செம்மணி அறிக்கையை விமர்சிப்பவர்கள் அறிவியல் ரீதியாக தவறுவிடுகிறார்கள்; தொல்லியல் ஆய்வாளர் தரப்பிலும் சிக்கல் உண்டு

— அருளினியன் மகாலிங்கம் —

யாழ்ப்பாணத்தைச் சேர்ந்த சிவில் சமூக அமைப்பான மக்கள் செயலணி, செம்மணியில் கண்டெடுக்கப்பட்ட மனித எச்சங்கள் தொடர்பாகத் தொல்லியல் ஆய்வாளர்கள் வெளியிட்டுள்ள அண்மைய அறிக்கையைத் தான் “முற்றாக” நிராகரிப்பதாக ஞாயிற்றுக்கிழமை யாழ்ப்பாணம் பத்திரிகையாளர் மன்றத்தில் ஊடகவியலாளர்களிடம் தெரிவித்தது. அந்த அமைப்பு வெளியிட்ட தமிழ் அறிக்கையில், “தொல்லியல் ஆய்வாளர்களின் அறிக்கை ஒருதலைப்பட்சமானது என்றும் ஊகங்களின் அடிப்படையில் தயாரிக்கப்பட்டது” என்றும் குறிப்பிட்டிருந்தது. சிறுபான்மையினரை நீண்டகாலமாக ஒடுக்கிவரும் அரசுக்குச் சேவையாற்றும் வகையில் அறிக்கையைத் தயாரித்தவர்கள் செயற்பட்டுள்ளனர் என்றும் அது குற்றஞ்சாட்டியது.

இதற்கு இரண்டு நாட்களுக்கு முன்னர், இதே இடத்தில், காணாமல் ஆக்கப்பட்டோரின் குடும்பங்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அமைப்புகளும் இதேபோன்ற கருத்துகளை முன்வைத்து அறிக்கையை நிராகரித்ததுடன், நவம்பர் 16ஆம் திகதி எதிர்ப்புப் போராட்டத்திற்கும் அழைப்பு விடுத்திருந்தன.

களனிப் பல்கலைக்கழகப் பேராசிரியர் ராஜ் சோமதேவ மற்றும் அனுஷா வன்னிநாயக்க ஆகியோர் இணைந்து இந்த அறிக்கையைத் தயாரித்துள்ளனர். இது அகழ்வுப் பணிகள் தொடர்பான மூன்றாவது இடைக்கால அறிக்கையாகும். செம்மணி சிந்துப்பாத்தி இந்து மயானத்தில் இருந்து குறைந்தது 574 பேரின் எச்சங்கள் மீட்கப்பட்டுள்ளதாக அறிக்கை பதிவு செய்கிறது. இவர்களில் 41 சதவீதமானோர் சிறுவர்கள் என்றும் 22 சதவீதமானோர் குழந்தைகள் என்றும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. உலகின் ஏனைய பகுதிகளில் கண்டறியப்பட்ட இரகசியப் புதைகுழிகளைப் போலன்றி, இந்த இடம் வழக்கமான, முறைப்படியான அடக்கத்தலமாகத் தோன்றுவதாக ஆய்வாளர்கள் கூறுகின்றனர். அதேவேளை, உறுதியான முடிவொன்றுக்கு வருவதற்குப் போதுமான சான்றுகள் தங்களிடம் இல்லை என்பதையும் அவர்கள் ஒப்புக்கொள்கின்றனர்.

மக்கள் செயலணியின் அறிக்கை பல பக்கங்களைக் கொண்டது. அதில் ஒவ்வொரு ஆட்சேபனையும் தனித்தனியாகப் பட்டியலிடப்பட்டுள்ளது. அவற்றில் சில தொல்லியல் அறிக்கையைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டதன் விளைவாக முன்வைக்கப்பட்டுள்ளன. சில தொல்லியல் ஆய்வுமுறைகள் எவ்வாறு செயல்படுகின்றன என்பதைப் பற்றிய தவறான புரிதல்களிலிருந்து எழுகின்றன. எனினும், அறிக்கையில் உள்ள உண்மையான குறைபாடுகளைச் சுட்டிக்காட்டும் சில விமர்சனங்களும் உள்ளன.

தொல்லியல் ஆய்வாளர்களிடம் ஒப்படைக்கப்பட்ட பணி என்ன?

அறிக்கையில் டிஎன்ஏ பரிசோதனை முடிவுகள் இடம்பெறவில்லை என்று காணாமல் ஆக்கப்பட்டோரின் குடும்பங்கள் குற்றஞ்சாட்டின. காயங்கள், சித்திரவதைக்கான அடையாளங்கள் மற்றும் மரணத்திற்கான காரணங்கள் குறித்து அறிக்கை கவனம் செலுத்தவில்லை என்று மக்கள் செயலணி விமர்சித்தது.

ஆனால், இவை தொல்லியல் ஆய்வாளர்களுக்கு ஒப்படைக்கப்பட்ட பணிகள் அல்ல.

இலங்கையில் நீதிமன்ற உத்தரவின் கீழ் நடைபெறும் அகழ்வுப் பணியில், தொல்லியல் ஆய்வாளர் மனித எச்சங்களைக் கண்டறிந்து, அவற்றுடன் தொடர்புடைய சான்றுகள் சேதமடையாத வகையில் அவற்றை வெளியே எடுத்து, ஒவ்வொரு உடலும் எங்கு கிடந்தது, எவ்வளவு ஆழத்தில் இருந்தது, அதனுடன் என்னென்ன பொருட்கள் புதைக்கப்பட்டிருந்தன என்பவற்றைப் பதிவு செய்ய வேண்டும்.

ஒருவரின் வயது, பாலினம், காயங்கள் மற்றும் மரணத்திற்கான காரணம் ஆகியவற்றைத் தீர்மானிப்பது தடயவியல் மருத்துவர்களினதும் எலும்பியல் நிபுணர்களினதும் பணியாகும். செம்மணியில் இந்தப் பணிக்கு சட்ட மருத்துவ அதிகாரியான டாக்டர் எஸ். பிரணவன் தலைமை தாங்குகிறார். அவருடைய அறிக்கை இதுவரை வெளியிடப்படவில்லை.

இறந்தவர்களை அடையாளம் காண்பதற்கு, அவர்களுடைய டிஎன்ஏவை உறவினர்களிடமிருந்து பெறப்படும் மாதிரிகளுடன் ஒப்பிட்டுப் பரிசோதிக்க வேண்டும். இத்தகைய எச்சங்களைப் பரிசோதிக்கும் வசதியைக் கொண்ட ஆய்வகம் இலங்கையில் இல்லை. எனவே, மாதிரிகளை வெளிநாட்டுக்கு அனுப்பவுள்ளதாக அரசாங்கம் தெரிவித்துள்ளது.

தொல்லியல் அறிக்கையும் இதையே கூறுகிறது. எலும்புகளில் காணப்படும் காயங்கள் மற்றும் ஏனைய மருத்துவ விவரங்களைத் தடயவியல் நிபுணர்களின் ஆய்வுக்கு அறிக்கை விட்டுவைக்கிறது.

விடுபட்ட சொற்கள்:

பேராசிரியர் சோமதேவ தனது முந்தைய மூன்று அறிக்கைகளிலும் இந்த இடத்தை “மனிதப் புதைகுழி” (mass grave) என்று குறிப்பிட்டிருந்ததாகவும், தற்போது திட்டமிட்டே அந்தச் சொல்லை நீக்கியுள்ளதாகவும் மக்கள் செயலணி கூறியது. காணாமல் ஆக்கப்பட்டோரின் குடும்பங்கள் சார்பிலான சட்டத்தரணிகளும் வியாழக்கிழமை நீதிமன்றத்தில் தாக்கல் செய்த மனுவில் இதே குற்றச்சாட்டை முன்வைத்தனர்.

