்ளிவாசல் புனரமைக்கப்பட்டது. அதன் ஆரம்பகாலப் பெயர் காலப்போக்கில் மறைந்துவிட்டது.

பள்ளிவாசலுக்கு அருகில், 16ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் இந்தத் தீவுக்கு வந்ததாக நம்பப்படும் ஒரு முஸ்லிம் பயணியை நினைவுகூரும் சிறிய வழிபாட்டிடமொன்றும் இருப்பதாக சமூகத்தின் மூத்தவர்கள் கூறுகின்றனர்.

தமிழிலோ அரபியிலோ எழுதப்பட்ட எந்த ஆவணங்களிலும் அவரது பெயர் பாதுகாக்கப்படவில்லை. தீவுக்கு வந்து பிரார்த்தனை செய்துவிட்டு அங்கேயே உயிரிழந்த ஒரு நாடோடி இறைநம்பிக்கையாளராகவே வாய்மொழி மரபு அவரை நினைவுகூர்கிறது.

14ஆம் நூற்றாண்டளவில், தமிழர் ஆட்சியின் கீழிருந்த யாழ்ப்பாண இராச்சியத்தின் பொருளாதாரத்திலும் சமூகக் கட்டமைப்பிலும் முஸ்லிம் வணிகர்கள் முக்கிய இடத்தைப் பெற்றிருந்தனர்.

1344ஆம் ஆண்டளவில் இலங்கைக்கு வந்த மொரோக்கோ நாட்டுப் பயணியான இப்னு பதூத்தா, ஆரியச் சக்கரவர்த்தி மன்னர் தன்னை கௌரவமாக வரவேற்றதாகவும், ஆதாம் மலைக்கான தனது புனிதப் பயணத்துக்கு உதவுவதற்காக அரச யானைகளைக்கூட அனுப்பி வைத்ததாகவும் தனது பயணக் குறிப்புகளில் பதிவு செய்துள்ளார்.

பல நூற்றாண்டுகளாகப் பாதுகாக்கப்பட்டுள்ள அவரது பயணக் குறிப்புகள், தமிழ் மன்னர்களும் முஸ்லிம் வணிகர்களும் பரஸ்பர நலன்கள், மொழி மற்றும் நல்லுறவின் அடிப்படையில் தொடர்புகளைப் பேணிய ஒரு பன்முகத்தன்மை கொண்ட அரசவையை விவரிக்கின்றன.

15ஆம் நூற்றாண்டளவில் முஸ்லிம்கள் வெறுமனே வந்து சென்ற வணிகர்களாக இருக்கவில்லை. யாழ்ப்பாணத்தின் அரசியல், கலாசார மற்றும் வர்த்தக நடவடிக்கைகளிலும், ஒட்டுமொத்த இலங்கையின் சமூக வாழ்விலும் அவர்கள் தீவிரமாகப் பங்கேற்றனர்.

ஐரோப்பியர்களின் வருகைக்கு நீண்டகாலத்திற்கு முன்னரே யாழ்ப்பாணத்தில் உருவாகியிருந்த பன்முகத்தன்மை கொண்ட சமூகச் சூழலுக்கு அவர்களது இருப்பு செழுமை சேர்த்தது.

ஆனால் காலனித்துவ ஆட்சி இந்தப் பழமையான தொடர்ச்சியைச் சிதைத்தது.

1619ஆம் ஆண்டு போர்த்துக்கேயர்கள் யாழ்ப்பாணத்தைக் கைப்பற்றியபோது, முஸ்லிம்களை வணிக மற்றும் அரசியல் போட்டியாளர்களாகக் கருதி அவர்களை ஒழித்துக்கட்டும் நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டனர்.

உடனடியாகவே துன்புறுத்தல்கள் ஆரம்பமாகின. பள்ளிவாசல்கள் இடிக்கப்பட்டன. சொத்துக்கள் பறிமுதல் செய்யப்பட்டன. குடும்பங்கள் சிதறடிக்கப்பட்டன.

முஸ்லிம் குடும்பங்கள் வன்னிப் பகுதிகளுக்குத் தப்பிச் சென்றன அல்லது எல்லையோரக் கிராமங்களில் மறைந்து வாழ்ந்தன. போர்த்துக்கேயர்களின் ஆவணங்களில் அவர்களது இருப்பு திட்டமிட்ட வகையில் மறைக்கப்பட்டது.

1658 முதல் 1796 வரை நீடித்த ஒல்லாந்தர் ஆட்சிக்காலத்தில் நிலைமைகள் படிப்படியாக முன்னேறின. ஒல்லாந்தக் கிழக்கிந்தியக் கம்பனிக்கு (VOC) மதக் கட்டுப்பாடுகளைவிட வர்த்தக இலாபங்களிலேயே அதிக அக்கறை இருந்தது. தீவு முழுவதும் வர்த்தகத்தை ஊக்குவித்தது. இந்த வர்த்தகச் சூழலில் முஸ்லிம் வணிகர்கள் படிப்படியாக வடபகுதிக்குத் திரும்பினர்.

1796ஆம் ஆண்டு பிரித்தானியர்களின் வருகையுடன், எண்ணிக்கையில் சிறியதாக இருந்தாலும் ஆழமாக வேரூன்றியிருந்த முஸ்லிம் சமூகம் ஸ்திரமான நிலையை அடைந்தது.

நகை வியாபாரிகள், துணி வணிகர்கள், சிறு வணிகர்கள், பின்னர் அரசாங்க ஊழியர்கள் மற்றும் ஆசிரியர்கள் என அவர்கள் மிதமான அளவில் வளர்ச்சியடைந்தனர்.

19ஆம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த பிரித்தானிய நிலப் பதிவுகள், முஸ்லிம் குடும்பங்கள் சோனகர் தெருவில் அதிகமாகவும், கோடிகாமம், சாவகச்சேரி, ஊர்காவற்றுறை போன்ற கிராமங்களில் பரவலாகவும் வாழ்ந்ததை வெளிப்படுத்துகின்றன.

எண்ணிக்கையில் சிறிய சமூகமாக இருந்தபோதிலும், யாழ்ப்பாண முஸ்லிம்கள் தனித்துவமான கலப்புக் கலாசாரத்தை உருவாக்கியிருந்தனர். மதத்தில் இஸ்லாமியர்களாகவும், மொழியில் தமிழர்களாகவும், அன்றாட வாழ்க்கையில் தெளிவாக யாழ்ப்பாண மக்களாகவும் அவர்கள் திகழ்ந்தனர்.

