Category: கட்டுரைகள்

“இலங்கை-இந்திய சமாதான ஒப்பந்தத்தின் விளைவான 13 வது அரசியலமைப்புச் சட்டத் திருத்தம் முழுமையாக அமுல் செய்யப்படாமைக்கும்-முள்ளிவாய்க்கால் இறுதிக் கட்ட யுத்தத்தில் தமிழ் மக்களுக்கு ஏற்பட்ட பேரழிவுக்கும்-இன்று இலங்கை தமிழர்களுக்கு ஏற்பட்டுள்ள சமூக பொருளாதார-அரசியல் பின்னடைவுகளுக்கும் முழுக் காரணம் தமிழீழ விடுதலைப் புலிகளின் தன்முனைப்போடு கூடிய தவறான அரசியல் மற்றும் இராணுவச் செயற்பாடுகளே ஆகும். இதற்குப்போய் இந்திய அரசாங்கத்தையும் இலங்கை அரசாங்கத்தையும் குற்றம் சாட்டுவதில் எந்த அரசியல் நேர்மையும் இல்லை.”

மேலும்

இந்தியாவும் பாகிஸ்தானும் எதிரிகள், இந்தியாவும் சீனாவும் எதிரிகள், இஸ்ரேலும் ஈரானும் எதிரிகள், உக்ரைனும் ரஷ்யாவும் எதிரிகள், அமெரிக்காவும் ரஷ்யாவும், சீனாவும் எதிரிகள் இவர்கள் எவ்வாறு ஒன்றிணைந்து சிறிலங்கா அரசுக்கு  புலிகளை அழிக்க அனைத்து ஆதரவையும்  வழங்கக்கூடியதாக இருந்தது?  புலிகளுக்கு பயிற்சியும், ஆயுதமும் வழங்கிய இந்தியாவும், இஸ்ரேலும் இணைந்தே இதை செய்தார்கள் என்றால் அதற்கான காரணங்கள் யாருக்கு தெரியாவிட்டாலும் புலிகளுக்கு தெரியாமல் இருக்க முடியாது.

முஸ்லீம் மக்கள் மீது தாக்குதல் நடாத்தி ஈரான் உள்ளிட்ட  முஸ்லீம் உலகை பகைத்துக்கொண்டோம்.

பௌத்த கோயில்களில் தாக்குதல் நடாத்தி ஆசியாவின் பௌத்த நாடுகளை இலங்கை அரசின் பக்கம் நகர்த்தினோம்..

எதிரியுடன் இணைந்து இந்தியாவை எதிர்த்து, ராஜீவ்காந்தியை கொன்று  இந்தியாவிலும், தமிழகத்திலும் ஆதரவை இழந்தோம். 

ஈழத்திற்கு எதிரிகளையும், சிறிலங்காவுக்கு நேச சக்திகளையும் புலிகளே உருவாக்கினர்.

உலகமயமாக்கல் வியாபார அரசியல்  அன்றைய அனைத்து இராணுவ, வல்லரசு நிலைப்பாடுகளையும் தளர்த்தி பல பத்து ஆண்டுகளாகிறது. பூகோள அரசியல்  என்பது இன்று முழுக்க முழுக்க சந்தை பொருளாதார அரசியல். இதை புரிந்து கொள்ளாமல் கலாவதியாகிப்போன  குளிர்யுத்த கால வல்லரசு பூகோள அரசியலை “கலாநிதிகளும்” விளங்கிக்கொள்ளாததால், விளங்கியும் விடுதலையின் பேரில் கூலிக்கு மாரடித்ததால் வந்த வினை.”

மேலும்

கிழக்குப் பல்கலைக்கழகத்தின் வேந்தர் மானாகப்போடி செல்வராசா காலமானார்.
அவர் குறித்த அழகு குணசீலனின் ஒரு நினைவுக்குறிப்பு இது.
அன்னாருக்கு அரங்கத்தின் அஞ்சலியும் உரித்தாகட்டும்.

மேலும்

“பாலஸ்தீனத்தை சுய இராச்சியமாக அங்கீகரிக்கும் அறிவிப்பை நான் எதிர்வரும் செப்டம்பரில் இடம்பெறவுள்ள ஐ.நா. பொதுச்சபை கூட்டத்தொடரில் வெளியிட தீர்மானித்துள்ளேன்.
 மத்திய கிழக்கில் நீதியானதும், நிரந்தரமானதுமான சமாதானத்தை ஏற்படுத்துவதற்கான எனது வரலாற்று ரீதியான அனுபவத்தின் அடிப்படையில் இந்த முடிவுக்கு வந்துள்ளேன். இது ஒரு தார்மீகக் கடமை (DEVOIR MORAL:  MORAL DUTY/ MORAL OBLICATION) என்று நான் கருதுகிறேன்”

மேலும்

“மாவோவை நன்கு தெரிந்த தோழர் சண் அவரைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தினார். சண் மாவோவை சந்தித்து கலந்துரையாடிய ஒரே இலங்கையர் மாத்திரமல்ல, தெற்காசியாவைச் சேர்ந்த சிலரில் ஒருவருமாவார். நக்சலைட்டுக்கள் என்று நன்கு அறிப்பட்ட இந்தியாவின் மாவோவாத  இயக்கமான கம்யூனிஸ்ட் கட்சி ( மார்க்சிஸ்ட்– லெனினிஸ்ட்) யின் தலைவரான சாரு மசுந்தார் மாவோவை ஒருபோதும் சந்தித்ததில்லை.”