அக்டோபர் 15ஆம் திகதியிட்டு, டாக்டர் பிரணவனுக்கு பேராசிரியர் சோமதேவ அனுப்பிய அறிமுகக் கடிதத்தில், இது மூன்றாவது இடைக்கால அறிக்கை என்று குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. எனவே, இதற்கு முன்னர் இரண்டு அறிக்கைகளே இருந்தன; மூன்று அல்ல. எந்த மூன்று அறிக்கைகளைத் தாம் குறிப்பிடுகின்றனர் என்பதை மக்கள் செயலணி தெளிவுபடுத்தவில்லை.

எனினும், சொற்களின் பயன்பாட்டில் ஏற்பட்ட மாற்றம் உண்மையானது.

2025 ஜூன் மாதம், தனது முதலாவது அறிக்கையில் இந்த இடத்தை “மனிதப் புதைகுழியாக அடையாளம் காண முடியும்; மேலும் விசாரணை அவசியம்” என்று குறிப்பிட்டதாகப் பேராசிரியர் சோமதேவ அல் ஜஸீராவுக்குத் தெரிவித்திருந்தார். அதற்கு ஒரு மாதத்திற்குப் பின்னர் வெளியான இரண்டாவது அறிக்கை, குற்றச் செயல்கள் இடம்பெற்றிருக்கலாம் என்பதற்கான அறிகுறிகளைச் சுட்டிக்காட்டியது.

ஆனால், மூன்றாவது அறிக்கையில் செம்மணியை விவரிப்பதற்கு அந்தச் சொற்றொடர் எங்கும் பயன்படுத்தப்படவில்லை. கிரேக்கத்தில் உள்ள ஒரு பண்டைய புதைகுழி பற்றிய படவிளக்கத்திலும், செய்மதிப் பட வரைபடத்தில் அச்சிடப்பட்டுள்ள ஓர் இடப்பெயராகவும் மட்டுமே அந்தச் சொல் இடம்பெறுகிறது.

தாம் ஏன் சொற்களை மாற்றிப் பயன்படுத்தினார் என்பதைப் பேராசிரியர் சோமதேவ விளக்க வேண்டும். ஆனால், அந்தச் சொல்லைப் பயன்படுத்தியதாலோ கைவிட்டதாலோ மட்டும் எதையும் நிரூபித்துவிட முடியாது.

“மனிதப் புதைகுழி” என்பதற்கு சர்வதேசச் சட்டத்தில் அனைவராலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட ஒரே வரைவிலக்கணம் கிடையாது. தடயவியல் தொல்லியல் நிபுணர்கள் பொதுவாக, இரண்டு அல்லது அதற்கு மேற்பட்ட உடல்கள் புதைக்கப்பட்டுள்ள எந்தவொரு புதைகுழியையும் அந்தச் சொல்லால் குறிப்பிடுகின்றனர். அந்த நபர்கள் எவ்வாறு இறந்தார்கள் என்பது இதற்கான வரையறையில் முக்கியமானதல்ல. கொள்ளைநோயால் இறந்தவர்கள் புதைக்கப்பட்ட குழியும் இதற்குள் அடங்கும்.

சட்டவிரோதக் கொலைகள் தொடர்பாக விசாரணை நடத்தும் ஐக்கிய நாடுகள் அமைப்பின் ஒரு வரைவிலக்கணத்தின்படி, இத்தகைய கொலைகளுக்கு உள்ளான மூன்று அல்லது அதற்கு மேற்பட்டோர் புதைக்கப்பட்ட இடம் மனிதப் புதைகுழியாகக் கருதப்படுகிறது. ஏற்கெனவே கொலைகள் இடம்பெற்றிருக்கலாம் என்ற சந்தேகம் உள்ள வழக்குகளுக்காகவே இந்த வரைவிலக்கணம் உருவாக்கப்பட்டது. பல உடல்கள் காணப்படும் ஒவ்வொரு புதைகுழியையும் அது குற்றச் சம்பவம் இடம்பெற்ற இடமாக மாற்றிவிடுவதில்லை.

சர்வதேச காணாமல் ஆக்கப்பட்டோர் ஆணைக்குழுவுடன் இணைந்து உருவாக்கப்பட்ட மற்றொரு சர்வதேச வழிகாட்டியான போர்ன்மத் நெறிமுறை (Bournemouth Protocol), பலரின் எச்சங்கள் காணப்படும் இடமொன்றில், அவர்களின் மரணம் அல்லது அவர்கள் அடக்கம் செய்யப்பட்ட விதம் சட்டபூர்வமானதா என்பதைச் சரிபார்க்க வேண்டிய காரணங்கள் இருக்கும்போது, அதை மனிதப் புதைகுழியாகக் கருதுகிறது.

வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், இந்தச் சொல் ஓர் இடத்தில் விசாரணை நடத்தப்பட வேண்டும் என்பதைக் குறிக்கிறது. அங்கு குற்றம் இடம்பெற்றது என்பதை அது நிரூபிப்பதில்லை.

இலங்கைச் சட்டத்தில் இச்சொல்லுக்கு வரைவிலக்கணம் எதுவும் இல்லை. 2025ஆம் ஆண்டு யாழ்ப்பாணம் நீதவான் நீதிமன்றம் செம்மணி இடத்தை மனிதப் புதைகுழியாக ஏற்றுக்கொண்டபோது, அகழ்வுப் பணிகளை நீதிமன்றக் கண்காணிப்பின் கீழ் கொண்டுவந்தது. அங்கு யாராவது கொலை செய்யப்பட்டனர் என்று நீதிமன்றம் தீர்ப்பளிக்கவில்லை.

நீதிமன்றத்தில் ஒரு கொலையை நிரூபிப்பதற்கு, யார் இறந்தார்கள், எப்போது இறந்தார்கள், எவ்வாறு இறந்தார்கள், அதற்குப் பொறுப்பானவர்கள் யார் என்பவற்றை விசாரணையாளர்கள் நிரூபிக்க வேண்டும். “மனிதப் புதைகுழி” என்ற சொல்லைப் பயன்படுத்துவதோ அதைக் கைவிடுவதோ நிலத்துக்குள் இருக்கும் ஓர் எலும்பைக்கூட மாற்றுவதில்லை.

கொள்ளைநோய்:

அறிக்கையில் அதிக எதிர்ப்பை ஏற்படுத்திய பகுதி ஒரு வாக்கியம் மட்டுமே.

அடக்கங்கள் கொள்ளைநோய் அல்லது இயற்கைப் பேரிடர் காரணமாக இடம்பெற்றிருந்தால், இறந்தவர்களுடன் மிகக் குறைவான பொருட்களே கண்டெடுக்கப்பட்டிருப்பது ஆச்சரியமளிக்காது என்று அந்த வாக்கியம் கூறுகிறது. ஆனால், அதற்கடுத்த வாக்கியத்திலேயே, கண்டெடுக்கப்பட்ட பொருட்களின் எண்ணிக்கை குறைவாக இருப்பதை எந்தவொரு குறிப்பிட்ட வகையான அடக்கத்திற்கும் ஆதாரமாகக் கருதக்கூடாது என்று எச்சரிக்கப்படுகிறது.

இதை நோய் அல்லது பேரிடரைக் காரணமாகக் காட்டி மரணங்களுக்குப் பொறுப்பானவர்களைத் திசைதிருப்பும் முயற்சியாக மக்கள் செயலணி புரிந்துகொண்டது. ஆனால், கொள்ளைநோய் ஒன்று ஏற்பட்டதாக அறிக்கை கூறவில்லை.

