ஒரு பிடி மண்ணும் வெற்று அடையாள அரசியலும்!

ஒரு பிடி மண்ணும் வெற்று அடையாள அரசியலும்!

~ எம்.ஆர். நாராயண் சுவாமி

தமிழ்நாட்டின் அரசியல் தலைவரான தொல். திருமாவளவன், இலங்கையில் இடித்துத் தரைமட்டமாக்கப்பட்ட வேலுப்பிள்ளை பிரபாகரனின் வீட்டிலிருந்து ஒரு பிடி மண்ணை அள்ளிச் சென்ற சம்பவம், தமிழ்நாட்டு அரசியலின் பழைய காலமொன்றை எனக்கு நினைவூட்டுகிறது.

அந்தக் காலத்தில், தனித் தமிழீழம் உருவாகும் வரை தனது தாடியை மழிக்கப்போவதில்லை என்று தமிழ்நாட்டு அரசியல்வாதி ஒருவர் சபதம் எடுத்திருந்தார்.

1980களில், மூத்த அரசியல் தலைவரான எம்.ஜி.ஆர். முன்னிலையில் பெரும் பரபரப்பை ஏற்படுத்தும் வகையில் இந்த அறிவிப்பை வெளியிட்டவர் ஆர். ஜனார்த்தனம்.

ஆனால், அவர் எதிர்பார்த்த தமிழீழம் ஒருபோதும் உருவாகவில்லை. இதனால், அந்த அறிவிப்புக்குப் பின்னர் ஜனார்த்தனம் தனது தாடியை ஒருபோதும் மழிக்கவில்லை.

2026 நவம்பரில் யாழ்ப்பாணத்தின் வல்வெட்டித்துறைக்கு விஜயம் செய்த திருமாவளவன், பிரபாகரனின் வீட்டிலிருந்து மண்ணை அள்ளிச் சென்ற நடவடிக்கை, அன்றைய ஜனார்த்தனத்தின் அறிவிப்பைப் போன்ற பரபரப்பை ஏற்படுத்தவில்லை.

ஏனெனில், தனித் தமிழீழத்தை உருவாக்குவதற்கான ஆயுதப் போராட்டம் இன்று சிதைந்து போய்விட்டது. இலங்கை இராணுவத்தால் இடித்துத் தரைமட்டமாக்கப்பட்ட பிரபாகரனின் சிறுவயது வீட்டைப் போலவே அந்த இயக்கமும் இன்று சிதிலமடைந்து கிடக்கிறது.

திருமாவளவன் கண்ணாடிக் குடுவையில் எடுத்துச் சென்ற அந்த மண்ணை என்ன செய்யப்போகிறார் என்பது தெரியவில்லை.

ஆனால், ஒரு விடயம் நிச்சயம். தமிழ்நாட்டில் தனது அரசியல் கூட்டாளியாக இருக்கும் காங்கிரஸ் தலைவர் ராகுல் காந்தியின் முன்னிலையில் அவர் அந்த மண்ணைப் பெருமையாகக் காட்டப்போவதில்லை.

ஏனெனில், ராகுல் காந்தியின் தந்தையான ராஜீவ் காந்தி, பிரபாகரனின் உத்தரவின் பேரில் விடுதலைப் புலிகளால் படுகொலை செய்யப்பட்டவர்.

அதைவிட முக்கியமான விடயம் என்னவென்றால், வல்வெட்டித்துறையிலிருந்து எடுத்துச் சென்ற அந்த மண்ணை வைத்து விடுதலைச் சிறுத்தைகள் கட்சியின் தலைவர் திருமாவளவன் என்ன செய்தாலும், அது இலங்கையின் வடக்கு, கிழக்கில் வாழும் தமிழ் பேசும் மக்களின் வாழ்க்கையை எந்த வகையிலும் மேம்படுத்தப்போவதில்லை.

உண்மையில், இலங்கையையும் தமிழ்நாட்டையும் பிரிக்கும் குறுகிய கடற்பரப்புக்கு அப்பாலுள்ள இலங்கையில், தமிழர் தாயகத்துக்கான ஆயுதப் போராட்டம் தீவிரமடைந்த காலத்திலிருந்து தமிழ்நாட்டு அரசியல்வாதிகள் அதில் தீவிர அக்கறை காட்டத் தொடங்கினர். அன்றிலிருந்தே நிலைமை இப்படித்தான் இருந்து வருகிறது.