மேலும்

“அபிநய சேத்திர ஆடலகம்” என்னும் ஆற்றுகைக்குழுவின் ஒரு நீண்ட ஆடல் நிகழ்வில் எல்லாள மன்னனாக தன்னை உருவாக்கி 83வது வயதிலும் ரசிகர்களை அதிசயிக்க வைத்தார் பெருங்கூத்தனாக பலராலும் வர்ணிக்கப்படும் பேராசிரியர் மௌனகுரு.
அந்த ஆற்றுகைக்கான முன்னேற்பாடு, பயிற்சி, தனது பாத்திரம் உருவானவிதம், ஒப்பனை, ஒத்திகை போன்றவை குறித்த தனது அனுபவத்தை அவர் இங்கு சுவாரசியமாக விபரிக்கிறார்.

மேலும்

“கறுப்பு ஜூலைக்கு பிறகு 42 வருடங்கள் கடந்தபோன பின்னரும் கூட இனப்பிரச்சினைக்கான தீர்வு நழுவிக் கொண்டு போவது இலங்கை அரசியல் சமுதாயம் வெட்கப்பட வேண்டிய ஒரு நிலைவரமாகும். உண்மையில், கறுப்பு ஜூலையை விடவும் அது பெரிய வெட்கக்கேடு! “

மேலும்

உண்மையில் செந்தூரன் குடும்ப இணைவு விவகாரம் சட்டத்திற்கும், மனிதாபிமானத்திற்கும் இடையிலான போராட்டமாக உள்ளது. சட்டம், நீதி, நிர்வாகம் என்பன சுயமாக இயங்கும் மேற்குலகில் இவை இரண்டும் ஒரு புள்ளியில் சந்திப்பதில்லை. இரு சமாந்தரக்கோடுகளாக நகர்கின்றன. ஹரி ஆனந்தசங்கரியின் மனிதாபிமான அடிப்படையிலான கடிதங்களும், செந்தூரனின் மனிதாபிமான மேன்முறையீடுகளும் நிராகரிக்கப்பட்டிருப்பதும், சட்டத்துறை நிர்வாகம் கனேடிய சட்டங்களைப் பற்றியே பேசுவதும் இந்த சமாந்தரமான இரு நேர்கோட்டு அணுகுமுறைகளாகும்.

மேலும்

கிழக்குத் தமிழர் கூட்டமைப்பு விவகாரம் தொடர்பில் அழகு குணசீலனால் அரங்கத்தில் எழுதப்பட்ட இரண்டாவது கட்டுரைக்கான பதில்கருத்தாக, தம்பியப்பா கோபாலகிருஸ்ணன் அவர்கள் இங்கு மூத்த கிழக்குத் தமிழர் கூட்டமைப்பு கடந்த காலத்தில் கோட்பாட்டு அரசியலில் எவ்வாறு நெகிழ்ந்து கொடுத்துச் செயற்பாட்டு அரசியலை முன்னெடுத்தது என்பது பற்றிச் சற்று விளக்கமாகவும் விவரமாகவும் எழுதுகிறார்.

மேலும்

தமிழ் அரசியலில், ஊடகத்துறையில், இலக்கியவெளியில், சமூக நிலையில்  மட்டுமல்ல, இலங்கை முழுவதிலும் ஏறக்குறைய தடைகள் – விலக்கல்கள், விலகல்கள், ஒதுக்கங்கள், ஒதுங்குதல்கள்தான் நீண்ட வரலாறாகும். அந்த வரலாற்றை மாற்றுவது – மாற்றி எழுதுவது நல்லது. அவசியமானது.
 
மாற்றத்துக்கான எத்தனையோ முயற்சிகளையும் முன்னெடுப்புகளையும் பலரும் முன்னெடுத்திருக்கிறார்கள். இதுவரையில் எதுவும் சாத்தியமானதில்லைத்தான். ஆனாலும் அதைக் கை விட முடியாது. ஏனென்றால், மாற்றம் வேண்டும். மாற்றம் ஒன்றே வேண்டும். மாற்றத்துக்காகவே இந்த உலகம் இடையறாது பாடுபடுகிறது.

மேலும்