மேலும், கொள்ளைநோய் ஏற்பட்டிருக்க வாய்ப்பில்லை என்பதற்கும் அந்த அமைப்பு வரலாற்றை ஆதாரமாக முன்வைத்தது. 1829ஆம் ஆண்டிலிருந்து பராமரிக்கப்பட்ட யாழ்ப்பாணக் கச்சேரியின் ஆவணங்களிலும், 1833ஆம் ஆண்டுக்குப் பின்னரான பிரிட்டிஷ் காலனித்துவ அரசாங்கப் பதிவுகளிலும், அவசரமாகப் பெருமளவிலான அடக்கங்களை மேற்கொள்ள வேண்டிய அளவிலான கொள்ளைநோய் அல்லது பேரிடர் பற்றிய பதிவுகள் இல்லை என்று அது கூறியது.

ஆனால், வரலாற்று ஆவணங்கள் இதற்கு நேர்மாறான தகவல்களைத் தருகின்றன.

இலங்கையின் காலனித்துவ வரலாற்றில் மிகச் சிறப்பாகப் பதிவுசெய்யப்பட்ட தொற்றுநோய் வரலாறுகளில் யாழ்ப்பாணத்தின் தொற்றுநோய் வரலாறும் ஒன்றாகும். இதுகுறித்து இந்தப் பத்திரிகை அக்டோபர் 22ஆம் திகதி செய்தி வெளியிட்டிருந்தது.

1825ஆம் ஆண்டு உடுவிலில் உள்ள அமெரிக்க மிஷன் நிலையத்தைப் பீடித்த காலரா நோயால் இரண்டு சிறுமிகள் ஒரே நாளில் உயிரிழந்தனர். 1838ஆம் ஆண்டு இந்நோய் மீண்டும் பரவியபோது, பருத்தித்துறையில் நாளொன்றுக்கு 35 பேர் வரை உயிரிழந்தனர்.

வரலாற்றாசிரியர் எஸ். ஏ. மீகமவின் கணக்கீட்டின்படி, 1855ஆம் ஆண்டு யாழ்ப்பாணத்தில் காலரா நோயால் 6,125 பேர் உயிரிழந்தனர்.

1871ஆம் ஆண்டு, காலனித்துவ அரசின் தலைமை மருத்துவ அதிகாரி, காலரா நோய் மீண்டும் மீண்டும் பரவிக்கொண்டிருந்த தீவின் ஒரே பகுதியாக வட மாகாணம் இருந்ததாக எழுதியிருந்தார்.

பெரியம்மை நோயும் மீண்டும் மீண்டும் பரவியது. 1884ஆம் ஆண்டு ஏற்பட்ட ஒரு தொற்றுப் பரவலின்போது, மண்டைதீவு மற்றும் வேலணையின் சில பகுதிகளில் மக்கள் பெருமளவில் வெளியேறினர்.

1918ஆம் ஆண்டின் கடைசி மூன்று மாதங்களில், உலகளாவிய இன்ஃபுளூயன்சா பெருந்தொற்றினால் யாழ்ப்பாண மாவட்டத்தில் 2,558 பேர் உயிரிழந்தனர். 1919ஆம் ஆண்டில் மேலும் 1,453 பேர் உயிரிழந்தனர். தீவு முழுவதிலும் அந்தப் பெருந்தொற்றுக் காலத்தில் ஏற்பட்ட அதிகப்படியான மரணங்களில் மிகப் பெரிய அதிகரிப்பு, குழந்தைகள் மற்றும் ஐந்து வயதுக்குட்பட்ட சிறுவர்களிடையே காணப்பட்டதாக ஆய்வாளர்கள் கண்டறிந்துள்ளனர்.

இந்தப் பதிவுகள் எதுவும் இறந்தவர்கள் எங்கு அடக்கம் செய்யப்பட்டார்கள் என்பதைக் குறிப்பிடவில்லை. சிந்துப்பாத்தி பற்றியும் எந்தப் பதிவும் இல்லை.

1897ஆம் ஆண்டு இயற்றப்பட்ட ஒரு சட்டம், தொற்றுநோய்களால் இறந்தவர்களைப் புதைக்க வேண்டுமா அல்லது தகனம் செய்ய வேண்டுமா, அவ்வாறு செய்வதற்கான நடைமுறைகள் என்ன என்பவற்றைத் தீர்மானிக்கும் அதிகாரத்தை காலனித்துவ அரசாங்கத்திற்கு வழங்கியது.

யாழ்ப்பாணத்தில் இந்த அதிகாரம் பயன்படுத்தப்பட்டதா என்பதும், தொற்றுநோயால் உயிரிழந்தவர்கள் குறிப்பிட்ட மயானங்களில் அடக்கம் செய்யப்பட்டார்களா என்பதும் யாருக்கும் தெரியாது.

இதற்கான பதில்கள் மாகாண அரசாங்கத்தின் ஆவணங்களில் இருக்கக்கூடும். ஆனால், அவற்றை இதுவரை யாரும் ஆராயவில்லை. பல தசாப்தங்களாக இடம்பெற்ற போரைத் தொடர்ந்து, அந்த ஆவணங்கள் இன்னும் எஞ்சியிருக்கின்றனவா என்பதே சந்தேகத்திற்குரியது.

எலும்புகளில் நோய்க்கான அடையாளங்களைத் தேடுவது சட்ட மருத்துவ அதிகாரியின் பணியே தவிர, தொல்லியல் ஆய்வாளர்களின் பணி அல்ல.

ஆனால், அறிக்கை கொள்ளைநோய் என்ற சாத்தியக்கூறை முன்வைத்த பின்னர், அதற்கான காரணங்களையாவது விளக்கியிருக்க வேண்டும். அவ்வாறு எதுவும் செய்யப்படவில்லை. எந்தவொரு தொற்றுநோயின் பெயரையும் குறிப்பிடவில்லை; எந்தவொரு வரலாற்றுப் பதிவையும் மேற்கோள் காட்டவில்லை. அண்மைக்காலப் புதைகுழிகள் தொடர்பாக ஆய்வு செய்யும் தொல்லியல் நிபுணர்கள் பொதுவாக இத்தகைய ஆவணங்களைப் பயன்படுத்துகின்றனர்.

எலும்புகள் ஒருபோதும் இந்தக் கேள்விக்குப் பதிலளிக்காமல் போகலாம். காலரா சில மணிநேரங்களுக்குள் ஒருவரைக் கொல்லக்கூடும். காலரா அல்லது இன்ஃபுளூயன்சா நோய்கள் பொதுவாக எலும்புகளில் அடையாளங்களை விட்டுச் செல்வதில்லை.

அடக்கங்களின் காலத்தைத் தீர்மானிப்பதும் பழைய ஆவணங்களை ஆராய்வதுமே கொள்ளைநோய் இந்தப் புதைகுழிகளை நிரப்பியதா என்பதை வெளிப்படுத்தக்கூடும்.

அறிக்கையில் இடம்பெற்றுள்ள சொந்தக் கண்டுபிடிப்புகளே கொள்ளைநோய் என்ற கருதுகோளுக்கு எதிரான சான்றுகளாக உள்ளன.

புதிய புதைகுழிகள் பழைய புதைகுழிகளை வெட்டிச் சென்றுள்ளன என்றும், சிலர் சவப்பெட்டிகளில் அடக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளனர் என்றும், வெவ்வேறு காலப்பகுதிகளில் மக்கள் அங்கு அடக்கம் செய்யப்பட்டுள்ளனர் என்றும் ஆய்வாளர்கள் கூறுகின்றனர்.