அவர்களது அன்றாட வாழ்க்கை தமிழ் அயலவர்களுடன் நெருக்கமாகப் பின்னிப்பிணைந்திருந்தது. சமயப் பிரசங்கங்கள், கல்வி, வணிக நடவடிக்கைகள், நாட்டுப்புறப் பாடல்கள் என அனைத்தும் இயல்பாகத் தமிழிலேயே இடம்பெற்றன.

சமய ரீதியாகப் பெரும்பான்மையானவர்கள் சுன்னி இஸ்லாத்தைப் பின்பற்றியதுடன், ஷாபிஈ மத்ஹபையும் கடைப்பிடித்தனர்.

பல நூற்றாண்டுகளாக, இறைஞானம், அவுலியாக்கள் மீதான மதிப்பு, ஆன்மிகப் பக்தி ஆகியவற்றை வலியுறுத்தும் சூபி மரபுகளும் வடபகுதி முஸ்லிம்களின் ஆன்மிக வாழ்வில் செல்வாக்குச் செலுத்தி வந்துள்ளன.

வேலணைத் தீவில் (ஊர்காவற்றுறை என்றும் அழைக்கப்படுகிறது) அமைந்துள்ள மங்கும்பானில், பாவா முஹையத்தீன் மரபுடன் தொடர்புடைய ஒரு தர்கா இன்றும் காணப்படுகிறது.

அடையாளம் குறித்த கேள்வி சிலவேளைகளில் மென்மையான விவாதங்களையும் உருவாக்கியது…

யாழ்ப்பாண முஸ்லிம்கள் அடிப்படையில் இஸ்லாத்தைத் தழுவிய தமிழர்களே என்று சில தமிழ் அறிவுஜீவிகள் வாதிட்டனர். அதேவேளை, முஸ்லிம் தலைவர்கள் தங்களது அரபு-இந்திய வம்சாவளியைப் பெருமையுடன் வலியுறுத்தி, தனித்துவமான முஸ்லிம் அடையாளத்தை முன்னிறுத்தினர்.

20ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில், மூன்று கிலோமீற்றர் நீளமான சோனகர் தெருப் பகுதியில் மட்டும் 12 பள்ளிவாசல்கள் இருந்தன.

அவற்றுடன் முஸ்லிம் பாடசாலைகள், வக்பு அறக்கட்டளைகள், பெண்கள் நல அமைப்புகள், விளையாட்டுச் சங்கங்கள் என்பனவும் குடாநாடு முழுவதும் வளர்ச்சியடைந்திருந்தன.

யாழ்ப்பாணத்தின் முன்னணிப் பாடசாலைகள் பலவற்றில் முஸ்லிம் மாணவர்கள் கல்வி கற்றனர்.

எல்லாம் மாறிப்போன 1990 ஒக்டோபர் 30ஆம் திகதி வரை, பல தலைமுறைகளாக யாழ்ப்பாண முஸ்லிம்கள் அறிந்திருந்த ஒரே தாயகம் யாழ்ப்பாணம்தான்.

மாற்று உடையைக்கூட எடுத்துச் செல்ல அனுமதிக்கப்படவில்லை: 22,000 முஸ்லிம்கள் யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து விரட்டப்பட்ட நாள்..

1990 ஒக்டோபர் 30ஆம் திகதி காலை, விடுதலைப் புலி உறுப்பினர்கள் யாழ்ப்பாணத்தின் முஸ்லிம் குடியிருப்புப் பகுதிகளுக்குச் சென்று வீடு வீடாகக் கதவுகளைத் தட்டினர்.

விரைவில் ஒலிபெருக்கிகள் மூலம் சோனகர் தெரு, பொம்மைவெளி மற்றும் ஏனைய முஸ்லிம் குடியிருப்புப் பகுதிகளில் ஓர் அவசர அறிவிப்பு ஒலித்தது.

“முஸ்லிம் ஆண்கள் அனைவரும் உடனடியாக ஒஸ்மானியா கல்லூரி மைதானத்துக்கு வரவேண்டும்.”

மக்களிடையே அச்சம் எவ்வாறு பரவியது என்பதை மஹ்ரூபா நினைவுகூர்ந்தார்.

“முதலில் ஆண்கள் சென்றார்கள். ஆனால் அச்சம் மிகவும் அதிகமாக இருந்ததால் நாங்களும் பெண்கள் ஒஸ்மானியா கல்லூரிக்குச் சென்றோம்.”

அங்கு அவர்களுக்காகக் காத்திருந்தது கலந்துரையாடலோ விளக்கமோ அல்ல; ஒரு தீர்ப்புத்தான்.

விடுதலைப் புலிகளின் யாழ்ப்பாண அரசியல் பிரிவின் மூத்த உறுப்பினரான சி. இளம்பரிதி மற்றும் அப்போது அந்த அமைப்பின் கிழக்கு மாகாண அரசியல் பிரிவுக்குப் பொறுப்பாக இருந்த கரிகாலன் ஆகியோர் அந்த உத்தரவை அறிவித்தனர்.

எந்தவித முன்னுரையும் உணர்ச்சியுமின்றி அவர்கள் அறிவித்த முடிவு, ஒரு முழுச் சமூகத்தையும் வேரோடு பிடுங்கி எறிவதாக இருந்தது.

முஸ்லிம்கள் உடனடியாக யாழ்ப்பாணத்தை விட்டு வெளியேற வேண்டும். எதையும் எடுத்துச் செல்ல அனுமதியில்லை. அவர்களுக்கு இரண்டு மணிநேர அவகாசம் மட்டுமே வழங்கப்பட்டது.

ஆண்கள் எதிர்ப்புத் தெரிவித்தபோது, அச்சுறுத்தல் வெளிப்படையாகத் தெரிவிக்கப்பட்டது.

“வெளியேறாவிட்டால் உங்களைக் கொன்றுவிடுவோம்.”

இளம்பரிதி தனது துப்பாக்கியை எடுத்து வானத்தை நோக்கிப் பல தடவைகள் சுட்டு எச்சரித்ததை மஹ்ரூபா நினைவுகூர்ந்தார்.

மஹ்ரூபாவின் தந்தையும் ஏனையோரும் தங்களது உடைமைகளையாவது எடுத்துச் செல்ல அனுமதிக்குமாறு கெஞ்சினர்.

அப்போது அவர்களுக்குக் கூறப்பட்ட பதில்:

“நீங்கள் சம்பாதித்தது எல்லாம் தமிழீழத்தில் சம்பாதித்தவை. தமிழீழத்தில் சம்பாதித்தவை அனைத்தும் தமிழீழத்துக்கே சொந்தமானவை.”

“உங்கள் உயிரை மட்டும் விட்டுவைக்கிறோம். இப்போது உங்கள் உயிரைத் தவிர மற்ற அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு வெளியேறுங்கள்.”

