யாழ்ப்பாணத்தில் தொற்றுநோய்களின் வரலாறு: செம்மணிப் புதைகுழிகள் எதைச் சொல்கின்றன?

— அருளினியன் மகாலிங்கம் —

யாழ்ப்பாணம், இலங்கை — 1825 நவம்பர் 27ஆம் திகதி, யாழ்ப்பாண நகருக்கு வடக்கே உடுவிலில் அமைந்திருந்த அமெரிக்க மிஷன் நிலையத்தில் இரண்டு சிறுமிகள் காலரா நோயினால் உயிரிழந்தனர். ஹரியட் மரியா வின்ஸ்லோ (Harriet Maria Winslow) மூன்று வயதும் ஒன்பது மாதங்களும் நிரம்பிய குழந்தை. சாரா ஜேன் ஸ்பால்டிங் (Sarah Jane Spaulding) ஐந்து வயதுச் சிறுமி. இருவரும் ஒரே நாளில், ஒரே இடத்தில் உயிரிழந்தனர். வின்ஸ்லோ சிறுமியையும் அவரது இரண்டு உடன்பிறப்புகளையும் நினைவுகூரும் நினைவுப் பலகை மிஷன் தேவாலயத்தில் காணப்படுகிறது.

1838ஆம் ஆண்டு மீண்டும் காலரா நோய் யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டைப் பாதித்தது. அமெரிக்க மிஷனரிகள் சபையைச் சேர்ந்த அருட்தந்தை ஜோன் எம். எஸ். பெரி (John M. S. Perry) மார்ச் 10ஆம் திகதி, 32 வயதில் அந்நோயினால் உயிரிழந்தார். அவரது மனைவி ஹரியட் ஜோனா (Harriet Joanna), மூன்று நாட்களுக்குப் பின்னர், 22 வயதில் உயிரிழந்தார். அவர்களது ஒரே மகளுக்கும் இந்நோய் தொற்றியபோதிலும், அவர் குணமடைந்தார். வடக்குக் கரையிலுள்ள பருத்தித்துறையில், ஒரு காலப்பகுதியில் நாளொன்றுக்கு 35 பேர் வரை உயிரிழந்தனர்.

இந்த விபரங்கள் இன்றும் கிடைப்பதற்குக் காரணம், இலங்கை குடியியல் சேவையில் பணியாற்றி ஓய்வுபெற்ற ஜே. பென்ரி லூயிஸ் (J. Penry Lewis) என்பவர் உடுவில் மிஷன் நிலையத்தில் இருந்த கல்லறைக் கல்வெட்டுகளைப் பதிவுசெய்து, அவற்றுக்கு விளக்கக் குறிப்புகளையும் இணைத்தமையாகும். அவரது List of Inscriptions on Tombstones and Monuments in Ceylon என்ற நூல் 1913ஆம் ஆண்டு கொழும்பில் அரசாங்க அச்சகத்தினால் வெளியிடப்பட்டது.

ஆனால், யாழ்ப்பாணத்தின் கிழக்கு எல்லைப் பகுதியில் அமைந்துள்ள செம்மணி, சித்துப்பாத்தி இந்து மயானத்தில் தோண்டப்பட்ட அகழியிலிருந்து மீட்கப்பட்ட 574 பேருக்கும் இத்தகைய பதிவு எதுவும் இல்லை. அவர்களில் எவரும் அடையாளம் காணப்படவில்லை; அவர்களது காலமும் இன்னும் நிர்ணயிக்கப்படவில்லை. அவர்களில் எவருடைய மரணத்திற்கும் காரணம் உறுதிப்படுத்தப்படவில்லை.

எனினும், அந்த அகழ்வாய்வு தொடர்பான தொல்லியல் அறிக்கையானது, வின்ஸ்லோ மற்றும் ஸ்பால்டிங் சிறுமிகளைக் கொன்ற காலரா நோயின் வரலாற்றின் மீது கவனத்தை ஈர்த்துள்ளது.

அகழ்வாய்வுக்குத் தலைமை தாங்கிய பேராசிரியர் ராஜ் சோமதேவாவும் தொல்லியலாளர் அனுஷா வன்னிநாயக்கவும் இணைந்து தயாரித்த மூன்றாவது இடைக்கால அறிக்கை, யாழ்ப்பாணம் நீதவான் நீதிமன்றத்தில் சமர்ப்பிக்கப்பட்டது. அந்த அகழ்வாய்வில், இறந்தவர்களுடன் சேர்த்துப் புதைக்கப்பட்ட பொருட்கள் ஒப்பீட்டளவில் மிகக் குறைவாகவே கிடைத்ததாக அவ்வறிக்கை குறிப்பிடுகிறது.

“புதைகுழிகள் ஒரே இடத்தில் அதிகமாகக் குவிந்திருப்பதற்குக் காரணம் ஒரு தொற்றுநோயாகவோ அல்லது வேறு ஏதேனும் இயற்கைப் பேரழிவாகவோ இருந்திருந்தால், அவற்றுடன் தொடர்புடைய பண்பாட்டுப் பொருட்கள் குறைந்த அளவில் கிடைப்பது எதிர்பாராத ஒன்றாக இருக்க வேண்டியதில்லை” என்று ஆய்வாளர்கள் எழுதுகின்றனர்.