இது பல ஆண்டுகளாகப் பயன்படுத்தப்பட்ட மயானத்தின் இயல்பைக் காட்டுகிறது.

ஒரு கொள்ளை நோயின் போது, குறுகிய காலத்திற்குள் பலர் அடக்கம் செய்யப்பட்டிருப்பார்கள். அவ்வாறு நிகழ்ந்திருந்தால், அது மண்ணின் தனித்த அடுக்காகவோ அல்லது புதைகுழிகளின் தனிக் குழுவாகவோ வெளிப்பட வேண்டும்.

அடக்கங்கள் பல தசாப்தங்களாகப் பரவியிருப்பதை காலக்கணிப்புகள் காட்டினால், கொள்ளைநோய் என்ற கருத்து வலுவிழக்கும். அதேவேளை, ஒரே மண் அடுக்கில் உள்ள சிறுவர்களின் எச்சங்கள் 1918ஆம் ஆண்டைச் சேர்ந்தவை என்றோ, வேறு ஏதாவது கொள்ளைநோய் ஏற்பட்ட ஆண்டைச் சேர்ந்தவை என்றோ தெரியவந்தால், அந்தக் கருதுகோள் வலுப்பெறும்.

அதிக எண்ணிக்கையிலான சிறுவர்களின் எச்சங்கள் இருப்பதை விளக்குவதற்கு கொள்ளைநோய் அவசியமில்லை.

யாழ்ப்பாணத்தில் இந்துக்கள் பெரும்பாலான பெரியவர்களின் உடல்களைத் தகனம் செய்கின்றனர். ஆனால், சிறு குழந்தைகளைப் புதைப்பது வழக்கமாகும். காலனித்துவக் காலத்தில் மலேரியாவும் சாதாரண குழந்தைப் பருவ நோய்களும் தீபகற்பத்தில் ஒவ்வோர் ஆண்டும் குழந்தைகளின் உயிரைப் பறித்தன.

இவ்வாறு தலைமுறை தலைமுறையாகப் பயன்படுத்தப்பட்ட மயானத்தில் சிறிய குழந்தைகளுக்கான புதைகுழிகள் அதிகமாக இருப்பது இயல்பானது. இந்த உண்மையை அறிக்கை குறிப்பிடவில்லை.

புதைகுழிகளின் ஆழம், காலக்கணிப்பு மற்றும் கூட்டுப் புதைகுழிகள்:

இந்து மயானங்களில் புதைகுழிகள் பொதுவாக ஐந்து அடி ஆழத்தில் தோண்டப்படுவதாகவும், ஆனால் சிந்துப்பாத்தியில் கண்டெடுக்கப்பட்ட எச்சங்கள் முக்கால் மீற்றருக்கும் குறைவான ஆழத்தில் இருந்ததாகவும் மக்கள் செயலணி கூறியது.

தமது ஐந்து அடி அளவீட்டுக்கான ஆதாரம் எதையும் அந்த அமைப்பு வழங்கவில்லை.

இன்றைய நிலமட்டத்திலிருந்து 0.24 மீற்றர் முதல் 1.52 மீற்றர் வரையிலான ஆழங்களில் எலும்புக்கூடுகள் கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளதாக அறிக்கை பதிவு செய்கிறது. ஆனால், தொடர்ச்சியாகப் பயன்படுத்தப்படும் மயானங்களில் நிலமட்டம் காலப்போக்கில் மாறக்கூடும்.

குப்பைக் குழிகள், புதைக்கப்பட்ட கால்நடைகள், கொட்டப்பட்ட கழிவுகள் மற்றும் தகன மேடைக்கான சுவர் கட்டப்பட்டபோது பழைய தகனப் பகுதி சமப்படுத்தப்பட்டமை போன்றவற்றை அறிக்கை விவரிக்கிறது.

இவை அனைத்தும் நிலத்தின் உயரத்தை அதிகரிக்கவோ குறைக்கவோ செய்யக்கூடியவை. இன்று ஆழம் குறைந்ததாகத் தோன்றும் ஒரு புதைகுழி, தற்போது இல்லாத பழைய நிலமட்டத்திலிருந்து கணக்கிடும்போது அதிக ஆழத்தில் தோண்டப்பட்டிருக்கலாம்.

குழந்தைகளின் புதைகுழிகள் பொதுவாக ஆழம் குறைந்தவையாக இருப்பதும் இயல்பானது. ஆனால், பெரியவர்களின் புதைகுழிகள் தொடர்பில் வேறு கேள்விகள் எழுகின்றன.

அகழ்வுப் பகுதியின் மேற்குப் பகுதியில், ஒரு மீற்றருக்கும் குறைவான ஆழத்தில் பல பெரியவர்களினதும் வயது கூடிய சிறுவர்களினதும் எச்சங்கள் கண்டெடுக்கப்பட்டுள்ளதாக அறிக்கை பதிவு செய்கிறது. ஆனால், அவை ஏன் அவ்வளவு ஆழம் குறைந்த இடத்தில் இருந்தன என்பதை அறிக்கை விளக்கவில்லை.

2025ஆம் ஆண்டு இலங்கை மனித உரிமைகள் ஆணைக்குழு, ஆழம் குறைந்த புதைகுழிகள் சட்டவிரோதக் கொலைகள் இடம்பெற்றிருக்கலாம் என்ற சந்தேகத்தை ஏற்படுத்தும் காரணங்களில் ஒன்று என்று குறிப்பிட்டிருந்தது.

மண்ணின் அடுக்குகளை ஆராய்வதன் மூலம், அப்பகுதியில் முன்னர் இருந்த நிலமட்டம் எங்கே இருந்தது என்பதைத் தொல்லியல் ஆய்வாளர்கள் கணக்கிட முடியும். ஆனால், இந்த அறிக்கை அதற்கான முயற்சியை மேற்கொள்ளவில்லை.

ஒரே குழியில் பல உடல்கள் காணப்படுவது தொடர்பான கேள்வி இன்னும் முக்கியமானது.

வெவ்வேறு வயதுடையவர்களின் எச்சங்கள், வெவ்வேறு நிலைகளில் கிடந்தமை மற்றும் தொடர்பற்ற பொருட்களுடன் ஒரே குழியில் கண்டெடுக்கப்பட்டமை ஆகியவற்றை மக்கள் செயலணி சுட்டிக்காட்டியது.

இத்தகைய தோற்றத்தை இரண்டு முற்றிலும் மாறுபட்ட நிகழ்வுகள் உருவாக்கக்கூடும்.

முதலாவது, பெரும்பாலான கூட்டுப் படுகொலைகளில் நிகழ்வதைப் போல, ஒரே குழி தோண்டப்பட்டு, ஒரே நேரத்தில் பல உடல்கள் அதற்குள் போடப்பட்டிருக்கலாம்.

இரண்டாவது, நெரிசலான மயானங்களில் வழக்கமாக நிகழ்வதைப் போல, பல ஆண்டுகளாகப் புதிய புதைகுழிகள் தோண்டப்படும்போது அவை பழைய புதைகுழிகளை வெட்டிச் சென்றிருக்கலாம்.

இந்த இரண்டையும் வேறுபடுத்துவதற்கு, ஒவ்வொரு புதைகுழியின் வெளிப்புற எல்லைகளையும் மண்ணில் அவை எவ்வாறு வெட்டிச் செல்கின்றன என்பதையும் தொல்லியல் ஆய்வாளர்கள் பதிவு செய்ய வேண்டும்.

வெவ்வேறு காலங்களில் அடக்கங்கள் இடம்பெற்றுள்ளதாக அறிக்கை கூறினாலும், ஒவ்வொரு புதைகுழியையும் தனித்தனியாக ஆராய்ந்து மற்றவர்கள் சரிபார்க்கக்கூடிய பதிவுகளை அது வெளியிடவில்லை.