கிழக்கில் முஸ்லிம்கள் தமிழர்களைக் கொன்றதாகவும் அவர்களது சொத்துக்களைக் கொள்ளையடித்ததாகவும் கூறி, கரிகாலன் இந்த வெளியேற்றத்தை நியாயப்படுத்த முயன்றதாக மஹ்ரூபா தெரிவித்தார். ஆனால் அது கரிகாலன்தானா என்பது குறித்து அவருக்கு முழுமையான உறுதியில்லை.

விடுதலைப் புலிகளின் தலைவர் பிரபாகரனின் உத்தரவின்படி, யாழ்ப்பாண முஸ்லிம்களைக் கொல்லாமல் உயிருடன் விட்டுவைக்கத் தீர்மானித்திருப்பதாகவும், எனவே அவர்கள் ஓடிவிட வேண்டும் என்றும் கூறப்பட்டதாக அவர் நினைவுகூர்ந்தார்.

அதன்பின்னர் வெளியேற்றத்தின் மிகுந்த வேதனையான தருணங்களில் ஒன்று நிகழ்ந்தது.

மஹ்ரூபா என்னைப் பார்த்துக் கூறினார்:

“நீங்கள் என்னை நம்ப வேண்டும். ஒஸ்மானியா கல்லூரி மைதானத்திலிருந்து எங்களை வீட்டுக்குத் திரும்பக்கூட அனுமதிக்கவில்லை. நாங்கள் அணிந்திருந்த ஆடைகளுடன் மட்டுமே விரட்டப்பட்டோம். மாற்று உடைகூட இல்லை. எதுவுமே இல்லை. எங்கள் வீட்டை இறுதியாக ஒருமுறை பார்த்துவிட்டுச் செல்லக்கூட அனுமதிக்கவில்லை.”

பல நூற்றாண்டுகளாக முஸ்லிம்கள் வாழ்ந்த சோனகர் தெரு, பொம்மைவெளி ஆகிய பகுதிகள் முழுவதும் ஆயுதம் ஏந்திய விடுதலைப் புலி உறுப்பினர்களால் சுற்றிவளைக்கப்பட்டிருந்தன.

யாரும் மீண்டும் தமது வீடுகளுக்குள் செல்ல அனுமதிக்கப்படவில்லை.

மற்றொரு பெண்ணான பாத்திமா, அப்போது குழந்தை பிறந்திருந்ததால் ஒஸ்மானியா கல்லூரிக்குச் செல்லவில்லை என்று தெரிவித்தார்.

“போராளிகள் எனது வீட்டுக்குள் வந்து என்னை வெளியேறுமாறு சத்தமிட்டனர். எனது பிறந்த குழந்தையையும் என்னையும் வெளியே தள்ளிவிட்டு, கதவைப் பூட்டிச் சாவியையும் எடுத்துச் சென்றனர்” என்று அவர் அமைதியாகக் கூறினார்.

இவை அனைத்தும் இரண்டு மணிநேரத்திற்குள் நடந்துமுடிந்தன.

“எங்கள் ஆடைகளை மட்டுமல்ல, தமிழ் விடுதலைப் போராட்டத்தின் ஆன்மாவையும் அவர்கள் களைந்தெறிந்துவிட்டனர்.”

மஹ்ரூபாவும் அவரது காயமடைந்த குடும்பத்தினரும் — நசுங்கிய காலுடன் இருந்த கணவர், மண்டையோட்டில் கடுமையான காயத்துடன் இருந்த மகள், பல்வேறு காயங்களுடன் இருந்த மகன்கள், ஒரு மாதக் குழந்தை ஆகியோருடன் — ஐந்து சந்தி என அழைக்கப்படும் ஐந்து சந்திப்புச் சந்தியை நோக்கி அழைத்துச் செல்லப்பட்டனர். இது சோனகர் தெருவின் ஆரம்பப் பகுதியில் அமைந்துள்ளது.

அங்கேதான் விடுதலைப் புலி உறுப்பினர்கள் ஆடைகளைக் களைந்து சோதனை நடத்தினர்.

பெண்களைப் பெண் போராளிகளும், ஆண்களை ஆண் போராளிகளும் சோதனையிட்டனர்.

“எங்கள் உள்ளாடைகளைக்கூடச் சோதித்தார்கள். தங்க மோதிரங்களையோ சங்கிலிகளையோ மறைத்து வைத்திருக்கிறோமா என்று பார்த்தார்கள்” என்று முஸ்லிம் ஆண் ஒருவர் நினைவுகூர்ந்தார்.

மற்றொரு உயிர்தப்பியவர் இன்னும் வெளிப்படையாகக் கூறினார்:

“எங்கள் உடல்களை நிர்வாணமாக்கியபோது, தமிழ் விடுதலைப் போராட்டத்தின் ஆன்மாவையே விடுதலைப் புலிகள் நிர்வாணமாக்கிவிட்டனர் என்பதை நீங்கள் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.”

“நாங்கள் ஏழைக் குடும்பம். என்னிடமும் எனது மகள்களிடமும் இருந்தது சில சிறிய தங்க ஆபரணங்கள் மட்டும்தான். அவற்றையும் அவர்கள் எடுத்துக்கொண்டார்கள்” என்றார் மஹ்ரூபா.

உஸ்மானின் அனுபவம்

உஸ்மான் (பெயர் மாற்றப்பட்டுள்ளது) என்பவருக்கும் இந்த வெளியேற்றம் பெரும் துயரமாகவே அமைந்தது. ஆனால் அவரது அனுபவம் மஹ்ரூபாவின் அனுபவத்திலிருந்து சற்றே மாறுபட்டிருந்தது.

மூர் வீதியைச் சுற்றியிருந்த முஸ்லிம் குடியிருப்புப் பகுதிகளிலிருந்து வெளியேறுவதற்கு நான்கு அல்லது ஐந்து வழிகள் இருந்ததாக அவர் கூறினார்.

அனைத்து வழிகளிலும் ஒரே மாதிரியான நிலைமை இருக்கவில்லை. எல்லா இடங்களிலும் ஒரே அளவிலான கொடூரங்களும் இடம்பெறவில்லை.

உஸ்மான் குறைவாகப் பயன்படுத்தப்பட்ட ஒரு வழியூடாக வெளியேறினார். அங்கிருந்த விடுதலைப் புலி உறுப்பினர்கள் ஏனையவர்களைப் போலவே அவரது தங்கத்தையும் பணத்தையும் பறித்துக்கொண்டனர். எனினும், சில சிறிய வீட்டுப் பொருட்களை எடுத்துச் செல்ல அனுமதித்தனர்.