1983 இனவன்முறையும் தமிழ்நாட்டு அரசியலும்:

1983ஆம் ஆண்டு கொழும்பில் தமிழர்களுக்கு எதிராக இடம்பெற்ற இனவன்முறை, தமிழ்நாட்டில் கடுமையான கோபத்தை ஏற்படுத்தியது.

தமிழ்நாட்டு வீதிகளில் வெளிப்பட்ட அந்தக் கோபம் உண்மையானது.

ஆனால், அந்த உணர்வுகள் தமிழ்நாட்டில் தீவிரமான அரசியல் போட்டியொன்றையும் உருவாக்கின.

எம்.ஜி.ஆர். தலைமையிலான அண்ணா திராவிட முன்னேற்றக் கழகமும், கருணாநிதி தலைமையிலான திராவிட முன்னேற்றக் கழகமும், இலங்கைத் தமிழர்கள் மீது தாங்களே அதிக அக்கறை கொண்டவர்கள் என்பதை நிரூபிக்கப் போட்டியிட்டன.

எம்.ஜி.ஆர். தமிழ் ஆயுத இயக்கங்களுக்கு அடைக்கலம் வழங்கினார். பிரபாகரன் மீதும் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகள் மீதும் அவருக்குத் தனிப்பட்ட அனுதாபம் இருந்தது.

இந்திய மத்திய அரசாங்கம் மற்றும் தமிழ்நாட்டு மாநில அரசாங்கத்தின் ஆசீர்வாதத்துடன் அனைத்து தமிழ் ஆயுத இயக்கங்களும் தமிழ்நாட்டில் பயிற்சி முகாம்களை அமைத்தன.

இலங்கையில் கொடூரமான வன்முறைகளையும் ஆயுதப் போராட்டத்தின் பெயரிலான அடாவடித்தனங்களையும் ஊக்குவிப்பதில் எம்.ஜி.ஆர். எந்தத் தவறும் காணவில்லை.

ஆனால், தனது சொந்த மாநிலத்தில் நக்சலைட்டுகளை அவர் இரும்புக்கரம் கொண்டு ஒடுக்கினார். மாவோயிஸ்டுகள் என்று சந்தேகிக்கப்பட்டவர்களை அவரது நிர்வாகம் இரக்கமின்றிக் கொன்றது.

எம்.ஜி.ஆர். மறைந்து கருணாநிதி ஆட்சிக்கு வந்தபோது, இலங்கையின் வடக்கு, கிழக்கில் ஏனைய தமிழ் ஆயுத இயக்கங்களை ஒடுக்கி மேலாதிக்கம் பெற்றிருந்த விடுதலைப் புலிகளுக்கு தமிழ்நாட்டில் சுதந்திரமாகச் செயற்பட அனுமதி வழங்கப்பட்டது.

இதன் தொடர்ச்சியாக, 1990ஆம் ஆண்டு சென்னையில் ஈ.பி.ஆர்.எல்.எப். தலைமைத்துவம் படுகொலை செய்யப்பட்டது. 1991ஆம் ஆண்டு சென்னைக்கு அருகில் முன்னாள் இந்தியப் பிரதமர் ராஜீவ் காந்தி படுகொலை செய்யப்பட்டார்.

தமிழ்நாட்டின் பெரும் மக்கள் தலைவர்களாக விளங்கிய எம்.ஜி.ஆரும் கருணாநிதியும், பிரபாகரன் முடிவில்லாத மோதல் பாதையில் பயணிக்கிறார் என்றும், அந்தப் பாதை அவர் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துவதாகக் கூறிய தமிழ் மக்களுக்கே பெரும் துயரத்தை ஏற்படுத்தும் என்றும் அவருக்கு அறிவுரை வழங்க முன்வரவில்லை.

அவர்கள் அறிவுரை வழங்கியிருந்தாலும் பிரபாகரன் அதைக் கேட்டிருப்பாரா என்பது வேறு விடயம்.