2026 ஜூன் மாதத்தில், ஆறு உடல்கள் ஒரே குழுவாகக் கண்டெடுக்கப்பட்டதாகச் செய்தி வெளியானது. அந்தக் குழுவையோ அல்லது வேறு எந்தக் குழுவையோ அறிக்கை தனியாக ஆராயவில்லை.

நாணயங்கள் தொடர்பாக மக்கள் செயலணி அறிக்கையைத் தவறாகப் புரிந்துகொண்டுள்ளது.

தொல்லியல் ஆய்வாளர்கள் நாணயங்களில் பொறிக்கப்பட்டுள்ள ஆண்டுகளை அடிப்படையாகக் கொண்டதாகவும், போர்க்காலப் பொருளாதாரத் தடையின்போதும் பழைய நாணயங்கள் யாழ்ப்பாணத்தில் தொடர்ந்து புழக்கத்தில் இருந்த உண்மையைப் புறக்கணித்ததாகவும் அந்த அமைப்பு கூறியது.

ஆனால், நாணயத்தின் தேதி “அடக்கம் செய்யப்பட்ட காலத்தைத் தீர்மானிப்பதில்லை” என்று அறிக்கை தெளிவாகக் குறிப்பிடுகிறது. ஏனெனில், ஒரு நாணயம் பல ஆண்டுகளாகப் புழக்கத்தில் இருந்திருக்கலாம் அல்லது பாதுகாத்து வைக்கப்பட்டிருக்கலாம்.

தொல்லியல் ஆய்வாளர்கள் நாணயத்தின் தேதியை ஒரு புதைகுழி உருவாக்கப்பட்டிருக்கக்கூடிய மிக முந்தைய காலத்தைக் கணிப்பதற்குப் பயன்படுத்துகின்றனர்.

உதாரணமாக, 1870ஆம் ஆண்டு பொறிக்கப்பட்ட நாணயம் ஒன்று கிடைத்தால், அந்தப் புதைகுழி 1870ஆம் ஆண்டிலோ அதற்குப் பின்னரோ உருவாக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும். ஆனால், அதற்குப் பிறகு எவ்வளவு காலம் கழித்து அது தோண்டப்பட்டது என்பதை அந்த நாணயம் தெரிவிக்காது.

போர்க்காலப் பொருளாதாரத் தடையின்போதும் பழைய நாணயங்கள் புழக்கத்தில் இருந்தன என்ற மக்கள் செயலணியின் கருத்து சரியானது. இது அறிக்கையில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ள எச்சரிக்கையையும் ஆதரிக்கிறது. அதேவேளை, இந்த நாணயங்களை மட்டும் கொண்டு அடக்கங்கள் அண்மைக்காலத்தில் இடம்பெற்றவை என்று நிரூபிக்க முடியாது என்பதையும் இது உணர்த்துகிறது.

இறந்தவர்களை அடையாளம் காண்பதற்கு நாணயங்களையும் ஏனைய பொருட்களையும் பயன்படுத்தியிருக்க வேண்டும் என்றும் அந்த அமைப்பு கூறியது.

பெருமளவில் தயாரிக்கப்படும் நாணயங்கள் மூலம் ஒருவரை அடையாளம் காண முடியாது. ஆனால், தனிப்பட்ட உடைமைகள் குடும்பத்தினர் தமது உறவினர்களை அடையாளம் காண உதவக்கூடும். இதனால்தான் காணாமல் ஆக்கப்பட்டோருக்கான அலுவலகம் 2025 ஆகஸ்ட் மாதம் யாழ்ப்பாணத்தில் மீட்கப்பட்ட 54 பொருட்களைப் பொதுமக்களின் பார்வைக்கு வைத்திருந்தது.

1994ஆம் ஆண்டு பொறிக்கப்பட்ட நாணயம் ஒன்று புதைகுழியிலிருந்து அல்ல; தகன மேடைக்கு அருகிலிருந்த சாம்பல் அடுக்கிலிருந்தே கண்டெடுக்கப்பட்டது.

நாணயங்கள் தொடர்பாக மட்டுமே அறிக்கை இந்த “மிக முந்தைய சாத்தியமான தேதி” என்ற அணுகுமுறையைப் பயன்படுத்துகிறது.

சில புதைகுழிகளில் பிளாஸ்டிக் பைகள், பிளாஸ்டிக் பொத்தான்கள், பிளாஸ்டிக் மாலைகள் அல்லது ரப்பரின் துண்டுகள் காணப்பட்டன. இத்தகைய பொருட்கள் காணப்படும் குறிப்பிட்ட புதைகுழிகள் 20ஆம் நூற்றாண்டின் இரண்டாம் பாதிக்கு முன்னர் உருவாக்கப்பட்டிருக்க முடியாது என்பதைக் காட்டுகின்றன.

அறிக்கை இந்தப் பொருட்களைப் பட்டியலிட்டுள்ளதே தவிர, அவை எதைக் குறிக்கின்றன என்பதை விளக்கவில்லை.

சர்வதேச மேற்பார்வையின் கீழ் ஒவ்வொரு எச்சத்திற்கும் கார்பன் காலக்கணிப்பு செய்ய வேண்டும் என்றும், அதற்கான செலவுகளை உலகெங்கிலும் உள்ள தமிழர்கள் ஏற்கத் தயாராக இருப்பதாகவும் மக்கள் செயலணி கோரியது.

கார்பன் காலக்கணிப்பு என்பது எலும்பில் எஞ்சியிருக்கும் இயற்கையான கார்பனின் அளவை அளவிடும் முறையாகும்.

சில நூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் இறந்தவர்களின் எச்சங்களைப் பரிசோதிக்கும்போது, இந்த முறை ஒரு தோராயமான காலப்பகுதியையே வழங்கும். உதாரணமாக, மன்னார் புதைகுழியில் கண்டெடுக்கப்பட்ட எலும்புகள் 1499ஆம் ஆண்டுக்கும் 1719ஆம் ஆண்டுக்கும் இடைப்பட்ட காலத்தைச் சேர்ந்தவை என்று கணிக்கப்பட்டன.

1955ஆம் ஆண்டுக்குப் பின்னர் இறந்தவர்களுக்கு, வெடிகுண்டு அதிர்வுக் காலக்கணிப்பு (bomb-pulse dating) எனப்படும் மிகவும் துல்லியமான முறை உள்ளது.

1950கள் மற்றும் 1960களில் நடத்தப்பட்ட அணுவாயுதச் சோதனைகளின்போது, வளிமண்டலத்தில் கூடுதலான கார்பன் வெளியிடப்பட்டது. அது உலகம் முழுவதும் பரவி, மக்கள் உட்கொண்ட உணவின் மூலம் அவர்களுடைய உடல்களுக்குள் சென்றது.

எலும்புகளிலும் பற்களிலும் உள்ள இந்தக் கார்பனை விஞ்ஞானிகள் அளவிடுவதன் மூலம், ஒருவர் 1950களின் நடுப்பகுதிக்கு முன்னரா பின்னரா இறந்தார் என்பதைத் தீர்மானிக்க முடியும். பல சந்தர்ப்பங்களில், மரணத்தைச் சில ஆண்டுகளுக்குள் வரையறுக்கவும் முடியும்.

ஒவ்வொரு பரிசோதனையின்போதும் எலும்பின் ஒரு பகுதி அழிக்கப்படுகிறது. இவ்வளவு பெரிய இடத்தில் காணப்படும் ஒவ்வொரு எலும்புக்கூட்டையும் பரிசோதிப்பது வழக்கமான நடைமுறையல்ல; அவ்வாறு செய்வதும் அவசியமில்லை.