பல ஆண்டுகளாகத் தனக்குத் தெரிந்திருந்த ஒரு போராளி, அவரிடம் மெதுவான குரலில் மீண்டும் மீண்டும் மன்னிப்புக் கேட்டதாகவும் உஸ்மான் கூறினார்.

“இது தவறு என்பது எங்களுக்குத் தெரியும். ஆனால் இது மேலிடத்திலிருந்து வந்த உத்தரவு” என்று அந்தப் போராளி கூறியதாக உஸ்மான் நினைவுகூர்ந்தார்.

வெவ்வேறு வெளியேறும் பாதைகளில் இருந்த போராளிகளின் அடிப்படையிலேயே இந்த வேறுபாடு ஏற்பட்டதாக அவர் கூறினார்.

தனது பாதையில் யாழ்ப்பாணத்தைச் சேர்ந்த போராளிகள் காவலில் இருந்ததாகவும், ஏனைய பாதைகளில் — குறிப்பாக கிழக்கு மாகாணத்தைச் சேர்ந்த போராளிகள் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருந்த பாதைகளில் — நிலைமை மிகவும் மோசமாக இருந்ததாகவும் அவர் தெரிவித்தார்.

மூர் வீதியிலிருந்து சுமார் ஒரு கிலோமீற்றர் தொலைவிலுள்ள வண்ணார்பண்ணை வைத்தீஸ்வரன் ஆலயத்துக்கு அருகில் ஒவ்வொரு குடும்பத்துக்கும் வெறும் 500 ரூபாய் வழங்கப்பட்டதாக உஸ்மான் கூறினார்.

அதன் பின்னர் இடம்பெயர்ந்த குடும்பங்கள் டிராக்டர்களில் ஏற்றப்பட்டு, கிளிநொச்சி மாவட்டத்தின் பூநகரிப் பகுதியில் அமைந்துள்ள சங்குப்பிட்டிக்குக் கொண்டுசெல்லப்பட்டு அங்கு கைவிடப்பட்டனர்.

“பூநகரியிலிருந்து வவுனியாவைச் சென்றடைய எங்களுக்கு மூன்று நாட்கள் பிடித்தன. மூன்று நீண்ட நாட்கள். எங்களிடம் உணவே இருக்கவில்லை. குடிப்பதற்குத் தேவையான சுத்தமான தண்ணீர்கூட இல்லை. மலசலகூட வசதிகளும் இல்லை. வவுனியாவை அடைந்த பின்னர்தான் நாங்கள் முறையான உணவொன்றைச் சாப்பிட்டோம்” என்று மஹ்ரூபா நினைவுகூர்ந்தார்.

அவரது ஒரு மாதக் குழந்தையான முபீன் முதல்நாள் வரை தாய்ப்பாலால் உயிர் பிழைத்திருந்தது. ஆனால் மஹ்ரூபா தானே உணவின்றி இருந்ததால், விரைவில் அவருக்குத் தாய்ப்பால் சுரப்பது நின்றுவிட்டது.

அந்தக் குழந்தையின் உயிரைக் காப்பாற்றியது காயமடைந்திருந்த அவரது 12 வயது மகள் ஜமாலியாதான்.

ஹெலிகொப்டர் தாக்குதலில் கடுமையாகக் காயமடைந்திருந்ததால் ஜமாலியா வீட்டிலேயே இருந்தார். முஸ்லிம்கள் அனைவரும் கூட்டத்துக்கு அழைக்கப்பட்டபோது ஏதோ தவறு நடக்கப்போகிறது என்பதை அவர் உணர்ந்தார். அதனால் ஒரு கிலோகிராம் சீனியைத் தனது ஆடைக்குள் மறைத்து வைத்திருந்தார்.

“விடுதலைப் புலிகள் அதை எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. ஒருவேளை அதற்கு விலை அதிகம் இருக்காது என்று நினைத்திருக்கலாம்” என்று மஹ்ரூபா நினைவுகூர்ந்தார்.

“அந்தச் சீனிதான் முபீனின் உயிரைக் காப்பாற்றியது.”

முபீன் பசியால் அழும்போதெல்லாம், ஜமாலியா சிறிதளவு சீனியை அவனது வாயில் போட்டு தண்ணீர் கொடுத்தார். அந்தச் சீனிதான் குழந்தையின் உயிரைக் காப்பாற்றியது.

எங்கள் உடலிலிருந்து தங்க நகைகளைப் பிடுங்கினார்கள்..

தற்போது 65 வயதாக இருக்கும் மும்தாஜ் பேகம், வெளியேற்றம் இடம்பெற்றபோது 30 வயதுடையவராக யாழ்ப்பாணத்தின் மையப்பகுதியிலுள்ள செம்மறி ஒழுங்கையில் வாழ்ந்து வந்தார்.

அவரது பகுதி இலங்கை இராணுவத்தின் எறிகணைத் தாக்குதல்களுக்கு அடிக்கடி இலக்காகியதால், பாதுகாப்பைத் தேடி தற்காலிகமாகச் சோனகர் தெருவுக்கு இடம்பெயர்ந்திருந்தார்.

“சோனகர் தெருவுக்குச் சென்றால் எறிகணைத் தாக்குதல்களிலிருந்து தப்பிக்கலாம் என்று நினைத்தேன்” என்று அவர் கூறினார்.

யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து வெளியேற்றப்படுவதற்கு முன்னர் இடம்பெற்ற கொடூரமான சம்பவங்களை அவர் இன்னமும் நினைவுகூர்கிறார்.

அவரது மகளின் காதுத் தோடுகள் இறுக்கமாகப் பொருத்தப்பட்டிருந்தன. அவற்றைப் பொறுமையின்றியும் கடுமையாகவும் நடந்துகொண்ட விடுதலைப் புலிகளின் பெண் போராளிகள் பலவந்தமாகப் பிடுங்கினர்.

“எனது மகளின் காதுமடல்களிலிருந்து இரத்தம் வழியத் தொடங்கியது” என்று பல தசாப்தங்களுக்குப் பின்னரும் நடுங்கும் குரலில் அவர் கூறினார்.

மஹ்ரூபாவும் விடுதலைப் புலி உறுப்பினர்களிடம் கெஞ்சியதை நினைவுகூர்ந்தார்.

“நாங்கள் ஏழைகள். குறைந்தபட்சம் எங்களிடம் இருக்கும் சிறிய தங்க நகைகளையாவது விட்டுவிடுங்கள்” என்று கேட்டோம்.

ஆனால் பெண் போராளிகள் வெளிப்படையாகவே சங்கடமடைந்திருந்தாலும், ஒரே பதிலையே திரும்பத் திரும்பக் கூறினர்.

“மேலிடத்திலிருந்து கடுமையான உத்தரவு வந்துள்ளது. எங்களால் எதுவும் செய்ய முடியாது.”