ஆனால், இந்த இரண்டு செல்வாக்குமிக்க தலைவர்களும் தமிழ் ஆயுத இயக்கங்களுக்கு பணமும் வெளிப்படையான ஆதரவும் வழங்கியதைத் தவிர, இலங்கைத் தமிழர்களுக்கு ஆக்கபூர்வமாக எதையும் செய்யவில்லை என்பதே உண்மை.

தவறவிடப்பட்ட சமாதான வாய்ப்புகள்:

கடந்த காலத்தைத் திரும்பிப் பார்க்கும்போது, தமிழ்நாட்டின் மிக முக்கியமான தலைவர்கள் இலங்கை இனப்பிரச்சினையில் மத்தியஸ்தம் செய்ய முயன்றிருக்கலாம்.

கொழும்பு அரசாங்கத்துக்கும் தமிழ் ஆயுத இயக்கங்களுக்கும் இடையில் ஒரு பாலமாகச் செயற்பட முன்வந்திருக்கலாம்.

ஆனால், அது நடைபெறவில்லை.

காலப்போக்கில் பல்வேறு காரணங்களால் தமிழ்நாட்டு மக்களிடையே விடுதலைப் புலிகள் உள்ளிட்ட தமிழ் ஆயுத இயக்கங்கள் மீதான அனுதாபம் குறையத் தொடங்கியது.

இருப்பினும், விடுதலைப் புலிகளுக்கு விசுவாசமாக இருப்பதாகக் காட்டிக்கொள்வது தமிழ்நாட்டு அரசியலில் ஒரு வழக்கமாக மாறியது.

அத்தகைய நடவடிக்கைகள் தேர்தல் அரசியலில் குறிப்பிடத்தக்க பலன்களை வழங்கவில்லை என்றாலும், அவை தொடர்ந்தன.

திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தின் மூத்த தலைவராக இருந்து பின்னர் அதிலிருந்து பிரிந்த வைகோ, 1980களில் தனது கட்சித் தலைவருக்குக்கூடத் தெரியாமல் இரகசியமாகப் படகில் இலங்கைக்குச் சென்றார்.

அதில் அவர் எந்தத் தவறும் இருப்பதாகக் கருதவில்லை.

அதேபோன்று பழ. நெடுமாறனும் பிரபாகரனுடன் நெருக்கமான தொடர்புகளைக் கொண்டிருந்தார்.

தமிழ்நாட்டில் பிரபாகரனுடன் உண்மையான நெருக்கம் கொண்டிருந்ததாகக் கருதப்பட்ட மிகச் சில அரசியல்வாதிகளில் நெடுமாறனும் ஒருவர்.

ஆனால், அவரும்கூட ஒரு பெரும் தவறைச் செய்தார்.

பிரபாகரன் கொல்லப்பட்டு பல ஆண்டுகள் கடந்த பின்னரும், அவர் உயிருடன் இருப்பதாகவும், ஒருநாள் பிரமாண்டமாக மீண்டும் வெளிப்படுவார் என்றும் நெடுமாறன் அறிவித்தார்.

இலங்கைப் பார்வையில் தமிழ்நாட்டு அரசியல்..

1989ஆம் ஆண்டு தமிழ் ஊடகவியலாளரான தராகி என அழைக்கப்பட்ட தர்மரத்தினம் சிவராம், பாட்டாளி மக்கள் கட்சித் தலைவர் மருத்துவர் ச. இராமதாசுக்கு தமிழ்நாட்டு அரசியலில் மிகச் சிறந்த எதிர்காலம் இருப்பதாகக் கணித்திருந்தார்.

சிவராமை நான் தனிப்பட்ட முறையில் அறிந்திருந்தேன். பொதுவாக அவரது அரசியல் ஆய்வுகளை மதித்தும் வந்தேன்.

ஆனால், பாட்டாளி மக்கள் கட்சி தொடர்பான அவரது கணிப்பு எனக்கு ஆச்சரியத்தையும் சிரிப்பையும் ஏற்படுத்தியது.

ஏனெனில், அந்தக் கணிப்பு இலங்கை சார்ந்த குறுகிய அரசியல் பார்வையிலிருந்து முன்வைக்கப்பட்டிருந்தது. இறுதியில் அது தவறாகவும் அமைந்தது.