ஒவ்வொரு மண் அடுக்கிலிருந்தும், ஒவ்வொரு புதைகுழிக் குழுவிலிருந்தும், பெரியவர்கள் மற்றும் குழந்தைகளின் எச்சங்களிலிருந்தும் மாதிரிகளைத் தேர்ந்தெடுத்துப் பரிசோதிப்பதுடன், கட்டப்பட்டிருந்ததாக அல்லது காயங்கள் காணப்பட்டதாகப் பதிவுசெய்யப்பட்ட ஒவ்வொரு எலும்புக்கூட்டையும் ஆய்வு செய்தால், 1995ஆம் ஆண்டுக்குப் பின்னர் யாராவது அங்கு அடக்கம் செய்யப்பட்டார்களா என்பதைத் தீர்மானிக்க முடியும்.

ஆடைகள் மற்றும் அமர்ந்த நிலையில் காணப்படும் எலும்புக்கூடுகள்..

2025ஆம் ஆண்டு இலங்கை மனித உரிமைகள் ஆணைக்குழு, கண்டெடுக்கப்பட்ட எச்சங்களில் 90 சதவீதத்திற்கும் அதிகமானவற்றில் ஆடைகள் காணப்படவில்லை என்று குறிப்பிட்டது. இது வழக்கமான இந்து அடக்க முறையுடன் பொருந்தவில்லை என்றும் தெரிவித்தது.

இறந்தவர்களின் ஆடைகள் கழற்றப்பட்டிருக்கலாம் என்று மக்கள் செயலணி கூறியது. ஆனால், ஆடைகள் உக்கி மறைந்துவிட்டதாகத் தொல்லியல் அறிக்கை குறிப்பிடுகிறது.

யாழ்ப்பாணத்தின் வெப்பமான, ஈரப்பதம் நிறைந்த நீரேரிக் களிமண் மண்ணில் பருத்தி விரைவாக அழுகிவிடும். ஆனால், 1980களில் யாழ்ப்பாணத்தில் பரவலாகப் பயன்படுத்தப்பட்ட பொலியஸ்டர் மற்றும் நைலான் போன்ற செயற்கை இழைகள் நீண்டகாலம் நிலைத்திருக்கக்-கூடியவை.

1990களில் பயன்படுத்தப்பட்ட ஆடைகளுடன் ஒருவர் புதைக்கப்பட்டிருந்தால், அந்த ஆடைகளிலிருந்து சில செயற்கை இழைகள் எஞ்சியிருப்பதற்கான வாய்ப்பு அதிகம். ஆனால், அத்தகைய இழைகள் ஏறத்தாழ எதுவும் இதுவரை பதிவுசெய்யப்படவில்லை.

இது பழைய அடக்கங்களுடன் பொருந்தக்கூடியதாகும். அந்த அடக்கங்களில் பருத்தி ஆடைகளோ அல்லது இந்துக்கள் பொதுவாக இறந்தவர்களின் உடலைச் சுற்றுவதற்குப் பயன்படுத்தும் வெள்ளைப் பருத்தித் துணியோ பயன்படுத்தப்பட்டி-ருக்கலாம்.

அதேவேளை, உடல்கள் ஆடையின்றிப் புதைக்கப்பட்டிருந்தாலும் இதே நிலை ஏற்பட்டிருக்கலாம்.

இங்கு அறிக்கையின் சொந்தச் சான்றுகளே அதன் வாதத்தைப் பலவீனப்படுத்துகின்றன.

எலும்புக்கூடு 25 உடன் காலுறைகளும் துணித் துண்டுகளும் எஞ்சியிருந்தன. எனவே, இந்த மண்ணில் துணிகள் நீண்டகாலம் நிலைத்திருக்க முடியும் என்பது நிரூபிக்கப்படுகிறது.

துணிகளைவிட நீண்டகாலம் அழியாமல் இருக்கக்கூடிய பிளாஸ்டிக் பொத்தான்களும் அலங்காரப் பொத்தான்களும் 574 எச்சங்களில் மிகச் சிலவற்றுடன் மட்டுமே கண்டெடுக்கப்பட்டன.

எஞ்சியிருக்கும் துணி இழைகளையும் மண்ணையும் பரிசோதிப்பது இந்தக் கேள்விக்குப் பதிலளிக்க உதவக்கூடும். ஆனால், இவ்விரு பரிசோதனைகளும் இதுவரை மேற்கொள்ளப்படவில்லை என்பதை அறிக்கையே ஒப்புக்கொள்கிறது.

அமர்ந்த நிலையில் காணப்பட்ட எலும்புக்கூடுகள், ஜீவசமாதி அடக்க முறையைக் குறிக்கின்றன என்று அறிக்கை கூறுவதாக மக்கள் செயலணி விமர்சித்தது. ஜீவசமாதி என்பது புனிதமான ஒருவரை அமர்ந்த நிலையில் புதைக்கும் முறையாகும்.

ஆனால், அறிக்கையின் உள்ளடக்கம் இதைவிட எச்சரிக்கையுடன் எழுதப்பட்டுள்ளது. அமர்ந்த நிலையில் ஓர் எலும்புக்கூடு காணப்படுவது மட்டும் அந்த அடக்கத்திற்கும் ஜீவசமாதி முறைக்கும் தொடர்பு இருப்பதை நிரூபிக்காது என்று அறிக்கை கூறுகிறது.

227 மற்றும் 429 என இலக்கமிடப்பட்டுள்ள இரண்டு எலும்புக்கூடுகளும் வழக்கத்திற்கு மாறானவை என்றும் அவற்றை மேலதிகமாக ஆராய வேண்டும் என்றும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

ஆனால், 227ஆம் இலக்க எலும்புக்கூட்டின் புகைப்படத்திற்குக் கீழே, “தியான நிலையில் புதைக்கப்பட்ட எலும்புக்கூடு” என்று படவிளக்கம் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது.

2025 செப்டம்பரில் 227ஆம் இலக்க எலும்புக்கூடு தோண்டி எடுக்கப்பட்டபோது, அதன் கைகள் கட்டப்பட்டிருந்ததாகவும் மண்டையோடும் தாடை எலும்பும் உடைந்திருந்ததாகவும் தமிழ் ஊடகங்கள் செய்தி வெளியிட்டிருந்தன. இந்த விவரங்கள் அறிக்கையில் இடம்பெறவில்லை.

2026 ஆகஸ்ட் மாதம், பிரதான அகழ்வுப் பகுதிக்கு வெளியே உள்ள சோதனைக் குழியொன்றில் தலை இல்லாத ஓர் எலும்புக்கூடு கண்டெடுக்கப்பட்டதாகச் செய்திகள் வெளியாகின. அதன் கைகள் மார்பின் குறுக்கே கட்டப்பட்டிருந்ததாகவும் தெரிவிக்கப்பட்டது.

அந்தச் சோதனைக் குழிகள் அறிக்கையின் ஆய்வு எல்லைக்கு வெளியே அமைந்திருந்தாலும், அந்த எலும்புக்கூடு பற்றியும் அறிக்கையில் எதுவும் குறிப்பிடப்படவில்லை.

இரண்டு எலும்புக்கூடுகளும் கட்டப்பட்டிருந்தன என்பதை எந்தவொரு அதிகாரபூர்வ அறிக்கையும் உறுதிப்படுத்தவில்லை. அவற்றுடன் கயிறு, நார் அல்லது வேறு ஏதாவது கட்டும் பொருள் காணப்பட்டதா என்பதையும் சட்ட மருத்துவ அதிகாரி தெரிவிக்கவில்லை.