அதன்பின்னர் அனைத்து நகைகளும் பறிக்கப்பட்டன.

நூற்றுக்கணக்கான பெண்கள் மற்றும் சிறுமிகளிடமிருந்து தங்க நகைகளைப் பறித்த பின்னர், அவற்றைப் பெரிய குவியல்களாகக் குவித்த காட்சியை இரு பெண்களும் இன்னமும் மறக்கவில்லை.

“பின்னர் அவர்கள் ஒரு மண்வெட்டியை எடுத்தார்கள். மணலை அள்ளுவதுபோல் தங்க நகைகளை அள்ளி, சாக்குப் பைகளுக்குள் கொட்டினார்கள்” என்று மஹ்ரூபா மெதுவாகக் கூறினார்.

மும்தாஜ் பேகத்தின் மனதை மிகவும் பாதித்த நினைவுகளில் ஒன்று, புதிதாகத் திருமணமான ஒரு முஸ்லிம் பெண்ணைப் பற்றியது.

அந்தப் பெண் கழுத்தில் கருகமணி அணிந்திருந்தார். அது இந்து மங்களசூத்திரத்தை ஒத்த தமிழ்-இஸ்லாமியத் திருமண அடையாளமாகும். திருமண வாழ்க்கையின் ஆழமான உணர்வுபூர்வமான அடையாளமாகவும், அரபுப் பண்பாட்டு செல்வாக்கின் பிற்கால அலைகள் வருவதற்கு முன்னர் யாழ்ப்பாண முஸ்லிம்களிடையே இஸ்லாமியமும் தமிழ் மரபுகளும் இயல்பாகக் கலந்திருந்ததற்கான நினைவுச் சின்னமாகவும் அது விளங்கியது.

“அந்தப் பெண் அதைக் கழற்ற வேண்டாம் என்று அழுது கெஞ்சினாள். ஆனால் அந்த விடுதலைப் புலிப் போராளி அவளது கழுத்திலிருந்து அதைப் பலவந்தமாகப் பிடுங்கினார். அந்தப் பெண்ணின் கழுத்துத் தோல் கிழிந்து இரத்தம் வழியத் தொடங்கியது” என்று பேகம் நினைவுகூர்ந்தார்.

தனது சகோதரி ஒரு சிறிய நகையையாவது காப்பாற்றுவதற்காக அதனை ஒரு குடுவைக்குள் மறைத்து, சாதாரண தேநீரை அதற்குள் ஊற்றி மறைக்க முயன்றதையும் பேகம் நினைவுகூர்ந்தார்.

“ஆனால் விடுதலைப் புலிகள் எல்லாவற்றையும் சோதித்தார்கள். அதைக்கூடக் கண்டுபிடித்துவிட்டார்கள்” என்றார் அவர்.

ஒரு சவ ஊர்வலத்தைப் போல..

வெளியேற்றத்தின் போது 23 வயதுடையவராக இருந்த சல்தீன் சேகுவையும் நான் சந்தித்தேன். தற்போது அவருக்கு 58 வயது.

அவர் யாழ்ப்பாணத்தில் ஒரு காலத்தில் புகழ்பெற்றிருந்த அரபாத் ஹோட்டலைச் சொந்தமாகக் கொண்டிருந்த குடும்பத்தின் மகன்.

மூன்று தசாப்தங்களுக்கும் மேலாகக் கடந்துவிட்டபோதிலும், அந்த நாளின் நினைவுகள் அவரது மனதில் இன்னமும் கூர்மையாகப் பதிந்துள்ளன.

அவர் ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் கவனமாகத் தெரிவு செய்து பேசினார். அந்த முயற்சியே அவரது நினைவுகளின் பாரத்தை வெளிப்படுத்தியது.

முஸ்லிம் குடியிருப்புப் பகுதிகளில் விடுதலைப் புலி உறுப்பினர்கள் ஒவ்வொரு வீட்டின் கதவையும் தட்டி, குடும்பங்கள் உடனடியாக ஒஸ்மானியா கல்லூரி மைதானத்தில் கூடவேண்டும் என்று உத்தரவிட்டதை அவர் நினைவுகூர்ந்தார்.

அவர்களுள் விடுதலைப் புலிகளின் கிழக்கு மாகாண அரசியல் பொறுப்பாளரான கரிகாலனைத் தெளிவாக அடையாளம் கண்டதாகவும் அவர் கூறினார். கரிகாலனின் வெளிப்படையான கொடூரமும், அந்த நடவடிக்கையில் அவர் காட்டிய ஆர்வமும் சல்தீனின் நினைவில் ஆழமாகப் பதிந்திருந்தன.

“அவர்தான் மிகவும் சுறுசுறுப்பாக இருந்தார். ஒரு ஸ்பிரிங் போல மேலும் கீழும் அலைந்துகொண்டிருந்தார். மிகுந்த உற்சாகத்துடன் கட்டளைகளைப் பிறப்பித்துக் கத்திக்கொண்டிருந்தார்” என்று சல்தீன் கூறினார்.

“நாங்கள் ஒஸ்மானியா கல்லூரியிலிருந்து வெளியேறியபோது, அவர்கள் அழுதுகொண்டிருந்தார்கள். ஒரு முழுச் சமூகமே இறுதி ஊர்வலமாகச் செல்வதைப் போல இருந்தது. ஐந்து சந்தியில் பெண்களிடமிருந்த கடைசி நகைகளும் பறிக்கப்பட்டபோது அழுகை மேலும் அதிகரித்தது. ஒரு முழு இனமே அழுதுகொண்டிருப்பதைப் பார்ப்பது போல இருந்தது.”

சில நிமிடங்களுக்குள் அவரது குடும்பத்தின் உலகமே மறைந்துவிட்டது.

அவரது தந்தை மிகவும் விரும்பிய சோமர்செட் கார், அவர்களது லம்பிரெட்டா ஸ்கூட்டர், சல்தீனின் பிரியமான ஹோண்டா CG 125 மோட்டார் சைக்கிள், அவரது தாயினதும் சகோதரிகளினதும் நகைகள், அவர்களது ஆறு மாடுகள், அரபாத் ஹோட்டலிலிருந்த ஒவ்வொரு பொருளும் பறிபோயின.

“மிகவும் வேதனையான விடயம் என்னவென்றால், ஒஸ்மானியா கல்லூரியிலிருந்தே எங்களை நேரடியாக வெளியேற்றிவிட்டார்கள். எனது தந்தையாலும் என்னாலும் எங்களது அன்புக்குரிய அரபாத் ஹோட்டலை ஒருமுறைகூடத் திரும்பிப் பார்க்க முடியவில்லை. நாளொன்றுக்கு 18 மணிநேரம் உழைத்த அந்த இடத்தை இறுதியாகப் பார்க்கக்கூட அனுமதிக்கவில்லை. பின்னர் விடுதலைப் புலிகள் ஹோட்டலைப் பூட்டிவிட்டு, உள்ளேயிருந்த அனைத்தையும் எடுத்துச் சென்றதாக அறிந்தோம்” என்றார் அவர்.