அத்தகைய சூழ்நிலைகளில், “கணிசமான அளவிலான பொருட்களையோ தனிப்பட்ட உடைமைகளையோ இறந்தவர்களுடன் சேர்த்துப் புதைப்பதைவிட, இறந்தவர்களை விரைவாக அகற்றிப் புதைப்பதே முதன்மையான கவனமாக இருந்திருக்கலாம்” என்றும் அவர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர்.

புதைகுழிகளில் குறைந்தளவு பொருட்கள் காணப்பட்டதற்கான சாத்தியமான காரணங்களில் ஒன்றாக, ஆய்வாளர்கள் ஒரு தொற்றுநோயை முன்வைக்கின்றனர். ஆனால், அத்தகைய தொற்றுநோய் உண்மையில் ஏற்பட்டதாக அவர்கள் கூறவில்லை.

அறிக்கையில் எந்தவொரு குறிப்பிட்ட நோய்ப்பரவலும் பெயரிடப்படவில்லை. அத்தகைய நோய்ப்பரவல் குறித்த வரலாற்றுப் பதிவு எதுவும் மேற்கோள் காட்டப்படவில்லை. எலும்புக்கூடுகளில் நோய்த்தொற்றுக்கான ஆதாரங்கள் இருப்பதாகவும் தெரிவிக்கப்படவில்லை.

அடுத்த வாக்கியத்திலேயே, தொல்லியல் பொருட்களின் பற்றாக்குறையை “எந்தவொரு புதைகுழிச் சூழலுக்கும் தீர்க்கமான சான்றாகக் கருதக்கூடாது” என்று ஆய்வாளர்கள் எச்சரிக்கின்றனர். தங்களது அவதானிப்புகள் தற்காலிகமானவை என்றும் அவர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர்.

கடந்த இரண்டு நூற்றாண்டுகளில் யாழ்ப்பாணத்தைப் பாதித்த தொற்றுநோய்கள் அல்லது பெருந்தொற்றுகள் எதையும் இந்த அறிக்கை குறிப்பிடவில்லை.

யாழ்ப்பாணத்தில் உள்ள மருத்துவ மற்றும் தொல்லியல் நிபுணர்கள், செம்மணியில் கண்டுபிடிக்கப்பட்டவற்றை விளங்கிக்கொள்வதற்கு வரலாறு உதவக்கூடும் என்று செய்தியாளர்களிடம் தெரிவித்தனர்.

அந்த வரலாறு விரிவானது. காலனித்துவ மருத்துவ அதிகாரிகள், வட மாகாண அரசாங்க அதிபர்கள், மிஷனரிகள் மற்றும் பின்னர் மக்கள் தொகையியல் ஆய்வாளர்கள் ஆகியோர், நோய்ப்பரவல்கள் எப்போது வந்தன, அவை எவ்வாறு பரவின, சில ஆண்டுகளில் எத்தனை பேர் உயிரிழந்தனர் என்பவற்றைப் பதிவு செய்துள்ளனர்.

காலரா:

யாழ்ப்பாணக் குடாநாடு, பாக்கு நீரிணைக்கு அப்பால் தமிழ்நாட்டுக் கரையிலிருந்து சுமார் 30 கிலோமீற்றர் தொலைவில் அமைந்துள்ளது.

19ஆம் நூற்றாண்டின் பெரும்பகுதியில், மத்திய மலைநாட்டின் கோப்பித் தோட்டங்களில் பணியாற்றுவதற்காகத் தென்னிந்தியாவிலிருந்து ஆட்சேர்ப்பு செய்யப்பட்ட தொழிலாளர்கள் மன்னார் அல்லது வடக்குக் கரையிலுள்ள இடங்களில் இறங்கினர். பின்னர், அதிகாரிகளால் “மத்திய வீதி” என்று அழைக்கப்பட்ட பாதை வழியாக வன்னியைக் கடந்து தெற்கே நடந்து சென்றனர்.

காலரா நோயும் இதே பாதையிலேயே வந்தது.

இலங்கையில் காலரா முதன்முதலில் 1818 அல்லது 1819ஆம் ஆண்டில் வடபகுதியில் தோன்றியதாகக் காலனித்துவ மற்றும் பிற்கால ஆவணங்கள் குறிப்பிடுகின்றன. வங்காளத்தில் முதலாவது காலராப் பெருந்தொற்று ஏற்பட்டதைத் தொடர்ந்து இந்த நோய் இலங்கையை வந்தடைந்தது. லூயிஸ் தனது பதிவில் 1819ஆம் ஆண்டைக் குறிப்பிடுகிறார்.

1871ஆம் ஆண்டு, இலங்கையின் பிரதம குடியியல் மருத்துவ அதிகாரி, மெட்ராஸ் சுகாதார ஆணையருக்கு எழுதிய கடிதத்தில், காலரா வழக்கமாகப் பரவிப் பாதிப்பை ஏற்படுத்திய தீவின் ஒரே பகுதியாக வட மாகாணம் இருந்ததாகக் குறிப்பிட்டார்.

தென்னிந்தியாவில் இந்நோய் பரவலாக இருந்தபோது, யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டிலும் மன்னாரிலும் அது பரவாமல் இருப்பது அரிது என்றும், அங்கிருந்து தொழிலாளர்களுடன் உள்நாட்டுப் பகுதிகளுக்கும் நோய் பரவியதாகவும் அவர் எழுதினார்.

அக்காலகட்டத்தின் காலனித்துவக் கடிதப் பரிமாற்றங்களில், நோய்ப்பரவலின் பாதையைக் கண்டறிவதற்காக யாழ்ப்பாணத்தின் காலனித்துவ அறுவைச் சிகிச்சை மருத்துவர் மத்திய வீதி வழியாகப் பயணம் செய்தமை பற்றிய பதிவுகளும் காணப்படுகின்றன.

19ஆம் நூற்றாண்டில் யாழ்ப்பாணத்தில் காலரா பரவிய வரலாற்றை ஏறத்தாழ ஒவ்வோர் ஆண்டாகவும் பின்தொடர முடியும்.

1825ஆம் ஆண்டு உடுவிலிலுள்ள அமெரிக்க மிஷன் நிலையத்தை இந்நோய் வந்தடைந்தது. 1838ஆம் ஆண்டு மீண்டும் பரவி, வட்டுக்கோட்டையையும் பருத்தித்துறையையும் பாதித்தது.

1846ஆம் ஆண்டில் மற்றொரு நோய்ப்பரவல் ஏற்பட்டது. அப்போது அமெரிக்க மருத்துவர் நாதன் வார்ட், வட்டுக்கோட்டைச் செமினரியில் காலரா நோயாளிகளுக்கு சிகிச்சை அளித்தார். தெற்கே பயணித்த தொழிலாளர்களும் வழியில் உயிரிழந்தனர்.

1849 ஜூலை மாதம், தி சிலோன் டைம்ஸ் (The Ceylon Times) பத்திரிகை, வட மாகாணத்தின் சுற்றுவட்டார நீதிப் பிரிவுக்கான பிரதி அரச சட்டத்தரணியாகப் பணியாற்றிய ரொபர்ட் வில்லியம் லாங்ஸ்லோவின் (Robert William Langslow) திடீர் மரணம் பற்றிச் செய்தி வெளியிட்டது.

யாழ்ப்பாணத்தில் அவர் உணவருந்தியபோது முற்றிலும் ஆரோக்கியமாக இருந்தார். ஆனால், அன்றிரவே காலரா நோயினால் பாதிக்கப்பட்டு, சில மணித்தியாலங்களுக்குள் உயிரிழந்தார்.

1855ஆம் ஆண்டு காலரா மீண்டும் மிகக் கடுமையாகப் பரவியது. அதன் பலியானவர்களில் ஒருவராக டேனியல் பூர் (Daniel Poor) இருந்தார். யாழ்ப்பாணத்தின் முதலாவது ஆங்கிலப் பாடசாலையான கொமன் பிரீ ஸ்கூலை (Common Free School) நிறுவிய அமெரிக்க மிஷனரியான அவர், தற்போது தெல்லிப்பழை யூனியன் கல்லூரி என்று அழைக்கப்படும் அந்தப் பாடசாலையின் வரலாற்றுடன் தொடர்புடையவர். 1855ஆம் ஆண்டு மானிப்பாயில் அவர் காலரா நோயினால் உயிரிழந்தார்.

1866 நவம்பரில், காலரா நோயாளிகளைக் கவனித்துப் பராமரித்துக்கொண்டிருந்தபோது மற்றொரு மிஷனரி உயிரிழந்தார். 27 வயதுடைய ஜோன் மிட்செல் (John Mitchell) என்ற வெஸ்லியன் மிஷனரி யாழ்ப்பாணத்தில் உயிரிழந்தார்.

பேட்டா (Pettah) தேவாலயத்தில் உள்ள அவரது நினைவுக் கல்வெட்டில், அவர் “பாதிக்கப்பட்டவர்களின் தேவைகளை நிறைவேற்றிப் பணியாற்றிக்கொண்டிருந்தபோது” உயிரிழந்ததாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது.

காலனித்துவ இலங்கையில் நோய்களுக்கும் அரச நிர்வாகத்திற்கும் இடையிலான தொடர்புகளை ஆய்வு செய்த வரலாற்றாசிரியர் எஸ். ஏ. மீகம (S. A. Meegama), 1845ஆம் ஆண்டு யாழ்ப்பாணத்தில் காலராவினால் 17 பேர் உயிரிழந்ததாகவும், 1855ஆம் ஆண்டு 6,125 பேர் உயிரிழந்ததாகவும் பதிவு செய்துள்ளார்.

ஆரம்பகால நோய்ப்பரவல் ஒன்றின்போது மன்னார் மாவட்டத்தின் மக்கள்தொகையில் ஆறில் ஒரு பங்கினர் உயிரிழந்ததாகவும் அவர் குறிப்பிடுகிறார்.

பாரம்பரிய காலரா நோய், உடலில் நீர்ச்சத்தைக் கடுமையாகக் குறைப்பதன் மூலம் உயிரிழப்பை ஏற்படுத்துகிறது. சில சமயங்களில் சில மணித்தியாலங்களுக்குள்ளேயே மரணம் ஏற்படலாம். வயது வேறுபாடின்றி அனைவரையும் இந்நோய் தாக்கக்கூடும்.

இந்தக் கட்டுரைக்காக ஆராயப்பட்ட ஆவணங்கள், அத்தகைய நோய்ப்பரவல்களின் போது யாழ்ப்பாணத்தில் இறந்தவர்களின் உடல்கள் எவ்வாறு கையாளப்பட்டன என்பதை விளக்கவில்லை.

19ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில், இவ்விடயம் தொடர்பாகக் காலனித்துவ அரசாங்கம் சட்டரீதியான அதிகாரங்களைப் பெற்றிருந்தது. 1897ஆம் ஆண்டின் 3ஆம் இலக்கத் தனிமைப்படுத்தல் மற்றும் நோய்த் தடுப்பு கட்டளைச் சட்டம் (Quarantine and Prevention of Diseases Ordinance), தொற்றுநோயால் உயிரிழந்தவர்களை எவ்வாறு அடக்கம் செய்ய வேண்டும் அல்லது தகனம் செய்ய வேண்டும் என்பதை அரசாங்கம் நிர்ணயிப்பதற்கு அதிகாரமளித்தது.

அத்தகைய விதிமுறைகள் யாழ்ப்பாணத்தில் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டனவா, நோய்ப்பரவல்களில் உயிரிழந்தவர்கள் குறிப்பிட்ட மயானங்களில் அடக்கம் செய்யப்படுவதற்கு அவை வழிவகுத்தனவா என்பன போன்ற விபரங்கள் மாகாண ஆவணங்களில் பதிவாகியிருக்கலாம்.

பெரியம்மை:

பெரியம்மை நோய் யாழ்ப்பாணத்தை இதைவிட முன்னரே வந்தடைந்தது.

பெரியம்மை நோயால் பாதிக்கப்பட்டவர்களில் சுமார் மூன்றில் ஒரு பங்கினர் உயிரிழந்ததாக வரலாற்றாசிரியர்கள் மதிப்பிட்டுள்ளனர். இலங்கையில் பெரியம்மை ஒருபோதும் நிரந்தரமாகப் பரவிய நோயாக இருக்கவில்லை என்றும், பெரும்பாலும் இந்தியாவிலிருந்து மீண்டும் மீண்டும் கொண்டுவரப்பட்டதாகவும் வரலாற்றாசிரியர் டி. எம். ஸமீர்-கரீம் (T. M. Zameer-Careem) வாதிட்டுள்ளார்.

1621ஆம் ஆண்டில் யாழ்ப்பாணக் கோட்டையில் பெரியம்மையும் காய்ச்சலும் பரவியதாகப் போர்த்துக்கேயர் காலத்து ஆவணங்கள் குறிப்பிடுகின்றன. இந்த நோய்ப்பரவலால் குடாநாட்டிலிருந்த கிராமங்கள் வெறிச்சோடின.

1648ஆம் ஆண்டில், மன்னார் தீவில் சில நாட்களுக்குள் நூற்றுக்கணக்கான மீனவர்கள் பெரியம்மை நோயினால் உயிரிழந்ததாக ஒரு இயேசு சபைக் குரு அறிக்கை செய்தார்.

1800ஆம் ஆண்டு, ஆளுநர் பிரெடெரிக் நோர்த்தின் (Frederick North) ஆட்சிக்காலத்தில், திருகோணமலை, கொழும்பு, யாழ்ப்பாணம் மற்றும் காலி ஆகிய இடங்களில் பெரியம்மை நோயாளிகளுக்கான மருத்துவமனைகள் பிரித்தானியர்களால் திறக்கப்பட்டன.

அதே ஆண்டு, டச்சுக் கிழக்கிந்தியக் கம்பனியில் பணியாற்றிய பின்னர் யாழ்ப்பாணத்தில் குடியேறிய சுவீடன் மருத்துவரான ஜோன் ஆர்னோல்ட் ஸ்டுட்ஸர் (John Arnold Stutzer), யாழ்ப்பாணத்தில் பெரியம்மை தொடர்பான மருத்துவப் பணிகளைக் கண்காணிப்பதற்காக நியமிக்கப்பட்டார்.

1800 முதல் 1802 வரையான காலப்பகுதியில் அந்த மருத்துவமனைகளில் அனுமதிக்கப்பட்ட நோயாளிகளில் நான்கில் ஒரு பங்கினர் உயிரிழந்தனர்.

1802 ஆகஸ்ட் மாதம் இலங்கைக்கு தடுப்பூசி அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. ஆனால், யாழ்ப்பாணத்தில் அதற்கு எதிர்ப்பு நிலவியது.

1804 மார்ச் மாதம், குடாநாட்டில் மக்களுக்குச் செலுத்தப்பட்ட தடுப்பூசிப் பொருள் மாசடைந்திருந்ததால், பெரியம்மை நோய்ப்பரவல் ஏற்பட்டு பலர் உயிரிழந்தனர். இதனால் யாழ்ப்பாண நகர மக்கள் தடுப்பூசி நடைமுறைக்கு எதிராகத் திரும்பினர்.

தீவின் பிரதம மருத்துவ அதிகாரியான தோமஸ் கிறிஸ்டி (Thomas Christie), தடுப்பூசி மீதான நம்பிக்கையை மீண்டும் ஏற்படுத்துவதற்காக ஏறத்தாழ ஒரு மாதகாலம் யாழ்ப்பாணத்தில் தங்கியிருந்தார்.

தடுப்பூசி பாதுகாப்பானது என்பதை எடுத்துக்காட்டுவதற்காக, தெயில் (Theil) என்ற டச்சு இராணுவ அதிகாரி தனது இரண்டு குழந்தைகளுக்கும் திட்டமிட்டு பெரியம்மை நோயை ஏற்படுத்தும் முறையில் நோய்த்தொற்றைச் செலுத்த அனுமதித்தார். தடுப்பூசி அவர்களைப் பாதுகாத்தது என்பதை நிரூபிப்பதே இதன் நோக்கமாக இருந்தது.

ஏப்ரல் 15ஆம் திகதி, யாழ்ப்பாண அதிகாரி ஒருவரின் மனைவியான சுசன்னா ட்ரீபேர்க் (Susanna Drieberg), தனது நான்கு குழந்தைகளுக்கும் தடுப்பூசி செலுத்துவது தொடர்பாக கிறிஸ்டிக்கு பிரெஞ்சு மொழியில் கடிதம் எழுதினார்.

மே 18ஆம் திகதி, ஸ்டுட்ஸர் யாழ்ப்பாணத்தின் தடுப்பூசிப் பணிகளுக்கான கண்காணிப்பாளராக நியமிக்கப்பட்டார்.

1809ஆம் ஆண்டின் இறுதி இரண்டு மாதங்களில், மாவட்டத்தில் சுமார் 1,830 பேருக்குத் தடுப்பூசி செலுத்தப்பட்டது. முன்னர் தடுப்பூசியை மறுத்திருந்த பிராமணர்களும் அவர்களில் அடங்கியிருந்தனர்.

1821ஆம் ஆண்டு ஸ்டுட்ஸர் உயிரிழந்தபோது, மாவட்டத்தில் கடந்த 18 ஆண்டுகளாகப் பெரியம்மை கடுமையான பாதிப்பை ஏற்படுத்தவில்லை என்று அரசாங்க கசெட் (Gazette) அறிவித்தது.

1837ஆம் ஆண்டு அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட கட்டாய வீட்டுத் தனிமைப்படுத்தல் நடைமுறைக்கும் கொழும்பிலும் யாழ்ப்பாணத்திலும் கணிசமான எதிர்ப்பு ஏற்பட்டது.

பெரியம்மை கடல் வழியாகத் தொடர்ந்து இலங்கைக்கு வந்துகொண்டிருந்தது.

1884ஆம் ஆண்டில் ஏற்பட்ட நோய்ப்பரவலால், யாழ்ப்பாணக் கரையோரத் தீவுகளான மண்டைதீவு மற்றும் வேலணையின் மக்கள்தொகை குறைந்தது. 19ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் ஏற்பட்ட நோய்ப்பரவல்களின்போது, பெரியம்மை நோயாளிகளைத் தனிமைப்படுத்துவதற்காக மண்டைதீவு பின்னர் பயன்படுத்தப்பட்டது.

கயிற்றுக்கு அருகிலுள்ள ஹம்மன்ஹீல் (Hammenheil) பகுதியிலும் மற்றொரு தனிமைப்படுத்தல் நிலையம் இயங்கியது.

டச்சுப் பெயரால் அறியப்பட்ட யாழ்ப்பாணத் தீவுகளில் ஒன்றான லெய்டன் தீவில் 1958ஆம் ஆண்டு ஏற்பட்ட பெரியம்மை நோய்ப்பரவல் குறித்து சிலோன் மெடிக்கல் ஜேர்னல் (Ceylon Medical Journal) இதழில் ஓர் ஆய்வுக் கட்டுரை வெளியிடப்பட்டது.

1967 டிசம்பரில் இலங்கையில் பெரியம்மை நோயின் கடைசி உறுதிப்படுத்தப்பட்ட நோயாளர் கண்டறியப்பட்டார். மெட்ராஸுக்குப் பயணம் செய்துவிட்டுத் திரும்பிய 47 வயதுடைய விளையாட்டு வீரர் ஒருவரே அவர்.

இந்த நோயை ஒழித்த தெற்காசியாவின் முதலாவது நாடாக இலங்கை மாறியது.

1918ஆம் ஆண்டின் இன்ஃபுளுவென்சா பெருந்தொற்று:

இலங்கையின் பதிவுசெய்யப்பட்ட வரலாற்றில் மிக அதிக உயிரிழப்புகள் ஏற்பட்ட ஆண்டாக 1918ஆம் ஆண்டு அமைந்தது. அந்த ஆண்டில் ஏற்பட்ட இன்ஃபுளுவென்சா பெருந்தொற்றே இதற்குக் காரணமாகும்.

அதற்கு முந்தைய 18 ஆண்டுகளில், இன்ஃபுளுவென்சாவினால் ஓராண்டில் பதிவான உயிரிழப்புகள் எதுவும் 256ஐத் தாண்டியிருக்கவில்லை. ஆனால், 1918ஆம் ஆண்டில் அந்த எண்ணிக்கை 19,102 ஆக உயர்ந்தது. அவற்றில் பெரும்பாலான உயிரிழப்புகள் ஆண்டின் கடைசி மூன்று மாதங்களில் நிகழ்ந்தன.

இந்நோய் கடல் வழியாக வடபகுதியை வந்தடைந்தது.

இலங்கையின் பிறப்புப் பதிவு மற்றும் மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்புத் தரவுகளை ஆராய்ந்த மக்கள் தொகையியல் ஆய்வாளர்களான கிறிஸ்டோபர் லாங்ஃபோர்ட் (Christopher Langford) மற்றும் பமீலா ஸ்டோரி (Pamela Storey) ஆகியோர், முதலில் இரண்டு மாவட்டக் குழுக்களில் உயிரிழப்புகள் அதிகரித்ததைக் கண்டறிந்தனர். ஒரு குழு கொழும்பைச் சுற்றிய பகுதிகளிலும், மற்றொன்று மன்னார் மற்றும் முல்லைத்தீவைச் சுற்றிய வடபகுதியிலும் அமைந்திருந்தது.

கொழும்பு வழியாகவும், இந்தியாவையும் இலங்கையையும் ரயில் மற்றும் படகுப் போக்குவரத்து மூலம் இணைத்த மன்னார் தீவிலுள்ள தலைமன்னார் வழியாகவும் இந்நோய் இலங்கைக்குள் நுழைந்திருக்கலாம் என்று அவர்கள் முடிவுசெய்தனர்.

1918ஆம் ஆண்டில், இலங்கைக்கும் இந்தியாவுக்கும் இடையே பயணித்த ஏறத்தாழ இரண்டு இலட்சம் பேர், இந்தியப் பக்கத்தில் உள்ள மண்டபம் தனிமைப்படுத்தல் முகாமைக் கடந்து சென்றனர்.

சில வாரங்களுக்குப் பின்னர் யாழ்ப்பாணமும் இந்நோயால் பாதிக்கப்பட்டது.

1918ஆம் ஆண்டுக்கான மாவட்ட அறிக்கையில், வட மாகாண அரசாங்க அதிபர், இன்ஃபுளுவென்சா நோய் நாட்டை “இரண்டு அலைகளாகத் தாக்கியது: ஒன்று மிதமானது; மற்றையது அதிக உயிரிழப்புகளை ஏற்படுத்திய கடுமையான நோய்ப்பரவல்” என்று குறிப்பிட்டார்.

முதலாவது அலை ஆகஸ்ட் மாதத்தின் நடுப்பகுதியில் தொடங்கி, செப்டம்பர் மாத இறுதியில் குறைவடைந்துவந்தது. ஆனால், அதன் பின்னர் “அதிக வீரியத்துடன் மீண்டும் தோன்றி எங்கும் பரவியது”.

1918 அக்டோபரில், யாழ்ப்பாண மாவட்டத்தில் அந்த மாதத்திற்கான வழக்கமான உயிரிழப்புகளின் எண்ணிக்கையைவிட ஏறத்தாழ மூன்று மடங்கு உயிரிழப்புகள் பதிவாகின.

அந்த ஆண்டின் கடைசி மூன்று மாதங்களில், இன்ஃபுளுவென்சா அல்லது நிமோனியா காரணமாக 2,558 பேர் உயிரிழந்தனர். 1919ஆம் ஆண்டில் மேலும் 1,453 உயிரிழப்புகள் பதிவாகின.

இலங்கை முழுவதையும் ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது, யாழ்ப்பாணம் ஒப்பீட்டளவில் குறைந்த பாதிப்பையே சந்தித்தது.

1918 அக்டோபர் முதல் 1919ஆம் ஆண்டின் இறுதி வரையிலான காலப்பகுதியில், இலங்கையின் 21 மாவட்டங்களில் யாழ்ப்பாணத்திலேயே அதிகப்படியான உயிரிழப்பு விகிதம் மிகக் குறைவாக இருந்தது. மேலும், அங்கு மூன்றாவது நோய்ப்பரவல் அலை ஏற்பட்டதற்கான ஆதாரங்களை லாங்ஃபோர்டும் ஸ்டோரியும் கண்டறியவில்லை.

இலங்கையின் பதிவாளர் நாயகம், 1918 மற்றும் 1919ஆம் ஆண்டுகளில் இன்ஃபுளுவென்சாவினால் 41,916 பேர் உயிரிழந்ததாகப் பதிவு செய்தார். இந்த எண்ணிக்கையில் நிமோனியாவினால் ஏற்பட்ட உயிரிழப்புகள் சேர்க்கப்படவில்லை.

லாங்ஃபோர்டும் ஸ்டோரியும் மேற்கொண்ட மதிப்பீட்டின்படி, உயிரிழந்தவர்களின் எண்ணிக்கை சுமார் 50,000 ஆகும். இது அக்கால மக்கள்தொகையில் 1.1 சதவீதமாகும். அந்தப் பெருந்தொற்றினால் பிறப்பின்போதான எதிர்பார்க்கப்பட்ட ஆயுட்காலம் 31.5 ஆண்டுகளிலிருந்து 26.7 ஆண்டுகளாகக் குறைந்ததாகவும் அவர்கள் கணக்கிட்டனர்.

பெருந்தொற்றினால் ஏற்பட்ட பிறப்புக் குறைவையும் கணக்கில் எடுத்துக்கொண்ட சித்தார்த் சந்திரா (Siddharth Chandra) மற்றும் திலானி சரத்சந்திரா (Dilshani Sarathchandra) ஆகியோரின் பிற்கால ஆய்வு, இலங்கையின் மொத்த மக்கள்தொகை இழப்பு சுமார் 307,000 என மதிப்பிட்டது.

உலகின் பிற பகுதிகளைப் போலவே இலங்கையிலும், இன்ஃபுளுவென்சாவினால் இளம் வயதினரிடையே மரண விகிதம் மிகக் கடுமையாக உயர்ந்தது. குறிப்பாக, 20 முதல் 35 வயதுடைய ஆண்களும் 15 முதல் 35 வயதுடைய பெண்களும் அதிகம் பாதிக்கப்பட்டனர். ஆண்களைவிடப் பெண்களின் உயிரிழப்பு விகிதம் அதிகமாக இருந்தது.

அதேவேளை, வழக்கமான காலங்களிலேயே குழந்தை மரண விகிதம் அதிகமாக இருந்ததால், மொத்த உயிரிழப்புகளின் எண்ணிக்கையில் மிகப்பெரிய அதிகரிப்பு, குழந்தைகள் மற்றும் ஐந்து வயதுக்குட்பட்ட சிறுவர்களிடையே ஏற்பட்டதாக லாங்ஃபோர்டும் ஸ்டோரியும் கண்டறிந்தனர்.

ஒன்று முதல் நான்கு வயதுக்குட்பட்ட குழந்தைகளிடையே ஏற்பட்ட மேலதிக உயிரிழப்புகளின் எண்ணிக்கை, 15 முதல் 34 வயதுக்குட்பட்ட அனைவரிடையேயும் ஏற்பட்ட மேலதிக உயிரிழப்புகளின் எண்ணிக்கையில் பாதிக்கும் அதிகமாக இருந்தது.

மலேரியாவும் டைபாய்டும்:

வறண்ட வலயத்தின் பெரும்பகுதியில், யாழ்ப்பாணம் உட்பட, மலேரியா நோய் நிரந்தரமாகப் பரவியிருந்தது. குழந்தைகள், குறிப்பாகக் கைக்குழந்தைகள், அதன் முக்கியப் பலியாளர்களாக இருந்தனர். இந்த நோய் தொடர்ந்து உயிரிழப்புகளை ஏற்படுத்தியது.

1920ஆம் ஆண்டில், காலனித்துவ அரசாங்கம் “குழந்தைப் பருவ வலிப்பு” (infantile convulsions) என்று வகைப்படுத்திய நோயினால் 12,384 உயிரிழப்புகள் பதிவாகின. அவற்றில் பல மலேரியாவினால் ஏற்பட்டதாகக் கருதப்பட்டது.

1934–35ஆம் ஆண்டுகளில் ஏற்பட்ட பெரும் மலேரியா நோய்ப்பரவல், வறட்சி மற்றும் பயிர் இழப்பைத் தொடர்ந்து உருவானது. அது சுமார் 80,000 மேலதிக உயிரிழப்புகளை ஏற்படுத்தியது. எனினும், அதன் பிரதான பாதிப்பு யாழ்ப்பாணத்தைவிட தென்மேற்கிலுள்ள ஈரவலய மற்றும் இடைநிலை வலயப் பகுதிகளிலேயே ஏற்பட்டது.

இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பின்னர், பூச்சிக்கொல்லிகளைத் தெளிக்கும் நடவடிக்கைகள் மலேரியா நோயாளிகளின் எண்ணிக்கையைக் கணிசமாகக் குறைத்தன. 1953ஆம் ஆண்டில் சுமார் 92,000 ஆக இருந்த நோயாளிகளின் எண்ணிக்கை, 1963ஆம் ஆண்டில் 17 ஆகக் குறைந்தது.

அக்காலத்தில் என்டெரிக் காய்ச்சல் (enteric fever) என்று அழைக்கப்பட்ட டைபாய்டு நோயும் மரணத்திற்கான வழக்கமான காரணங்களில் ஒன்றாக இருந்தது.

யாழ்ப்பாணத்தின் பொலிஸ் நீதவானாகப் பணியாற்றிய கென்னத் பேர்க்ஸ் (Kenneth Perks), குடியியல் சேவையில் இணைந்து இரண்டு ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர், 1909ஆம் ஆண்டு யாழ்ப்பாணத்தில் டைபாய்டு நோயினால் உயிரிழந்ததாக லூயிஸ் பதிவு செய்துள்ளார்.

1950ஆம் ஆண்டுக்குப் பின்னர்…

20ஆம் நூற்றாண்டின் இரண்டாவது பாதியில் ஏற்பட்ட நோய்ப்பரவல்கள் ஒப்பீட்டளவில் சிறியவையாக இருந்தன. அவற்றில் ஒன்று யாழ்ப்பாணத்திலேயே தொடங்கியது.

1973 அக்டோபரில், ஏழாவது காலராப் பெருந்தொற்றுக்குக் காரணமான எல் டோர் (El Tor) வகைக் காலரா இலங்கையில் முதன்முதலாக யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டில் கண்டறியப்பட்டது.

யாழ்ப்பாண நகரிலிருந்து சில கிலோமீற்றர் தொலைவிலுள்ள கொண்டாவில் வடக்கில் நோய்க்கிருமியைத் தாங்கியிருந்தவர்களைப் பற்றிய ஆய்வு ஒன்று சிலோன் மெடிக்கல் ஜேர்னல் இதழில் வெளியிடப்பட்டது.

இந்த நோய்ப்பரவல் வவுனியாவிற்கும் பின்னர் கொழும்பிற்கும் பரவியது. யாழ்ப்பாண மாவட்டத்தில் 671 நோயாளிகள் பதிவாகினர்.

எல் டோர் வகைக் காலரா தொற்றுகள் பொதுவாகப் பாரம்பரிய காலராவைவிடக் குறைந்த தீவிரத்தன்மை கொண்டவை. உரிய சிகிச்சை வழங்கப்பட்டால், அவை அரிதாகவே உயிரிழப்பை ஏற்படுத்துகின்றன.

1981, 1988, 1991–92 மற்றும் 1997ஆம் ஆண்டுகளிலும் இலங்கையில் காலரா மீண்டும் பரவியது.

2002ஆம் ஆண்டு யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டில் ஏற்பட்ட நோய்ப்பரவலில் சுமார் 30 பேர் நோய்த்தொற்று உறுதிப்படுத்தப்பட்டவர்களாகப் பதிவாகினர். அவர்களில் மூவர் உயிரிழந்தனர்.

மலேரியாவும் மீண்டும் மீண்டும் நோய்ப்பரவல் அலைகளாகத் தோன்றியது. 1960களின் பிற்பகுதி, 1970களின் நடுப்பகுதி, 1980களின் பிற்பகுதி மற்றும் 1990களின் முற்பகுதி ஆகிய காலங்களில் அது பரவியது.

போர் நடைபெற்ற ஆண்டுகளில், இலங்கையில் பதிவான மலேரியா நோயாளிகளில் சுமார் 70 சதவீதத்தினர் வடக்கு மற்றும் கிழக்கு மாகாணங்களைச் சேர்ந்தவர்களாக இருந்தனர்.

காணாமல் போன காலக் குறிப்புகள்:

செம்மணி அகழ்வாய்வு தொடர்பான அறிக்கையில் இடம்பெற்றுள்ள ஆரம்பகட்ட கள மதிப்பீடுகளின்படி, அங்கு அடையாளம் காணப்பட்ட மனித எச்சங்களில் 41 சதவீதத்தினர் சிறுவர்களாகவும் 22 சதவீதத்தினர் கைக்குழந்தைகளாகவும் வகைப்படுத்தப்பட்டுள்ளனர். மொத்தத்தில் இது சுமார் 360 பேராகும்.

மேலே விவரிக்கப்பட்ட பல நோய்ப்பரவல்கள், குறிப்பாகத் தடுப்பூசி செலுத்தப்படாதவர்களிடையே ஏற்பட்ட பெரியம்மை, மலேரியா மற்றும் 1918ஆம் ஆண்டின் இன்ஃபுளுவென்சா பெருந்தொற்று ஆகியவை, பெருமளவில் சிறுவர்களின் உயிரைப் பறித்தன.

அத்துடன், அந்தக் காலப்பகுதி முழுவதிலும் சாதாரணமாகப் பரவியிருந்த நோய்களும் ஒவ்வோர் ஆண்டும் பல குழந்தைகளின் உயிரைப் பறித்தன.

சித்துப்பாத்தியில் புதைக்கப்பட்டவர்கள் எந்தக் காலத்தில் அடக்கம் செய்யப்பட்டார்கள் என்பதை அறிக்கை குறிப்பிடவில்லை.

அந்த மனித எச்சங்களின் காலம் நிர்ணயிக்கப்படும் வரை, யாழ்ப்பாணத்தின் வரலாற்றில் நிகழ்ந்த எந்தவொரு நோய்ப்பரவலையும் இந்தப் புதைகுழிகளுடன் தொடர்புபடுத்த முடியாது.

எலும்புக்கூடுகளின் காலத்தைக் கண்டறிவதும், மயானத்தின் அடக்கப் பதிவுகளை ஆராய்வதும், அங்கு புதைக்கப்பட்டவர்களில் எவரேனும் தொற்றுநோய் பரவிய ஆண்டுகளில் அடக்கம் செய்யப்பட்டார்களா என்பதைத் தெளிவுபடுத்தும்.

நன்றி: ஜப்னா மொனிட்டர்