மக்கள் செயலணி எழுப்பிய கேள்விகளில், இந்த இரண்டு எலும்புக்கூடுகள் தொடர்பான கேள்விகளே மிக அவசரமாகப் பதிலளிக்கப்பட வேண்டியவையாகும்.

யாழ்ப்பாணத்தின் சொந்தச் சமய வாழ்விலிருந்து கிடைக்கக்கூடிய ஒரு விளக்கத்தையும் அறிக்கை தவறவிட்டுள்ளது.

யாழ்ப்பாணத்தில் உள்ள வீரசைவக் குடும்பங்கள் இன்றும் இறந்தவர்களைத் தகனம் செய்வதற்குப் பதிலாகப் புதைக்கின்றன. அவர்களுடைய மரபில் இறந்தவர்களை அமர்ந்த நிலையில் அடக்கம் செய்வதும் இடம்பெறுகிறது.

மேலும் இரண்டு கேள்விகளுக்கு டாக்டர் பிரணவன் பதிலளிக்க வேண்டும்.

இந்து இறுதிச்சடங்குகளின் போது, இறந்தவரின் கால்களின் பெருவிரல்களை ஒன்றாகக் கட்டுவதும், பல சந்தர்ப்பங்களில் இரு கைகளின் பெருவிரல்களைக் கட்டுவதும் வழக்கமாகும்.

இவ்வாறான இறுதிச்சடங்கு நடைமுறையையும், ஒருவரின் கைகள் பின்னால் கட்டப்பட்டிருந்த நிலையையும் நிபுணர்கள் வேறுபடுத்திக் கண்டறிய முடியும். அதற்குக் கட்டுவதற்குப் பயன்படுத்தப்பட்ட பொருள் எங்கு காணப்பட்டது, அது என்ன பொருளால் ஆனது என்பவற்றை ஆராய வேண்டும்.

ஒருவர் உயிருடன் இருந்தபோது அல்லது இறக்கும் தருணத்தில் உடைந்த எலும்புக்கும், பல ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர் மண்ணின் அழுத்தம், புதைகுழி தோண்டியவரின் மண்வெட்டி அல்லது அகழ்வு இயந்திரம் ஆகியவற்றால் உடைந்த எலும்புக்கும் இடையில் வேறுபாடு உண்டு.

கட்டப்பட்டிருந்ததாகவோ காயமடைந்திருந்ததாகவோ பதிவுசெய்யப்பட்ட ஒவ்வொரு எலும்புக்கூடும் இவ்வாறு பரிசோதிக்கப்பட வேண்டும்.

அந்த இடத்தின் கடந்தகாலமும் தொல்லியல் ஆய்வாளரின் பதிவுகளும்..

1995ஆம் ஆண்டுக்குப் பின்னர் சுமார் பத்து ஆண்டுகளாக யாழ்ப்பாண நகருக்குள் நுழையும் இடத்தில் இராணுவச் சோதனைச் சாவடி இருந்ததாகவும், இராணுவ முகாம்களுக்கும் காவல் நிலைகளுக்கும் அருகில் சிந்துப்பாத்தி அமைந்துள்ளதாகவும் மக்கள் செயலணி கூறியது.

மேலும், 1996ஆம் ஆண்டு கிருஷாந்தி குமாரசுவாமியும் அவருடைய குடும்பத்தினரும் கண்டெடுக்கப்பட்ட இடத்திற்கு இந்தப் பகுதி மிக அருகில் இருப்பதாகவும் அது குறிப்பிட்டது.

இந்த வரலாறு உண்மையானது…

2003ஆம் ஆண்டு, இலங்கை மனித உரிமைகள் ஆணைக்குழுவினால் அமைக்கப்பட்ட விசாரணைக் குழு, இந்தப் பகுதி மக்கள் சுற்றிவளைக்கப்பட்டு, கைது செய்யப்பட்டு, காணாமல் ஆக்கப்பட்ட இடமாக இருந்ததாக விவரித்திருந்தது.

தொல்லியல் அறிக்கையின் அறிமுகத்தில் இந்தக் குற்றச்சாட்டுகள் ஒரே வாக்கியத்தில் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன. அதற்குப் பின்னர் அவை தொடர்பாக அறிக்கை எதையும் ஆராயவில்லை.

இந்த மயானத்தை இராணுவத்தினர் உடல்களை மறைப்பதற்குப் பயன்படுத்தியிருந்தால், 1995ஆம் ஆண்டுக்குப் பின்னர் இடம்பெற்ற அடக்கங்கள் காலக்கணிப்பின் மூலம் வெளிப்பட வேண்டும். மேலும், காணாமல் ஆக்கப்பட்டவர்களின் வயது மற்றும் பாலினத்துடன் பொருந்தக்கூடிய பெரியவர்களின் எச்சங்களில் வன்முறையான மரணத்திற்கான அடையாளங்கள் மருத்துவப் பரிசோதனையில் கண்டறியப்பட வேண்டும்.

இரண்டு அகழ்வுப் பணிகளையும் நன்கு அறிந்தவர்கள் கூறுவதன்படி, 1999ஆம் ஆண்டு இராணுவச் சிப்பாய் சோமரத்ன ராஜபக்ஷ சுட்டிக்காட்டிய இடங்கள், தற்போதைய அகழ்வுப் பகுதியிலிருந்து சுமார் ஒரு கிலோமீற்றர் தொலைவில் அமைந்துள்ளன.

காணாமல் ஆக்கப்பட்டோரின் குடும்பங்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அமைப்புகள் இதற்கும் அப்பால் சென்று குற்றச்சாட்டுகளை முன்வைத்தன.

முல்லைத்தீவு கொக்குத்தொடுவாய் மற்றும் மன்னாரில் உள்ள சதொச வளாகம் ஆகிய இடங்களில் முன்னர் மேற்கொள்ளப்பட்ட விசாரணைகளைப் பேராசிரியர் சோமதேவ முடிவுக்குக் கொண்டுவந்ததாக அவை குற்றஞ்சாட்டின.

ஆனால், அந்த இரண்டு இடங்களிலும் அவருடைய குழு மேற்கொண்ட பணிகள் வேறுவிதமான படத்தையே காட்டுகின்றன.

கொக்குத்தொடுவாயில், விடுதலைப் புலிகளின் சீருடைகளை ஒத்த ஆடைகளுடன் மனித எச்சங்களை அவருடைய குழு கண்டெடுத்தது.

மன்னாரில், அமெரிக்காவின் புளோரிடாவில் உள்ள ஆய்வகம் எலும்புகளைப் பரிசோதித்து, அவை 1499ஆம் ஆண்டுக்கும் 1719ஆம் ஆண்டுக்கும் இடைப்பட்ட காலத்தைச் சேர்ந்தவை என்று கணித்தது. அந்தக் கணிப்பு சரியானதாக இருந்தால், அந்தப் புதைகுழி போருக்கு பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னர் உருவாக்கப்பட்டதாகும்.

ஆனால், புதைகுழியில் கண்டெடுக்கப்பட்ட பொருட்களுடன் அந்த முடிவு பொருந்தவில்லை என்று கூறி, பேராசிரியர் சோமதேவ அந்த ஆய்வு முடிவை நிராகரித்தார்.

வேறு வார்த்தைகளில் கூறுவதானால், மன்னார் புதைகுழி போர்க்காலத்தைச் சேர்ந்தது என்ற சாத்தியக்கூறை நிராகரித்திருக்கும் முடிவுக்கு எதிராகவே அவர் வாதிட்டார்.

எனினும், செம்மணியில் பேராசிரியர் சோமதேவ ஆற்றிய பங்கு தொடர்பாக நியாயமான விமர்சனங்கள் உள்ளன.