தீவு முழுவதும் சிதறடிக்கப்பட்ட மக்கள்..

மஹ்ரூபாவுக்கோ மும்தாஜ் பேகத்துக்கோ யாழ்ப்பாணத்துக்கு வெளியே உறவினர்கள் இருக்கவில்லை.

மூன்று நாட்கள் வெறும் உடைகளுடன் நடந்து, களைப்படைந்து, காயங்களுடனும் பசியுடனும் வவுனியாவைச் சென்றடைந்தபோது, அவர்களுக்குச் செல்வதற்கு வேறு இடமிருக்கவில்லை.

“ஆனால் வவுனியாவில் தமிழ், சிங்கள, முஸ்லிம் குடும்பங்கள் என அனைவரும் தங்களது வீடுகளைத் திறந்து எங்களை வரவேற்றார்கள். சூடான சோறும் கறியும் கொடுத்தார்கள். தங்குவதற்குத் தார்ப்பாய்களைக் கொடுத்தார்கள். கிணறுகளையும் மலசலகூடங்களையும் பயன்படுத்த அனுமதித்தார்கள். அவர்கள் எங்களை மனிதாபிமானத்துடன் நடத்தினார்கள்” என்று அவர்கள் நினைவுகூர்ந்தனர்.

வவுனியாவிலிருந்து வெளியேற்றப்பட்ட யாழ்ப்பாண முஸ்லிம்கள் இலங்கை முழுவதும் சிதறடிக்கப்பட்டனர்.

அவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் புத்தளத்தை நோக்கிச் சென்றனர். அங்கு மணற்பரப்புகளில் பாரிய அகதி முகாம்கள் உருவாகின.

வேறு சிலர் இக்கிரிகொல்லாவைக்குச் சென்றனர். மேலும் ஆயிரக்கணக்கானோர் வெள்ளவத்தை, தெஹிவளை, மாளிகாவத்தை, பாணந்துறை, மாத்தளை உள்ளிட்ட தங்களுக்கு இடமளிக்கக்கூடிய இடங்களுக்குச் சென்றனர்.

இந்த ஒவ்வொரு இடத்திலும் முஸ்லிம் அமைப்புகளும் தன்னார்வலர்களும் முன்னறிவிப்பின்றி வேரோடு பிடுங்கப்பட்டு வந்த குடும்பங்களுக்கு இடமளிப்பதற்காக ஒரே இரவில் தற்காலிக முகாம்களை அமைத்தனர்.

பலரைப் போலவே மஹ்ரூபாவும் மும்தாஜ் பேகமும் முதலில் அநுராதபுரத்துக்குச் சென்றனர். அங்கு சில மாதங்கள் வாழ்ந்தனர்.

ஆனால் நிலையான வேலைவாய்ப்பும் நிரந்தர வீட்டு வசதியும் இல்லாததால், பின்னர் வெள்ளவத்தையில் பீட்டர்ஸ் லேனில் அமைக்கப்பட்டிருந்த அகதி முகாமில் வாழ்ந்துவந்த யாழ்ப்பாண முஸ்லிம் சமூகத்துடன் இணைந்துகொண்டனர்.

ஏழு நீண்ட ஆண்டுகள் அவர்கள் அந்த முகாமில் வாழ்ந்தனர்.

முஸ்லிம் சமூகத்தின் உதவிகள், தனிப்பட்ட நன்கொடையாளர்கள் மற்றும் தன்னார்வலர்களின் ஆதரவு ஆகியவற்றிலேயே அவர்கள் தங்களது வாழ்க்கையைத் தக்கவைத்துக்கொண்டனர். அரசு வழங்கத் தவறிய உதவிகளை இவர்கள் வழங்கினர்.

அவரைக் கொன்ற துயரம்..

மும்தாஜ் பேகத்தின் கணவர் ஜபீல் திறமையான தச்சுத் தொழிலாளி.

விடுதலைப் புலிகள் அவர்களை வெளியேற்றிய நாளில் அவரது உள்ளத்தில் ஏதோ ஒன்று உடைந்துவிட்டதாக மும்தாஜ் பேகம் கூறினார்.

“இரண்டு மாதங்கள் அவர் உயிரற்ற மனிதரைப் போல இருந்தார். சுவர்களையே வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பார். அமைதியாக இருப்பார். நடந்ததை ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல் அதிர்ச்சியில் இருந்தார்” என்று அவர் நினைவுகூர்ந்தார்.

தான் பிறந்து வளர்ந்த மண்ணிலிருந்து வேரோடு பிடுங்கப்பட்டதால் ஏற்பட்ட மன உளைச்சல், அவமானம், கண்ணிய இழப்பு, திடீர் வீடற்ற நிலை ஆகியவை அவரை மிகவும் பாதித்தன.

அவரது உடல்நிலையும் சீர்குலைந்தது..

வெளியேற்றப்பட்ட இரண்டு மாதங்களுக்குப் பின்னர் ஜபீலுக்கு பாரிய பக்கவாதம் ஏற்பட்டது. அவர் செயலிழந்து படுக்கையிலேயே இருந்தார். 15 நீண்ட ஆண்டுகள் படுக்கையில் இருந்த பின்னர் உயிரிழந்தார்.

“அந்தத் துயரம்தான் அவரைக் கொன்றது” என்று மும்தாஜ் பேகம் அமைதியாகக் கூறினார்.

“அவர் நல்ல உடற்கட்டுள்ள, பெரிய மனிதர். அவரை நான் தூக்க வேண்டும். சுத்தம் செய்ய வேண்டும். உணவு கொடுக்க வேண்டும். அதே நேரத்தில் நான் சம்பாதிக்கவும் வேண்டும். நான் தனியாகவே அனைத்தையும் செய்ய வேண்டியிருந்தது.”

குடும்பத்தைக் காப்பாற்றுவதற்காக வெள்ளவத்தை அகதி முகாமில் அப்பமும் தோசையும் தயாரிக்கத் தொடங்கினார். அவற்றை முகாமில் இருந்த ஏனைய இடம்பெயர்ந்த குடும்பங்களுக்கும் அருகிலிருந்த மக்களுக்கும் விற்றார்.

“அது கண்ணீரால் நிறைந்த வாழ்க்கை. எப்படியோ நாங்கள் உயிர் பிழைத்தோம்” என்றார் அவர்.