தமிழ் விவசாயிகளுக்குக் கிடைக்காமல் போன உதவி:

2009ஆம் ஆண்டு மே மாதம் விடுதலைப் புலிகள் தோற்கடிக்கப்பட்டனர்.

அதற்கு இரண்டு மாதங்களுக்குப் பின்னர், அதாவது 2009 ஓகஸ்டில், புகழ்பெற்ற இந்திய வேளாண் விஞ்ஞானி எம்.எஸ். சுவாமிநாதன் இலங்கைக்குச் செல்லத் திட்டமிட்டிருந்தார்.

போரினால் பாதிக்கப்பட்ட வடக்கு மாகாணத்தில் விவசாயத்தை மீளக் கட்டியெழுப்புவதற்கு உதவுவதே அவரது பயணத்தின் நோக்கமாக இருந்தது.

ஆனால், தமிழ்நாட்டு அரசியல்வாதிகள் கடுமையாக எதிர்ப்புத் தெரிவித்ததைத் தொடர்ந்து, அவர் தனது இலங்கைப் பயணத்தை அவசரமாக இரத்துச் செய்தார்.

பல ஆண்டுகாலப் போரிலிருந்து மீண்டுவர முயன்ற தமிழ் விவசாயிகளுக்கு அந்தப் பயணம் பெரும் உதவியாக அமைந்திருக்கக்கூடும்.

ஆனால், தமிழ்நாட்டின் உள்கட்சி மோதல்களும் பரஸ்பர அரசியல் போட்டிகளும் அந்த வாய்ப்பைப் பலியாக்கின.

விடுதலைப் புலிகள் ஏனைய தமிழ் ஆயுத இயக்கங்களை ஒடுக்கிய பின்னர், அந்த இயக்கங்களைச் சேர்ந்த முன்னாள் போராளிகள் பலர் தமிழ்நாட்டில் வாழ்வாதாரத்திற்காகப் போராட வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டனர்.

அவர்களும் விடுதலைப் புலிகளைப் போலவே தமிழர்கள்தான்.

ஆனால், அவர்களுக்கு உதவுவதற்கு தமிழ்நாட்டின் பிரபலமான அரசியல்வாதிகள் எவரும் முன்வந்ததாகத் தெரியவில்லை.

அவர்களில் பலர் நண்பர்கள் மற்றும் உறவினர்களின் உதவியுடன் மேற்கத்திய நாடுகளுக்குச் சென்றனர்.

இன்னும் சிலர் தமிழ்நாட்டிலேயே வாழ்க்கைப் போராட்டத்தைத் தொடர்ந்து வருகின்றனர்.

வடக்கு, கிழக்கின் பொருளாதாரத்தை மேம்படுத்தியிருக்க முடியாதா?

தமிழ்நாட்டுத் தலைவர்கள் இலங்கை அரசையும் அங்கு வாழும் பெருந்தொகையான தமிழ் மக்களையும் தனித்தனியாக அணுகியிருந்தால், போரினால் சிதைந்த வடக்கு, கிழக்கின் பொருளாதாரத்தை மேம்படுத்துவதற்கான திட்டங்களை உருவாக்கியிருக்க முடியும்.

இங்கு ஒரு விடயத்தை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.

1962ஆம் ஆண்டு திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் தனது பிரிவினைக் கோரிக்கையைக் கைவிடாமல் இருந்திருந்தால், இந்தியாவின் பொருளாதார ரீதியாக மிகவும் வெற்றிகரமான மாநிலங்களில் ஒன்றாகத் தமிழ்நாட்டை மாற்றுவதில் அந்தக் கட்சியால் பங்களித்திருக்க முடியாது.

ஆனால், இத்தகைய அறிவுரை இலங்கையின் தமிழ் ஆயுத இயக்கங்களுக்கோ ஏனைய தமிழ் அரசியல் தரப்புகளுக்கோ ஒருபோதும் வழங்கப்படவில்லை.

பிரபாகரனின் வீட்டு மண்: இன்னொரு அரசியல் நாடகம்

இந்தப் பின்னணியில்தான், இன்று காட்டு தாவரங்கள் வளர்ந்து மூடப்பட்டுள்ள பிரபாகரனின் குடும்ப வீட்டிலிருந்து திருமாவளவன் மண்ணை அள்ளிச் சென்ற நடவடிக்கையைப் பார்க்க வேண்டும்.