அவருடைய ஆய்வுகள் தடயவியல் தொல்லியலை மையமாகக் கொண்டவை அல்ல; பண்டைய வரலாறு மற்றும் ஆரம்பகால நகரங்கள் தொடர்பானவையாகும்.

2025ஆம் ஆண்டு, இலங்கை மனித உரிமைகள் ஆணைக்குழு அவருடைய குழு “மிகுந்த அழுத்தத்தின்” கீழ், “யதார்த்தமற்ற” காலக்கெடுவுக்குள் பணியாற்றியதாகக் குறிப்பிட்டது. அதேவேளை, அந்தக் குழு “குறிப்பிடத்தக்க சேவை” ஒன்றை ஆற்றியுள்ளதாகவும் பாராட்டியது.

இவை அனைத்தும் அவருடைய ஆய்வுப் பணிகளைச் சுயாதீன நிபுணர்கள் மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டியதற்கான நியாயமான காரணங்களாகும். ஆனால், அவர் அரசியல் நோக்கத்திற்காகச் செயற்படுகிறார் என்பதற்கான ஆதாரங்களாக இவற்றைக் கருத முடியாது.

மக்கள் செயலணியும் காணாமல் ஆக்கப்பட்டோரின் குடும்பங்களைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தும் அமைப்புகளும் செம்மணி விவகாரத்தை இனப்படுகொலைக்கான சான்றாகக் குறிப்பிட்டன.

1948ஆம் ஆண்டின் இனப்படுகொலைத் தடுப்பு உடன்படிக்கையின்படி, ஒரு தேசிய, இன, நிற அல்லது மதக் குழுவை முழுமையாகவோ பகுதியாகவோ அழிக்கும் நோக்கத்துடன் மேற்கொள்ளப்படும் செயல்களே இனப்படுகொலையாகும்.

கொலைகள் இத்தகைய நோக்கத்திற்கான சான்றுகளாக அமையக்கூடும். ஆனால், சிந்துப்பாத்தியில் கொலைகள் இடம்பெற்றன என்பதை நிரூபிப்பதற்கு முன்னர், அங்கு இறந்தவர்கள் யார், அவர்கள் எப்போது இறந்தார்கள், எவ்வாறு இறந்தார்கள் என்பவற்றை விசாரணையாளர்கள் நிறுவ வேண்டும்.

இந்த அகழ்வுப் பகுதியில் கண்டெடுக்கப்பட்ட எச்சங்கள் தொடர்பாக இவற்றில் எதுவும் இதுவரை உறுதிப்படுத்தப்படவில்லை.

அறிக்கையில் உள்ள தவறுகள்..

அறிக்கையில் உள்ள சில தவறுகள் கவனக்குறைவானவை.

பிரதான அகழ்வுப் பகுதிக்கும் தகன மேடைக்கும் இடையிலான தூரத்தைக் குறிப்பிட வேண்டிய இடத்தில், “insert number meters” என்ற வாசகம் அப்படியே விடப்பட்டுள்ளது. அதாவது, வரைவு அறிக்கையில் நிரப்பப்படாமல் விடப்பட்ட வெற்றிடம் பின்னர் திருத்தப்படாமல் நீதிமன்றத்தில் சமர்ப்பிக்கப்பட்டுள்ளது.

அறிக்கையில் வழங்கப்பட்டுள்ள வரைபட ஆயத்தொலைவுகளும் தவறானவை. அவற்றில் நிமிடங்களும் நொடிகளும் 59ஐ விட அதிகமான மதிப்புகளைக் கொண்டுள்ளன.

அகழ்வுப் பணி ஒரு பகுதியில் சுமார் 80 நாட்கள் நீடித்ததாகவும், மற்றொரு பகுதியில் சுமார் மூன்று மாதங்கள் நீடித்ததாகவும் அறிக்கை கூறுகிறது. ஆனால், உண்மையில் அந்தப் பணி 110 நாட்கள் நடைபெற்றது.

வயதுப் பிரிவுகளின் சதவீதங்களைக் கூட்டினால் 98 சதவீதம் மட்டுமே கிடைக்கிறது.

மண்ணின் அடுக்குகளைக் காட்டும் வரைபடத்திற்கும், அகழ்வுப் பகுதியின் வரைபடத்திற்கும் ஒரே படவிளக்கம் பயன்படுத்தப்பட்டுள்ளது.

வேறு சில தவறுகள் அறிக்கையின் வாதங்களையே பலவீனப்படுத்துகின்றன.

மண்டையோடுகள் எந்தவொரு குறிப்பிட்ட திசையையும் நோக்கி அமையவில்லை என்று அறிக்கை கூறுகிறது. ஆனால், அதில் இடம்பெற்றுள்ள சொந்தப் புள்ளிவிவர வரைபடத்தின்படி, 72 சதவீதமான மண்டையோடுகள் வடமேற்குத் திசையை நோக்கியுள்ளன.

இறுதிச்சடங்கு வழக்கங்களுடன் தொடர்புடைய பொருட்கள் காணப்பட்டதற்கான உதாரணங்களாக 56 மற்றும் 48ஆம் இலக்க எலும்புக்கூடுகளை அறிக்கை குறிப்பிடுகிறது. ஆனால், பின்னர் ஒரேயொரு சோடி மாலைகளே இதற்கான ஒரே உதாரணம் என்று கூறுகிறது.

அந்த இடம் மனித எச்சங்கள் உட்படக் குப்பைகள் கொட்டப்பட்ட இடமாக இருந்ததாக அறிக்கை விவரிக்கிறது. ஆனால், பின்னர் அந்த இடம் முறைப்படியான அடக்கங்கள் இடம்பெற்ற இடமாகத் தோன்றுவதாக முடிவுசெய்கிறது. இந்த இரண்டு கருத்துகளும் எவ்வாறு ஒன்றுடன் ஒன்று பொருந்துகின்றன என்பதை அறிக்கை விளக்கவில்லை.

ஒப்பீட்டுக்காக அறிக்கை குறிப்பிடும் ஒரே இரகசியப் புதைகுழி, ஏதென்ஸ் நகருக்கு அருகில் உள்ள சுமார் 2,600 ஆண்டுகள் பழமையான பாலெரோன் கைதிகள் (Phaleron Captives) புதைகுழியாகும்.

ஆனால், போஸ்னியா, ஈராக் அல்லது ஸ்பெயின் போன்ற நாடுகளில் கண்டறியப்பட்ட நவீனகால மனிதப் புதைகுழிகள் பற்றி அறிக்கை எதுவும் கூறவில்லை. அங்கு கைகள் கட்டப்பட்டிருந்தமை, கண்கள் கட்டப்பட்டிருந்தமை மற்றும் ஒரே நிகழ்வின்போது தோண்டப்பட்ட குழிகளில் பல உடல்கள் புதைக்கப்பட்டிருந்தமை போன்ற அம்சங்கள் விரிவாக ஆய்வு செய்யப்பட்டுள்ளன.

நவம்பர் 19ஆம் திகதி, மாதிரிகளை காலக்கணிப்புக்காக வெளிநாட்டுக்கு அனுப்புவதற்கு அனுமதி கோரி குற்றப் புலனாய்வுத் திணைக்களம் முன்வைத்துள்ள கோரிக்கையை யாழ்ப்பாணம் நீதவான் நீதிமன்றம் பரிசீலிக்கவுள்ளது.

தொல்லியல் ஆய்வாளர்களின் அறிக்கை இன்னமும் ஒரு கேள்விக்குப் பதிலளிக்கவில்லை: 227ஆம் இலக்க எலும்புக்கூட்டின் கைகள் கட்டப்பட்டிருந்தனவா?