உரிமையாளர்களிலிருந்து கூலித் தொழிலாளர்களாக..

சல்தீனின் குடும்பத்தின் கதை இன்னொரு கொடூரமான திருப்பத்தைச் சந்தித்தது.

யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து அவரது குடும்பத்தினர் வவுனியாவின் நெல்லிக்குளத்துக்குச் சென்றனர். பின்னர் பல தசாப்தங்களாக ஆயிரக்கணக்கான யாழ்ப்பாண முஸ்லிம்கள் வாழ்ந்த புத்தளத்துக்கு இடம்பெயர்ந்தனர்.

யாழ்ப்பாணத்தில் அவரது குடும்பம் அரபாத் ஹோட்டலின் உரிமையாளர்களாகப் பெருமையுடன் வாழ்ந்திருந்தது. ஆனால் புத்தளத்தில் அடிப்படை வசதிகளைக் கொண்ட நெருக்கமான அகதி முகாமில் வாழும் நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டனர்.

“நான் ஹோட்டல்களில் பரோட்டா, பிரியாணி தயாரிக்கும் மாஸ்டராக வேலைக்குச் சென்றேன். உரிமையாளர்களாக இருந்த நாங்கள் தொழிலாளர்களாக மாறினோம். இது எனக்கு மட்டுமல்ல. நன்றாக வசதியுடன் வாழ்ந்த பல வணிகர்களும் தினக்கூலித் தொழிலாளர்களாக மாறினர்” என்று சல்தீன் கூறினார்.

இந்த வீழ்ச்சியின் முழுமையான தன்மையை வெளிப்படுத்தும் ஓர் உதாரணத்தையும் அவர் நினைவுகூர்ந்தார்.

“யாழ்ப்பாணத்தில் மிகவும் செல்வந்தராக இருந்த பிரபலமான பென்சி ஹவுஸின் உரிமையாளர், வெளியேற்றத்துக்குப் பின்னர் எங்களுடன் அகதி முகாமில் வாழ்ந்தார். தினக்கூலித் தொழிலாளியாகவும் வேலை செய்தார்.”

உயிருடன் யாழ்ப்பாணத்தை விட்டு வெளியேறினார்கள் — ஆனால் பலர் மனநிலையை இழந்தார்கள்..

இந்த முழு வரலாற்றிலும் மிகவும் சோகமான விடயம், வெளியேற்றப்பட்ட மக்களின் மனநிலைக்கு ஏற்பட்ட பாதிப்புதான் என்று சல்தீன் கூறினார்.

“பல ஆண்களாலும் பெண்களாலும் தங்களுக்கு நடந்ததை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. சாதாரண மக்களாக யாழ்ப்பாணத்தை விட்டு வெளியேறிய அவர்கள், புத்தளத்தைச் சென்றடைந்தபோது தங்களது ஆன்மாவையே பறிகொடுத்தவர்களைப் போல மாறியிருந்தார்கள்” என்று அவர் அமைதியாகக் கூறினார்.

அகதி முகாம்களில் ஒரு காலத்தில் கண்ணியத்துடன் வாழ்ந்த தந்தையர்கள், கடைக்காரர்கள், தாய்மார்கள் ஆகியோர் தொலைந்துபோன நிழல்களைப் போல அலைந்துகொண்டிருந்ததை அவர் நினைவுகூர்ந்தார்.

“புத்தளத்தில் மனநல மருத்துவமனையிலிருந்து வந்த நோயாளிகளைப் போல எங்களுடைய பல ஆண்கள் அலைந்துகொண்டிருப்பதை நான் பார்த்தேன். அவர்களது மனநிலை முற்றாகச் சிதைந்துவிட்டது. குறைந்தது 12 பேர் மனநிலை பாதிக்கப்பட்டதை நான் தனிப்பட்ட முறையில் அறிவேன்” என்றார் அவர்.

ஒரு சம்பவம் இன்னமும் அவரைத் துரத்திக்கொண்டிருக்கிறது…

“ஒரு மனிதர் இருந்தார். நல்ல உடற்கட்டுள்ள, அனைவராலும் மதிக்கப்பட்ட பலசாலி. ஆனால் வெளியேற்றத்துக்குப் பின்னர் சில மாதங்களில் அவர் முற்றாக மனநிலை பாதிக்கப்பட்டவராக மாறிவிட்டார். முகாமில் எந்த நோக்கமும் இல்லாமல் முன்னும் பின்னும் நடந்துகொண்டிருப்பார். தனக்குத்தானே பேசிக்கொள்வார். தொலைவில் வெறித்துப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பார். காரணமின்றிக் கத்துவார்.”

சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்த பின்னர் அவர் தொடர்ந்தார்:

“மக்கள் புரிந்துகொள்ளாத விடயம் இதுதான். அந்த வெளியேற்றம் எங்களது தங்கத்தையோ, கடைகளையோ, வீடுகளையோ, பணத்தையோ மட்டும் பறித்துச் செல்லவில்லை. பலரது மனங்களையும் பறித்துவிட்டது. மனிதர்களை உள்ளுக்குள் உடைத்துவிட்டது.”

நாடுகடத்தல் பாதையில் நிகழ்ந்த மரணங்கள்..

இந்தப் பாரிய வெளியேற்றத்தின்போது உடல் ரீதியான சிரமங்களையும் களைப்பையும் தாங்கிக்கொள்ள முடியாமல் சிலர் உயிரிழந்தனர்.

சங்குப்பிட்டிக்கு அருகில் ஓர் வயதான பெண் சோர்வடைந்து வீழ்ந்து உயிரிழந்ததாகவும், ஒரு சிறு குழந்தையும் வழியில் உயிரிழந்ததாகவும் சுஃபியான் மௌலவி நினைவுகூர்ந்தார்.

வவுனியாவைக் கடந்த பின்னரும் மேலும் பலர் உயிரிழந்ததாக நம்பகமான தகவல் மூலங்கள் ஜப்னா மொனிட்டரிடம் உறுதிப்படுத்தின.

முறையான ஏற்பாடுகளோ, உதவிகளோ, வழிகாட்டல்களோ இல்லாத நிலையில், அவர்களது உடல்கள் கிடைத்த இடங்களில் சிறிய நிலப்பகுதிகளைத் தேடி அடக்கம் செய்யப்பட்டன.

கோபமல்ல, ஆழமான துயரம்..

இன்றும்கூட தனது உள்ளத்தில் இருப்பது கோபமல்ல; ஆழமான, அடிமுடி காண முடியாத துயரமே என்று சல்தீன் கூறுகிறார்.

பல தசாப்தங்களாக வெளிப்படுத்தப்படாத வலியிலிருந்து அந்த வார்த்தைகள் வெளிவருவதுபோல் அவர் அவற்றை மீண்டும் மீண்டும் கூறினார்.

“இப்படியொன்று நடக்கும் என்று நாங்கள் ஒருபோதும் எதிர்பார்க்கவில்லை. எங்களது சொந்தச் சகோதரர்களிடமிருந்தே இதனை எதிர்பார்க்கவில்லை. ஒரு குடும்பத்தைப் போல வாழ்ந்த மக்களிடமிருந்து இதனை எதிர்பார்க்கவில்லை” என்று அவர் அமைதியாகக் கூறினார்.

“அப்போது எங்களால் இதனை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை. இப்போதும் முடியவில்லை. எங்களது பிறந்த மண்ணிலிருந்து ஒருவர் எங்களை எவ்வாறு வெளியேற்ற முடியும்? எங்களது மூதாதையர்கள் வாழ்ந்த நிலத்திலிருந்து, எங்களது உடைமைகள் அனைத்தையும் பறித்துக்கொண்டு எவ்வாறு எங்களை விரட்ட முடியும்?”

“எனக்கு இன்னமும் புரியவில்லை. இன்றுவரை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை” என்று அவர் மெதுவாகக் கூறினார்.

“வெளியேற்றத்துக்கு முன்னரும் அதற்குப் பின்னரும் நாங்கள் ஒருபோதும் விடுதலைப் புலிகளுக்கு எதிராகச் செயற்படவில்லை. எங்களுக்கு இருந்தது துயரம் மட்டுமே. கோபம் இருக்கவில்லை” என்றார் அவர்.

“தமிழர்களும் நாங்களும் புட்டும் தேங்காய்ப்பூவும் போலப் பிரிக்க முடியாதவர்களாக இருந்தோம்” என்று அவர் கூறினார்.

“அப்படியிருக்கும்போது அவர்கள் மீது நான் எவ்வாறு கோபப்பட முடியும்?”

சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்த பின்னர் அவர் மனதைத் திறந்து இன்னொரு விடயத்தையும் கூறினார்.

“சிலவேளைகளில் எனக்குத் தோன்றுகிறது… போர்க்காலத்தில் நாங்கள் யாழ்ப்பாணத்திலேயே தங்கியிருந்திருந்தால், எங்களில் பலர் கொல்லப்பட்டிருக்கலாம். ஒருவேளை இந்தத் துன்பம் எங்களது உயிர்களைக் காப்பாற்றியிருக்கலாம். நடந்ததைப் புரிந்துகொண்டு மன அமைதியடைவதற்காக நான் எனக்குள் சொல்லிக்கொள்ளும் ஒரே கதை இதுதான். ஆனால் அது உண்மையென்று எனக்குத் தெரியாது.”

“ஆனால் கரிகாலனை நான் ஒருபோதும் மறக்கமாட்டேன். அவரது முகம், அவரது குரல்… எனது கடைசி மூச்சுவரை அவை என்னுடன் இருக்கும். அந்த வெளியேற்றத்தைப் பற்றி நான் கண்களை மூடிச் சிந்திக்கும்போதெல்லாம் அவரது முகம்தான் தோன்றும். அவரது முகமும் கொடூரமும் எங்களது வெளியேற்றத்தின் ஒட்டுமொத்த அதிர்ச்சியையும் துயரத்தையும் பிரதிபலிப்பவையாக மாறிவிட்டன” என்றார் சல்தீன்.

மஹ்ரூபாவும் மும்தாஜ் பேகமும் தங்களது தமிழ் நண்பர்களிடம் இறுதியாக ஒருமுறை விடைபெறக்கூட வாய்ப்புக் கிடைக்கவில்லை என்பதில் இன்றும் கவலையடைகின்றனர்.

“எங்களுக்குத் துணையாக இருந்த பல நண்பர்களுடனான தொடர்பை இழந்துவிட்டோம்” என்று அவர்கள் கூறினர்.

இருபது நீண்ட ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர் 2010ஆம் ஆண்டு அவர்கள் யாழ்ப்பாணத்துக்குத் திரும்பியபோது, அந்த நண்பர்களில் பெரும்பாலானோர் இறந்துவிட்டனர் அல்லது இடம்பெயர்ந்துவிட்டனர். இன்னும் சிலர் வெளிநாடுகளுக்குப் புலம்பெயர்ந்துவிட்டனர்.

மஹ்ரூபாவும் அவரைப் போன்ற ஏனைய பெண்களும் தங்களது அனுபவங்களைப் பகிர்ந்துகொண்டபோது, அவர்களது சொந்தத் துயரத்தின் மத்தியிலும் ஒரு விடயத்தில் மிகவும் கவனமாக இருந்தனர் என்பதை நான் உணர்ந்தேன்.

நான் ஒரு யாழ்ப்பாணத் தமிழர் என்பதால், தங்களுக்குச் செய்யப்பட்டவற்றுக்காக என்னைக் குற்றவாளியாக உணரவைக்கக்கூடாது என்பதிலும், நடந்தவற்றின் ஒட்டுமொத்தப் பழியையும் யாழ்ப்பாணத் தமிழர்கள் மீது சுமத்தக்கூடாது என்பதிலும் அவர்கள் இயல்பாகவே கவனமாக இருந்தனர்.

அந்தத் தருணத்தில் எனக்கு ஒரு உண்மை புரிந்தது.

எங்களது பெயரால் இவ்வளவு கொடூரங்கள் இழைக்கப்பட்டிருந்தபோதிலும், யாழ்ப்பாண முஸ்லிம்கள் எங்களை — யாழ்ப்பாணத் தமிழர்களை — அந்நியர்களாகப் பார்க்கவில்லை.

இத்தகைய கொடூரங்களுக்குப் பின்னரும் மனிதாபிமானமும் அன்பும் முற்றாக மறைந்துவிடவில்லை என்பதை நினைவூட்டும் மிக முக்கியமான உண்மை அதுவாக இருக்கலாம்.

(ஆசிரியர் குறிப்பு: இந்தக் கட்டுரை முதன்முதலில் 2025 ஒக்டோபரில் ஜப்னா மொனிட்டரில் வெளியிடப்பட்டது. 1990 ஒக்டோபர் 30ஆம் திகதி யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து முஸ்லிம்கள் வெளியேற்றப்பட்டதன் 36ஆவது ஆண்டு நினைவையொட்டி மீண்டும் வெளியிடப்படுகிறது. வயது உள்ளிட்ட ஏனைய விபரங்கள் மூலக் கட்டுரை வெளியிடப்பட்ட காலத்தில் இருந்தவாறே தரப்பட்டுள்ளன.)