இது இன்னொரு அரசியல் நாடகமே.

இந்த நடவடிக்கை இலங்கையில் வாழும் சாதாரண தமிழ் மக்களுக்கு எந்த நன்மையையும் வழங்கப்போவதில்லை.

அதேபோன்று தமிழ்நாட்டில் திருமாவளவனுக்கு வாக்குகளையும் பெற்றுக்கொடுக்கப்போவதில்லை.

தமிழ்நாட்டில் சீமான் உணர்ந்துகொண்டதைப் போல, தேர்தல் பிரசாரக் கூட்டங்களில் விடுதலைப் புலிகளின் கொடியை அசைப்பதன் மூலம் மட்டும் மக்களின் ஆதரவை உறுதிப்படுத்த முடியாது.

மக்கள் விரும்புவது சிறந்த நாளைய வாழ்க்கையை வாக்குறுதியளித்து, அதனை நடைமுறையில் வழங்கக்கூடிய தலைவர்களையே.

நேற்றைய மோதல்களிலும் வன்முறைகளிலும் சிக்கிக்கொண்டு நிற்கும் தலைவர்களை அவர்கள் விரும்புவதில்லை.

இலங்கைத் தமிழர்களும் இதைவிடச் சிறந்த எதிர்காலத்திற்குத் தகுதியானவர்கள்.

இன்று செயலிழந்துவிட்ட விடுதலைப் புலிகள் இயக்கத்திற்கோ அதன் தலைமைத்துவத்திற்கோ பரந்த சர்வதேச சமூகத்தில் அனுதாபம் இல்லை என்பதையும் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டும்.

ஆம், இலங்கைத் தமிழ் மக்கள் எதிர்கொள்ளும் உண்மையான பிரச்சினைகள் இருக்கின்றன.

ஆனால், அந்தப் பிரச்சினைகளைத் தீர்ப்பதற்கான தேவையையும் மக்களின் பொருளாதார வாழ்க்கையை மேம்படுத்த வேண்டிய அவசியத்தையும் ஒன்றுடன் ஒன்று குழப்பிக்கொள்ளக் கூடாது.

அனுரகுமாரவிடமிருந்து தமிழ்த் தலைவர்கள் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது என்ன?

அண்மையில் இலங்கை ஜனாதிபதி அனுரகுமார திசாநாயக்க, மக்கள் விடுதலை முன்னணியின் உறுப்பினர்களிடம் உரையாற்றும்போது இவ்வாறு தெரிவித்தார்:

“நாம் புதிய சிந்தனை முறையொன்றை உருவாக்க வேண்டும். புதிய வழிகளில் நம்மை மாற்றிக்கொள்ள வேண்டும். எமக்கு முன்னால் உள்ள புதிய சவால்களை வெற்றிகொள்ளக்கூடிய மனப்பாங்கையும் அணுகுமுறையையும் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.”

இந்தக் கருத்தைத் தெரிவித்தவர் ஒரு மார்க்சியப் புரட்சியாளர்.

ஆனால், மாற்றமடைய வேண்டியதன் அவசியத்தை அவர் உணர்ந்திருக்கிறார்.

தமிழ்த் தலைவர்களும் அவரைப் பின்பற்றுவது தவறான யோசனையாக இருக்காது.

பிரபாகரன், ஈழம், சமஷ்டி ஆகிய சொற்களே முக்கியமானவை என்று கருதப்படும் அரசியல் உலகத்திலிருந்து அவர்கள் வெளியேறி, அடுத்த கட்டத்திற்கு முன்னேற வேண்டிய நேரம் வந்துவிட்டது.

கடந்த காலப் போராட்டத்தின் நினைவுகளிலேயே அரசியலைத் தொடர்வதற்குப் பதிலாக, மக்களின் வாழ்க்கையை மேம்படுத்தக்கூடிய புதிய அரசியல் பாதையைத் தமிழ்த் தலைவர்கள் தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்பதே இக்கட்டுரையின் மையக் கருத்தாகும்.

(நன்றி: எம்.ஆர். நாராயண் சுவாமி /ஜஃப்னா மொனிட்டர்)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *